21 down, x to go

Ik krijg het niet voor elkaar te schrijven wat 21 dagen hier in een ziekenhuisbed met me hebben gedaan. 21 dagen in dezelfde houding liggen, slapen, eten en praten. Niet eens één keer op je andere zij kunnen gaan liggen, niet eens één keer je benen over elkaar kunnen leggen. Het aantal keren uit bed op de vingers van een vuurwerkslachtoffer kunnen tellen. Op een anti-doorligmatras. Overgeleverd aan het regime van verpleegkundigen en artsen die al dan niet het beste met je voorhebben, die al dan niet een mens tegenover zich zien, die zich al dan niet realiseren dat er achter die mens een vrouw schuilt. Een regime dat fouten maakt en waarin je continu ook zelf moet waken dat het goed gaat, dat de overdracht goed gaat. Ik weet niet hoe het komt dat ik het niet kan opschrijven. Oh wacht. Dat lieg ik. Dat weet ik wel. Vorig jaar kon ik namelijk wel alles opschrijven; toen was ik serieus levensbedreigend ziek, maar was ik wel mens. 21 dagen immobiel en volslagen afhankelijk van Those Who Hopefully At Least Professionally Pretend To Give A Shit hebben me bijna (but not quite) gestripped van de kern van mijn mens zijn.

Oh wacht. Ik kan het dus wel. Opschrijven wat 21 dagen hier in een ziekenhuisbed met me hebben gedaan.

Advertenties

26 thoughts on “21 down, x to go

  1. Wat is het schrijnend. Kon ik maar een beetje onder woorden brengen wat ik voel als ik aan je denk.. Het lukt me niet me niet dat gevoel te beschrijven.
    Dikke dikke knuffel. Het kan de narigheid niet wegnemen, maar hoop dat het je een beetje sterkt. xxxxxx

  2. Ongelofelijk heftig! Ik heb erg veel respect voor je…. daar heb je niet veel aan maar toch, ‘k wou ’t ff kwijt. Op 24 feb. 2013, om 22:31 heeft Running Repel het volgende geschreven:

    > >

  3. Lieve lieverd, jij hebt het zo goed omschreven dat ik nu echt niet kan omschrijven hoe begaan ik met je ben. Hoe erg ik dit vind. Hoe verontwaardigd ik mijn lief vertelde over hoe het jou vergaat daar, voor mij te ver weg. Hoe, hoe, hoe…….. Ik kan alleen zeggen dat ik meevoel, meeleef, met jou, met je gezin. Dat ik in gedachten mijn armen om je heen sla en je vasthoud. Iedere dag. En dat ik hoop en bid dat het goed komt. Heel veel sterkte voor jou, voor de Bevelvoerder en de Daltons ook weer de komende tijd. Dikke dikke knuffel.

  4. hi Repel,

    Hoe erg het ook was/is …. laat het achter…. alle energie die je stopt in wat er gebeurd is ….gaat af van de energie die je nodig hebt voor je opbouw en voor degenen die van jou houden en er toe doen… je bevelhebbber en je kids. Ik hoop dat die met het hondje je verder helpt met alles een plaats te geven…. want je moet het wel kwijt natuurlijk. Ik denk vaak aan je… heb je ook geen bal aan, maar toch.

    Warme groeten,

    Dorothé

  5. Dat doet een ziekenhuis met je. Ik voelde me al zo toen ik er alleen maar voor een bevalling lag. Het ligt niet aan jou, het is een ontmenselijkend systeem. Je moet het maar zien als een heeeele lange marathon, tot het snot ga je En wij staan langs de lijn te juichen en te schreeuwen en wij proberen je erdoor te trekken, maar je moet het zelf doen helaas….

  6. Jouw logje doet me pijn. Pijn tot in het diepste stukje van mijn hart. Dit MAG niet, dit KAN niet, dit HOORT niet. Jij bent een zelfstandig denkende, intelligente vrouw. Hoe voelen zich mensen, die niet meer precies weten, wat er met hen gebeurt? Hoe voelen zich mensen, die niet kunnen praten / schrijven? DIT stukje zou iedere (toekomstige) verpleegkundige moeten lezen.

    Aan mijn dikke knuf heb je geen zak, maar weet dat ik aan je denk. Continu.

  7. Mijn moeder moest afgelopen jaar 4 dagen volstrekt stil op haar rug liggen omdat er iets mis ging bij haar rugoperatie. Dat was verschrikkelijk voor de 84-jarige flinkerd.
    Ik weet door die ervaring een beetje hoe erg het voor jou is. En dan nog veeeeeeel erger in werkelijkheid. Dat je nog niet gillend gek bent geworden zegt iets over jouw ijzersterke geest. Je lichaam is even vleugellam, maar je geest wordt deze periode zwaar getraind. Hou vol. Af en toe zo’n blogje haalt even de druk van de ketel hopelijk.
    En elke dag liggen is er eentje minder te gaan!
    X

  8. Ja, het is om gillend gek van te worden. Ook voor degenen aan de zijlijn. Gelukkig ben je dat niet geworden en ben je er nu uit. Ik wens je een voorspoedig verder herstel en vele mentale opkikkers. En een dikke knuffel voor jouw zijlijn, want het gaat niemand in de koude kleren zitten, dat verplichte opletten en assertief zijn.
    Hang in there!

  9. Owh Repel wat moet jij je ongelukkig voelen daar in een bed dat niet eens de jouwe is. Kunnen wij vanaf de andere kant van het beeldscherm iets voor je doen? Een kaartjesbombardement ofzo want ik heb geeeeeeen idee waar je ligt??? Een virtuele knuffel komt bij deze jouw kant op en kom even dicht tegen het beeldscherm aan dan plak ik hem tegen je aan. Beterschap en

  10. Sh*t seg ! Kan niet anders dan balen dat dit nét jou weer moet overkomen 😦 Weet dat velen, al dan niet van op een afstandje, met je meeleven en voor je staan te supporteren aan de zijlijn, al dan niet letterlijk ! Je komt er wel ! Nog zoveel marathons te gaan – ooit. Sterkte en een dikke knuffel van ons allemaal.

  11. En dan wil je niet te erg klagen omdát het niet levensbedreigend is zoals vorig jaar, maar toch is het gewoon afschuwelijk en waardeloos dat dit gebeurd is door een domme doos die niet uitkeek bij een zebrapad. Ik heb zo’n respect dat je je zo heldhaftig groot hebt gehouden toen er weer zoveel tegenzat. Naar je pijn dat je je kindjes zo lang moest missen kan ik alleen maar raden en die Kanjer van een Bevelvoerder van je die zo druk is geweest de afgelopen 3 weken… Ik gun jullie méér dan wat dan ook dat je morgen weer naar huis mag. Dat zal echt niet meevallen, maar dan ben je in ieder geval weer THUIS!

  12. Probeer het maar te zien, zoals Janneke zegt, een marathon, doorgaan tot het gaatje met het snot voor je ogen. Wat jammer dat wij je er niet gelijk doorheen kunnen slepen, maar je kunt het meid, zeker weten.
    Ziekenhuizen zijn rampzalig, ik weet het, maar je hebt ze jammer genoeg nodig. Je wilt niet die gecompliceerde beenbreuk in bed nummer zoveel zijn, je wilt dat ze daar doorheen kijken en dat je weer als vrouw en moeder wordt herkend, die toevallig die beenbreuk heeft. Maar dat schijnt tegenwoordig niet meer tot het ‘protocol ‘ te horen. Je bent maar een ‘geval’ Dat kan zo fnuikend zijn voor mensen, ik bewonder je dat je nog steeds niet krijsend in je bed ligt en het hele ontmensenlijkende protocol vervloekt.
    Is er geen broeder of zuster die je wel gewoon ziet en je een beetje kan steunen in de tijden van de nacht die het moeilijkste zijn?
    Meis ik probeer zoveel mogelijk positieve energie naar je toe te sturen. Het gaat wel allemaal weer voorbij en jij gaat het redden, met behulp van man en kinderen, je kunt het, hou vol !!

  13. Blij om even iets over je te lezen. Balen dat jij je zo voelt, maar je ziet wel weer dat er een heleboel mensen met je meeeleven. Dat moet je toch goed doen!! Lieve Repel, zet ‘m op. Er komt een dag dat je deze deuren ook weer kunt sluiten. Ik wens je heel veel lieve en begripvolle MENSEN om je heen die jou ook zien!!
    En anders moet je het doen met alle lieve en opbeurende berichtjes op je blog!
    Zet ‘m op!

  14. Je omschrijft heel goed wat een ziekenhuis met een weldenkend mens doet….Je wordt van boven tot onder en van binnen naar buiten gestript van alle waardigheid. Hadden we maar een knop die wie konden indrukken zodat je het proces op vegetatief door kunt komen. Maar heus er zijn hulpverleners die het snappen en zien. Maar zij zijn ondergedompeld in de regels en hebben het daar druk mee. De meeste zijn echter afgestompt (zelfverdediging?).
    Snel dat ziekenhuis uit ! Heel veel lieve groeten en heel veel sterkte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s