Het pijndossier dat hardlopen heet headfirst getackeld.

Picture it. Leiderdorp. 27 mei 2013, ik loop op krukken het schoolplein op.
Schoolpleinmoeder: “Voor jou gisteren zeker geen marathon Leiden, hè ?”

Ze probeert een praatje aan te haken, ze kan het niet slecht bedoelen.
Hoop ik dan maar.
Maar de opmerking snijdt door mijn hart, door mijn ziel, door elke vezel van mijn lijf.
De opmerking doet aan alle kanten pijn.
Vraag dan hoe het met me gaat…
Ik kan godverdomme niet eens lopen, welk gedeelte van je brein vond dit een goede vraag om te stellen?

Ik glimlach naar beneden kijkend, naar mijn voeten, “nee, niet voor mij, nee”.
“If ever”, denkt mijn brein erachteraan.
Ze geeft geen antwoord.
De ijskoningin is onbenaderbaar.

“Je zult het wel missen hè, dat lopen!”
Ik quote de gemiddelde willekeurige andere persoon.
Die opmerking heb ik te vaak gekregen.
Welk gedeelte van dat brein vond dat een logische vraag om te stellen?
Ze snappen het dus echt niet.
Ik lul eromheen, feit is dat ik nog niet de ruimte heb gehad het te missen
Als je aan de morfinepomp ligt, kan je lopen niet missen.
Je hebt het te druk met pijn hebben.
Als alles in het leven, en dan bedoel ik letterlijk ALLES in het leven, moeite kost kan je lopen niet missen.
Je hebt het te druk met dat alles energie en moeite kost en dat je voor alles dank je wel moet zeggen.
Dat je je eigen kinderen niet naar bed kan brengen.
Dat je de wc deur op je werk niet in je eentje kan openen.
Dat je een vreemde moet aanspreken om je te helpen tanken.
Dat je je energie steekt in dat je echtgenoot je echtgenoot moet blijven en niet tot je verzorger verwordt.
Ik heb vanaf 4 februari elke dag continu pijn.
Nee, ik kan lopen nog niet missen.
Ik heb het te druk met overleven.
Met helen, met bouwen.
Met Taking Back My Life.

Maar ik kan wel boos zijn dat ik het niet meer kan.
Sterker nog, dat ben ik ook en dat doet onwaarschijnlijk veel pijn.
In de zin dat ik boos ben dat me wat is afgenomen.
Wellicht voor altijd.
Ik was nooit zo fit, ironisch genoeg na borstkanker.
Ik verpulverde PR’s. Op mijn bescheiden niveau, maar…
Ik vind 1.46 op de halve nog steeds kick ass voor een moeder van 3 van 42.
Nog geen jaar na borstkanker.
Het smaakte naar meer.
Verbetering was mogelijk. Zoveel zat er nog in.
Binnen 45 op de 10, binnen 1.40 op de halve en mijn tweede marathon ruim binnen 4 uur.
Ik was zo trots op mijn niveau. En het was mogelijk. En stiekem hoopte ik op meer.
Nog voor de zomer van 2013.
Het was, terugdenkend, mogelijk.

Maar een trut met haar rechtervoet op het gaspedaal neemt het me af.
Nam het me af. Neemt het me af.

Wil je bij de finish komen van marathon Rotterdam?
Nee sorry, ik kan het niet.
Ik kan niet daar zijn en de sfeer proeven, meemaken.
De lopers, de speaker, het publiek.
Het werd begrepen, of het werd onbegrepen geaccepteerd omdat ik het was, dat weet ik niet.

Toen kwam Leiden.
En toen kwam Leidse Glibber.
Hij dus.

Of ik bij de finish wilde zitten.
Bij de VIPs.
Ik wist meteen dat dit het moment zou zijn.
Ik moet er een keer doorheen. Nu dus.
Bitterzoet.
Met iets te natte ogen.
Met pijn.
En toen ik daar doorheen was kon ik genieten.

Ik zag Emile voor het eerst, na vele vele jaren online!
Bizar en bijzonder en fijn. En raar vertrouwd.
Het is een bijzondere man, kan ik verklappen.

Ik zag Marnix finishen. Ik was te laat voor een foto helaas, maar ik wist het verhaal en de achtergrond dus ik vond het gaaf te zien.
Ik heb Frank gemist, maar hij belde gelukkig en wist op het VIP platform te sneaken.
Toen zag ik mijn vader aan de overkant staan in het publiek.
We zwaaiden.
Mijn vader met 86 marathons op naam.
PR van 2.54. In 1988.
We zagen Ruben finishen en ik nam een “krukkensprintje” naar de finishline.
Ik heb honest to god nog nooit een bezweette man zo’n grote knuffel gegeven.
Toch een PR voor hem, ondanks de idiote wind. Ik was zo trots op hem!
“Als jij hier niet aan de finish had gezeten, zou ik zijn gestopt!”
Woorden die ik voor altijd meeneem.
Ik nam Ruben mee, en wees mijn vader aan.
De mannen die allebei 2.54 op hun naam hebben staan zwaaiden naar elkaar.
Wendy en ik zagen samen haar man Marek finishen.
Heerlijk moment.
Wendy en Wendy hadden er al vele vele babbelminuutjes op zitten, overigens.

Jan heb ik niet zien finishen, maar we troffen elkaar wel.
Met Jan en Marek en Ruben en Wendy togen we richting terrasboot in de zon.
Dorothé sloot aan. Zij verpulverde haar PR.

Op een goed moment zegt Marek tegen mij: dat is toch jouw man?
Er liep een Bevelvoerder zoekend langs het terras.
Mijn moeder paste op. Blijkbaar.

Ik heb met een dikke vette glimlach gezeten en neem de woorden van Dorothé ook mee.
Dit was mijn eerste stap hard op weg naar weer hardlopen
Hardlopen is geen pijndossier meer.
Wat niet wil zeggen dat het geen pijn meer doet.
Hurts like hell.
Still.
Maar blijkbaar kan je ook genieten als het pijn doet.
Het mag naast elkaar bestaan.

Image Hosted by ImageShack.us

Wij beloven plechtig…

Draakje was blij dat hij het niet was met zijn broertjes.
Wijzemans wilde er niet meer over praten.
Spelmaker liet ons beloven dat wij dat nooit zouden doen.

Wij hebben vandaag met ze gepraat.
Dat wij het ook niet begrijpen hoe het kan, waarom.
Wij begrijpen het ook niet.
Hoe kan iemand dat doen?
Nee, wij beloven plechtig dat wij dat nooit zouden doen.
Het liefst zouden we alle kindjes willen beschermen tegen kwade en nare dingen, maar dat kunnen we niet.
Wij kunnen alleen jullie 3 beschermen en dat zullen we voor altijd doen.
Beloofd is beloofd.

Wij wisten ook niet wat we anders moesten zeggen.
Hebben we het goed gedaan?

Ik snap het niet…

Denk even met me mee Repel Style.

Stel. Je wordt voor het eerst ongesteld op je twaalfde verjaardag.
En stel dat je je laatste menstruatie hebt op je vijftigste.
Da’s best voorstelbaar.
Dan ben je 38 jaren van je leven een ongesteld wezen.

Rond af op 12 menstruaties per jaar.
Rond af op 4 dagen per menstruatie. (te kort, ik weet het maar zo bewijs ik wel pijn punt)
Zet het aantal maandverbandjes/tampons tussen de 4 tot 7 per menstruatiedag.

Neem een gemiddelde van 2 kinderen.
Verreken dus een aftrek van 2 keer 9 maanden aan menstruaties.
Het bloedverlies tijdens en na de bevallingen zal ik niet meerekenen, dat is mijn wisselgeld in de kansloze discussie die je eventueel wilt starten! #bloedstolselstergroottevantennisballen

Dan verbruik je als vrouw tussen de zeventienhonderdtweeenvijftig en de drieduizendzesenzestig tampons dan wel maandverbandjes in je actieve leven als vrouw.

1752-3066

Waarom is het dan zo raar om te zeggen “ik ga even een tampon verwisselen”/”ik ga even een schoon maandverbandje indoen?” In gezelschap?
Waarom verstopt iedere vrouw dat?

Je partner is hooguit de enige tegen wie je het zegt en ook die zit niet op de boodschap te wachten. Maar ik zal het ook niet delen met vriendinnen. En op werk zal ik niet openlijk met een tampon richting toilet vertrekken. Laat staan in de kroeg.

Rond de 2000 keren dat ik iets verzwijg in mijn leven. Mijn leven lang. Is dat niet gek?