Loodrecht

14 februari 2012 de foute mammo.
4 februari 2013 het ongeluk.

En met ‘februari’ stoppen dan vervolgens ook echt alle overeenkomsten.

Nu een pijnniveau dat sinds het ongeluk volcontinu in het rood ligt. In verhouding tot elkaar valt die van vorig jaar weg in de ruis.
Toen de overheersende angst. In verhouding tot elkaar valt die van nu weg in de ruis.
Nu lichamelijk beperkt tot het uiterste. In verhouding tot elkaar valt die van toen weg in de ruis.
Toen emotioneel niet in staat te functioneren. In verhouding tot elkaar nu afgerond naar boven totaal wel, maar lichamelijk afgerond naar beneden totaal niet.
Toen een serieus afgetopt energieniveau. In verhouding tot elkaar nu afgerond naar boven een volle batterij.
Toen vocht ik tegen kanker in mijn hoofd naar herstel. Nu vecht ik met mijn lichaam naar herstel.
Toen was ik super fit en gezond en maakte de genezing van het onzichtbare me ziek.
Nu ben ik vleugellam en moet de genezing me weer doen vliegen.

Ik kan me niet verplaatsen in de hoofden van anderen, maar ik heb wel een onwillekeurige interpretatie van de reactie van familie, vrienden, collega’s en kennissen toen en nu. En die interpretatie is door sommigen zelfs uitgesproken.

Oh wacht. Er is nog een overeenkomst, behalve ‘februari’.
De ongelofelijke steun en onverwachte steun en lieve steun van iedereen in mijn leven. Toen en nu. Op uitzonderingen na. De onverwachte steun even onverwacht als de uitzonderingen. Toen en nu.

Maar binnen die overweldigende steun is er wederom een levensgroot verschil tussen toen en nu.

Toen overkwam mij iets waarvan men niet denkt ‘dit kan mij overkomen’, maar iets waarvan men hoopt ‘laat het in Godsnaam mijn deurtje voorbij gaan’.
Toen overkwam mij iets dat onzichtbaar en ontastbaar is, waarvan de geneeswijze bestraling zelfs nog onzichtbaarder en ontastbaarder is dan de kwaal. Een sluipmoordenaar.

Nu maak ik iets mee waarvan men zich met schrik realiseert ‘dit had mij kunnen gebeuren’.
En dan met name de lopers onder ons.

Met borstkanker beleef ik niet iedereen’s nachtmerrie, aangereden tijdens het hardlopen op het zebrapad wel.

Advertenties

31 thoughts on “Loodrecht

  1. Lieverd, Ik geloof dat niemand van je verwacht dat je je in het hoofd van iemand anders plaatst. Je hebt immers genoeg aan je eigen sores. Ik voel met je mee al heb ik jouw pijn niet. Ik huil met je mee al heb ik jouw zorgen niet. Ik kan je alleen maar een dikke knuffel geven en met jou en de jouwen virtueel meevechten. Kusssssssssssss!!!

  2. Stap voor stap… !
    Maak je niet druk om je omgeving… en kijk niet teveel achterom. Zowel de ziekte als je ongeluk kan ons allemaal overkomen, maar het is jou overkomen.
    Het komt echt wel goed met je… (al het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!)

  3. Hi Repel,

    Ik vrees beide kwaden even erg als vrouw en als loper, maar ik weet wel dat ik voor borstkanker banger zou zijn dan voor een ongeluk. Ik kan niet duiden waarom maar het heeft iets te maken met kwaadaardige cellen …. iets wat slecht is een een lijf wat goed is en dat je het nauwelijks kunt beïnvloeden.

    Ik vind het ongelooflijk dat het je allebei is overkomen en ik vind het nog ongelooflijker hoe je er mee dealt. Het is nogal wat allemaal.

    Diepe buiging en veel groeten,

    Dorothé

  4. Lieve Repel, het doet mij gewoon pijn dit te lezen. Ik weet niet wat te zeggen. Behalve dat ik je in gedachten stevig vasthoud. Wordt dat niet afgezaagd?
    Hopelijk kan ik je dinsdag in het echie knuffelen…..

  5. Het is zo oneerlijk allemaal, ik had je minstens 50 jaar gezond, gelukkig en zorgeloos hardlopen gegund. Nu dit weer. Ik denk dat jij je portie nu wel gehad hebt. Sterkte en hugs voor de dapperste persoon die er bestaat!

  6. Na de hel van vorig jaar weer zo’n traject dat je leven op z’n kop zet, ik kan me slechts een beetje voorstellen waar je doorheen gaat. En dat je nu zo afhankelijk bent en je datgene (tijdelijk) niet kan doen waarmee je je hoofd vrij kan maken, lijkt me voor jou helemaal zwaar. Heb gewoon schijt aan wat mensen zeggen en misschien denken, het gaat erom dat jij hier goed doorheen komt.
    Hang in there!

  7. Ik weet niet welke kans groter is: de kans om kanker te krijgen of de kans op het krijgen van een ongeluk.
    De kans om kanker én een ongeluk te krijgen is verdomd klein. Pure pech. Ik zou er depri van zijn… Ik denk jij ook. Toch komen er betere tijden.
    Dikke knuffel

  8. Je schrijft het zo mooi. Zo diep en intens mooi dat ik niet weet wat ik moet zeggen. Maar vanavond onderweg naar huis hoorde ik dit liedje en dat zegt ook weer alles…

    En het is de hoogste tijd om je een live te knuffelen! Ga maar vast klaar staan voor dinsdag…. 😉

  9. He lieverd,
    Ik snap niet dat jij vandaag niet gewoon lekker in dat vliegtuig kon zitten en eens lekker genieten. Zorgeloos in tegenstelling tot afgelopen jaar. Als cadeautje. Ik vind jou schrijven als een genie en ben blij iemand zoals jij te hebben leren kennen. Maar ik heb al zoveel en gun jou ook zoveel meer dan je nu over je heen krijgt. Ik moet natuurlijk jullie zeggen. Want ook voor jullie Bevelvoerder is het niet makkelijk. Heel veel sterkte. Als gezin komen jullie eruit. Zeker weten. Als ik iets voor je kan doen?

  10. Ach lief mens … kanker is te eng, te akelig voor veel mensen denk ik. Hoe wrang ook, een gebroken been is beter te behappen denk ik. Ik denk al zo veel na over jou, over hoe je je moet voelen. En ik weet het niet, want ik ben jou niet en mij overkwam niet wat jou overkwam.
    Dus, wat moet jij dan in hemelsnaam wel niet denken en voelen allemaal? Het gevoel van onmacht, de oneerlijkheid, hoe moet het nou allemaal verder. Kan ik ooit nog rennen? Laat de pijn ophouden! Waarom ik?
    Ik typ hier woorden als reactie op jouw intense blog. En ik vind het zo moeilijk. Omdat ik je niet zie. Je gezicht niet zie, de non-verbale zaken mis. Woorden staan hier maar woorden te wezen, er mist iets. Echt contact. Echte concrete hulp.
    Een wat warrige reactie dit … sorry. Liefs.

  11. Er is nog een derde overeenkomst. Ook deze ellende zullen jullie doorkomen met z’n tweeën.
    Focus op je eigen herstel en laat de buitenwereld de buitenwereld jij/jullie hebben alle energie nodig om hier weer doorheen te komen.

  12. Gisteren keek ik in mijn agenda en daar stond: “W. goede reis wensen”. Pfff het deed me pijn – hoe veel verdriet moet jij zelf dan voelen? Ik heb verder geen woorden voor wat je (be)schrijft. Ik baal ervan dat ik NIKS voor je kan doen. Niks dan heel veel aan je denken.

  13. Beide zijn nachtmerries waarvan ik hoop dat ze mij voorbij gaan (en zo kan ik er nog meer bedenken helaas). Maar de extremen zijn zichtbaar tussen de twee februaries, het een vergelijkt niet met het ander. Ik lees mee, en huil soms mee en frustreer soms mee, en toch kan ik me niet in je verplaatsen. Ik kan me een voorstelling maken en die is hard…. Ik lees tegelijk hoe fantastisch jouw gezin is en hoe jij in het leven staat. Daarvoor heb ik heel veel bewondering en krijg ik telkens meer als ik je woorden lees. Ik leer en sla op, mocht mij ooit iets overkomen hoop ik jouw kracht in mezelf te ontdekken, vooralsnog vrees ik vooral. Ik hoop dat je snel hersteld en weer wat bewegingsvrijheid krijgt. Als iemand daar aan toe is, dan ben jij dat. Sterkte!

  14. Lieverd, het is te veel. Welke vergelijking je ook maakt of niet maakt; het is te veel. Niet te bevatten te veel. Een situatie waarvan mensen nooit zullen zeggen dat je moet ‘vechten’ omdat er niks te vechten valt. Vooral omdat je vechtmiddel tegen de mentale crisis die je er gratis bij krijgt is ontnomen.
    Een situatie waarin geen hond zich in kan leven simpelweg omdat het te bizar is.
    Een situatie waarin het moeten missen van het gezelschap van je vader te veel is om te handlen (Hé! Die snap ik wel!!)
    Ik neem mijn pet nog altijd diep voor je af, zou bijna gaan bidden dat het nou GVD eens afgelopen moet zijn, ware het niet dat ik niet in G geloof.
    Alles wat ik kan doen is zielsveel van je houden en pogingen doen met voorstellingsvermogen bij je in de buurt te komen.
    Beiden doe ik. Zoveel ik kan.

  15. Kan niets zeggen waar je echt wat aan hebt. Het zou niet passen bij de situatie waar je middenin zit. Later kijk je terug en weet je dat je het ‘goed’ gedaan hebt; je hebt nu geen andere keus dan overleven dag voor dag. Ook hier zal je sterker uitkomen.

  16. Ik ben een lurker en ken je niet irl. Als ik de pijn van je over kon nemen hoefde ik me echter niet te bedenken en deed ik t meteen. Because you’re worth it!

  17. Hey Repel.
    Ik mis je. Je tweets in m’n timeline.
    Een bewuste keuze. Denk ik.
    Jammer!
    Niettemin, het gaat jou en je vier mannen hopelijk goed, vooral béter, de komende tijd.
    Sterkte met de lange weg terug.
    Ben er van overtuigd dat je er komt!

  18. Dit is te veel voor een mens. Je kunt nog zo sterk als de Repel zijn, als deze dingen gebeuren is dat ondenkbaar, onvoorstelbaar, onacceptabel.
    Ik heb geen woorden voor je situatie, ik kan je alleen maar heel veel sterkte en kracht wensen.

  19. Grappig dat ik het nu pas zie “Recovering Repel”

    Ik moest meteen denken aan resilient ==> Resilient: returning to the original form or position after being bent, compressed, or stretched.

    Resilient Repel
    You will return to your original form!
    xxx

  20. Van hieruit een dikke virtuele knuffel meis, ik weet dat je dit met jouw vechtlust ook weer te boven gaat komen. Maar het is een heel moeilijke periode, ook voor allen die je lief zijn en zeker voor je mannen

  21. Woorden… woorden…
    woorden op een scherm, woorden onder mijn vingers en zelfs woorden in mijn mond als ik je live zie. ontoereikend.
    ontoereikend, of on-bereikbaar.
    Zowel toen als nu gebeurd je iets wat voor mij onbegrijpelijk is. Het begrip waar je naar zoekt (denk ik…?) kan ik niet bereiken. Niet omdat je ver weg bent, maar omdat je in mijn gevoel torenhoog boven me moet staan. Dat jou dit overkomt en dat je dit kunt dragen (en over kunnen kan ik niet oordelen, dat realiseer ik me) maakt dat je in mijn ogen op een heel hoog voetstuk staat.
    Ik mis je, op twitter. Voel me afgewezen (geen verwijt, mijn gevoel). En ergens bevestigt dit gevoel dat je boven me staat. Maar volgens mij heb je niets aan aanbidders. Waar je wel behoefte aan hebt, dat is voor mij lastiger. En om je te durven vragen, welgemeend, wat kan ik voor je doen. Daarvoor moet ik mijn moed verzamelen.

  22. Nog een verschil
    Toen: elke dag een liedje
    Nu: Na een eerste reactie op de dag zelf is het van mij uit heel erg stil.
    Ben ik in mijn gedachten nu minder met je bezig geweest? nee zeker niet.
    Maar helaas kan ik nu zelf even niet anders
    dikke knuff

  23. Hè repeltje , miste je tweets! Ik denk aan afstand nemen en focus op jezelf en herstel.
    Snap dat helemaal! Sterkte en succes, zie je vanzelf wel weer boven komen.
    Gr. EddieT.

  24. Nou eerlijk gezegd zijn het beiden nachtmerries van me! Het is niet eerlijk dat iemand twee nachtmerries mee moet maken! Veel sterkte meis met je herstel, want daar wordt hard aan gewerkt begrijp ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s