Verwerken – Repel Style II

Op 4 februari eet ik op weg naar de sportzaal nog een broodje kaas. Ik kan niet lopen op een lege maag. Ik kleed me om. Ik pak mijn loodkleding uit mijn tas en kijk naar mijn sportonderbroek. Hmm, ik kan net zo goed mijn superdure nieuwe chique slip aanhouden die ik aanheb. Die naden zie je nog minder onder mijn lichte loopbroek. En hij moet toch in de was aan het eind van de dag, een beetje loopzweet maakt dan ook niet meer uit.

Uren later op de eerste hulp moet mijn been zo snel mogelijk gespalkt en steriel verbonden worden. De botten steken er dan wel niet meer uit, maar de gaten zijn duidelijk. Ik mag pas geopereerd worden als mijn broodje verteerd is en de nekbrace mag pas af als ik onder de CT ben geweest. Zo snel mogelijk wordt mijn broek opengeknipt van onder naar boven en iemand anders komt aan met een operatieschort.

De verpleegkundige met de schaar heeft mijn broek uit en wil door met de slip. Ze blijft hangen met de schaar in de lucht. Ze kijkt naar mijn slip en zegt: “ik kan het niet!” Groggy van de morfine grap ik dat ik echt niet van plan ben hem uit te trekken. Ik wil koste wat het kost voorkomen dat ik dat been zie en de pijn knalt door de morfine heen. Dus ik grap. Knip door dat ding. Met een diepe zucht zet ze de schaar in de dure stof. Wat zonde, zegt ze. Door de morfine heen vind ik het een absurdistische situatie. Ik lig in een nekbrace, mijn been is kapot en de verpleegkundige  houdt blijkbaar zo van lingerie dat dat zonde is. Definieer zonde.

Advertenties

5 thoughts on “Verwerken – Repel Style II

  1. Wat is dat toch een bijzonder gegeven: verwerken. Je brein pakt blijkbaar stukje voor stukje, zodat het te handelen is? Mooi om te lezen hoe je het dealt. Ik vond het ook zo fijn om het live te horen hoe je alles dealt. Maar ik vind het ook verdrietig wat je allemaal te dealen krijgt. Ik leef zo met je mee. Ik wou dat ik dichterbij je woonde……
    Je bent zo’n mooi en bijzonder mens. Ik ben er trots op dat ik je ken. Ik ben er trots op dat ik (een beetje?) je vriendinnetje ben. Lieve lieve Repel, dikke knuffel van mij.
    liefs

  2. Prachtig stukje! Je denkt inderdaad aan de gekste dingen in zulke situaties. Zo – in hapklare brokken – opgediend, is het best te verwerken voor ons, maar als je het allemaal ineens op je bordje krijgt, is het iets te veel vind ik…. Ik was vijf dagen in Nederland en ik heb alleen maar tijd gehad voor kinderen en kleinkinderen. Twee keer ben ik langs je huis gereden op de snelweg en allebei de keren had ik te veel haast. Dat neemt niet weg dat ik steeds aan je denk……… Hang in there!

  3. Ik herinner me dat je het vertelde. Heftig en tegelijkertijd ergens ook grappig dat je je dat nog zo goed herinnert. Morfinegroggyness doet rare dingen met de mensch.
    En verder: wat Ienepien zegt, dat dus. Dikke dito!

  4. ‘alles van waarde is weerloos’ daar moet ik aan denken als ik dit zo lees, maar wat heeft nu echt waarde denk ik gelijk daarna … jij weet het nu wel denk ik.

    groetjes,

    Dorothé

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s