14 maart 2013

Het loopt uit. En ik ben an emotional wreck.
Als deze uitslag niet goed is, weet ik werkelijk niet hoe ik dat moet gaan processen.

De eerst mammo na een jaar.

Ik ken de routine goed genoeg dus ik kan de vertraging uitrekenen aan de dames voor mij.
Vrouw naar binnen, 1e keer, gesprek en een knijponderzoek.
Vrouw terug naar wachtkamer.
Vrouw naar binnen voor 2e keer, de 4 foto’s.
Vrouw terug naar wachtkamer.
Vrouw naar binnen voor 3e keer, de uitslag.

De vrouwen in de wachtkamer kijken naar mijn rolstoel en mijn been en kijken verongelijk of verdrietig. Ik heb het blijkbaar makkelijk, zo interpreteer ik hun blikken. Ik kan het wel uitschreeuwen: de memmenpletter is het enige apparaat hier, ik kom hier ook voor mijn tiet, ik ben net zo bang als jullie, mijn been is bijzaak! ik zal nooit meer lopen, nooit meer Running Repel, boeien, als deze uitslag slecht is ga ik dood.

De vrouw net voor mij is zolang binnen voor de foto’s dat de Bevelvoerder terug naar huis moet. Een uur vertraging hebben we niet kunnen opvangen en ik moet dus alleen de foto’s dealen zodra ik eindelijk aan de beurt zal zijn. En, daar waar ik de hele nacht al wakker van lag: alleen de uitslag moeten aanhoren.

Ik zit in mijn rolstoel met de krukken paraat, ik vraag me af hoe ik die memmenpletter moet gaan dealen met dat been en ik vervloek haar. Die vrouw voor mij. Ze is oud. Minimaal 18 jaar ouder dan ik. Ik haat haar. Haar man zit in de wachtkamer. Hij leest iets en is zich totaal niet bewust van het feit dat ik zijn vrouw wel kan wurgen.

Die vrouw komt terug met een rood hoofd en heeft pijn. En ze klaagt. Tegen haar man. De foto’s lukten niet. Ik vind haar een watje. Ik ben boos.
En ik zit er nog een half uur lang. Net als zij. Ik wachtend op de foto, zij wachtend op de uitslag.
Zij met haar man, ik alleen.
Zij huilend, ik haar hatend.
Ik zit er godverdomme in een rolstoel jij stomme oude taart! Zeur niet! What do you know?
Maar ik zeg niks en ben een onbereikbare ijsberg.

Ze zegt tegen haar man dat het uitloopt.
Ik antwoord ongevraagd dat ik al 5 kwartier zit.
Ze geeft antwoord en voor ik het weet komt ze naast me zitten.
Om me te troosten.

En dan.

Zij is ook terug voor de eerste controle na exact 1 jaar.
Zij had ook borstkanker vorig jaar.

En ineens ben ik niet die sjachereinige bitch meer die iedereen dood kijkt en is zij niet meer die oude taart. We knuffelen elkaar.
En ik troost haar. De foto’s deden haar teveel pijn met het littekenweefsel.
Ze was zoooo bang voor de controle.
En de foto’s deden zoveel pijn. Teveel pijn.
Ik was de eerste vrouw die ze zag die hetzelfde meemaakte.
Ze heeft zoveel pijn gehad…

Na de foto’s met de speciale memmenpletter-rolstoel (ja! die bestaat!) komt een mammo-pleeg me lastig vallen:
Sorry, ik moet het vragen: heb je die marathon nog gelopen vorig jaar?
Dat ik nog met blote tieten zit boeit me niet; ik laat met trots mijn tattoo zien.
De datum van de marathon.
Een maand na de operatie.
Maar ik ben met stomheid geslagen. Dat weet je nog? Ja, zegt ze, sommige gevallen vergeet je niet.
Die opmerking heb ik voor altijd in mijn zak gestoken!

De pleeg die me van de speciale memmenpletterstoel in mijn rolstoel helpt zegt me:
Het is de taak van de arts om je te zeggen, maar het is goed.

Mijn lieve arts geeft me de goede uitslag en raadt me aan te zwemmen tot ik weer kan lopen.
Dat ik watervrees heb, durf ik niet te zeggen.

Ik rol mezelf met moeite richting lift en whatsapp de Bevelvoerder.
Hij belt terug en ik sta even stil met de rolstoel met krukken lekker onhandig.
De receptioniste blijkt net op weg naar het toilet en grijpt mijn rolstoel.
“Oh, lieffie….je kan naar de invalidenplek komen, ik word ernaar toe gerold!”

Advertenties

32 thoughts on “14 maart 2013

  1. Wat een enorme opluchting! Wat mooi ook van de pleeg!
    En.. voortaan zal je -hoe naar wachten ook is- vast anders in een wachtkamer zitten als het uitloopt.

  2. Ik vind het zo rauw en eerlijk zoals je het hier neerzet. Je gedachten onder woorden brengt. Durft te laten zien dat je boos bent op de hele wereld en bang bent, zo ongelooflijk bang. Ik vind dat daar moed voor nodig is. Maar ook dat je met ons deelt hoe bijzonder die ontmoeting uiteindelijk werd. Dat er mensen zijn met wie je zoveel deelt, ook al weet je het niet. Maar het allermooiste van dit logje is natuurlijk dat de uitslag goed was!!!

  3. ‘Sommige gevallen vergeet je niet.’
    Ik zeg liever: ‘Sommige mensen vergeet je niet.’ Simpelweg omdat ze een onuitwisbare indruk achter laten en dwars door alles heen zó dapper zijn dat ze zelf niet in de gaten hebben hóe dapper.. Ik zag haar van de week voor ’t eerst ‘live’ en gaf haar die 2e knuffel alvast voor alle momenten die een knuffel nodig zouden hebben. Dit is zo’n moment.
    Kus.

  4. Voor eerst, en ik heb toch al heel, heel veel blogjes van je gelezen, zit ik met tranen in mijn ogen. Met herrinnerigen… Niet eens de mijne… Jij? Jij gaat het redden!

  5. Geweldig…maar even een vraag…bij mij gaan de foto’s dus echt niet door littekenweefsel enzovoort….de volgende stap standaard een MRI werd ook een uitvoerende ramp. Dus in overleg met de chirurg heb ik gewoon elk jaar een 3D echo gevolg door een gewone echo. Is dat voor jou ook geen optie? Je hebt immers al pijn genoeg.

  6. Doet ze het weer…
    Zo’n jank-blogje…
    Meismeismeis, wat een enorme stress en wat enorm fijn dat het goed is.
    En, wat mooi dat je ondanks alles de pluspunten ziet. Een pleeg met een menselijk geheugen, een duwtje in de rug van de receptionist.

  7. Zoals jij het beschrijft, komen de gevoelens echt binnen, dat maakt wat je doormaakt een heel klein stukje begrijpelijker voor iedereen die het leest. Dat mensen zich uitgerekend jou herinneren is geen toeval, je bent een kanjer en je maakt een onuitwisbare indruk op mensen.

  8. Pfffffffffft…. goede uitslag Repel …. durfde het stukje haast niet uit te lezen….. ik ben heel blij voor je. Verder ben je momenteel fysiek gehandicapt in je rolstoel, maar geestelijk ben je een superatleet juist doordat je zo eerlijk bent over al je gevoelens. Je bent tot ongelooflijk veel in staat. Ik wens je kalm saai doorsnee weekend om even bij te komen van al die emoties.

    groetjes,

    Dorothé

  9. Gefeliciteerd Repel, een opsteker voor je zo’n goed uitslag.
    Over het zwemmen, ik weet niet hoe het in de buurt van Repeldorp is, maar ik ga hier altijd naar het medisch zwemuurtje, dat is warm water 33 groden en je kunt er overal staan als je tenminste niet onder de 1.50 bent. Dan kun je alleen het voorste deel gebruiken.
    Er zijn rolstoellifen, zodat je langzaam in het water mag zakken.
    Nu als ze dit soort zaken hier in de rimboe (nou ja ze zien zeeland vaak als achtergebleven gebied) hebben, zal er bij jou in de buurt zeker ook wel zo’n therapiebad te vinden zijn. Dan geeft je watervrees helemaal niets.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s