Het pijndossier dat hardlopen heet headfirst getackeld.

Picture it. Leiderdorp. 27 mei 2013, ik loop op krukken het schoolplein op.
Schoolpleinmoeder: “Voor jou gisteren zeker geen marathon Leiden, hè ?”

Ze probeert een praatje aan te haken, ze kan het niet slecht bedoelen.
Hoop ik dan maar.
Maar de opmerking snijdt door mijn hart, door mijn ziel, door elke vezel van mijn lijf.
De opmerking doet aan alle kanten pijn.
Vraag dan hoe het met me gaat…
Ik kan godverdomme niet eens lopen, welk gedeelte van je brein vond dit een goede vraag om te stellen?

Ik glimlach naar beneden kijkend, naar mijn voeten, “nee, niet voor mij, nee”.
“If ever”, denkt mijn brein erachteraan.
Ze geeft geen antwoord.
De ijskoningin is onbenaderbaar.

“Je zult het wel missen hè, dat lopen!”
Ik quote de gemiddelde willekeurige andere persoon.
Die opmerking heb ik te vaak gekregen.
Welk gedeelte van dat brein vond dat een logische vraag om te stellen?
Ze snappen het dus echt niet.
Ik lul eromheen, feit is dat ik nog niet de ruimte heb gehad het te missen
Als je aan de morfinepomp ligt, kan je lopen niet missen.
Je hebt het te druk met pijn hebben.
Als alles in het leven, en dan bedoel ik letterlijk ALLES in het leven, moeite kost kan je lopen niet missen.
Je hebt het te druk met dat alles energie en moeite kost en dat je voor alles dank je wel moet zeggen.
Dat je je eigen kinderen niet naar bed kan brengen.
Dat je de wc deur op je werk niet in je eentje kan openen.
Dat je een vreemde moet aanspreken om je te helpen tanken.
Dat je je energie steekt in dat je echtgenoot je echtgenoot moet blijven en niet tot je verzorger verwordt.
Ik heb vanaf 4 februari elke dag continu pijn.
Nee, ik kan lopen nog niet missen.
Ik heb het te druk met overleven.
Met helen, met bouwen.
Met Taking Back My Life.

Maar ik kan wel boos zijn dat ik het niet meer kan.
Sterker nog, dat ben ik ook en dat doet onwaarschijnlijk veel pijn.
In de zin dat ik boos ben dat me wat is afgenomen.
Wellicht voor altijd.
Ik was nooit zo fit, ironisch genoeg na borstkanker.
Ik verpulverde PR’s. Op mijn bescheiden niveau, maar…
Ik vind 1.46 op de halve nog steeds kick ass voor een moeder van 3 van 42.
Nog geen jaar na borstkanker.
Het smaakte naar meer.
Verbetering was mogelijk. Zoveel zat er nog in.
Binnen 45 op de 10, binnen 1.40 op de halve en mijn tweede marathon ruim binnen 4 uur.
Ik was zo trots op mijn niveau. En het was mogelijk. En stiekem hoopte ik op meer.
Nog voor de zomer van 2013.
Het was, terugdenkend, mogelijk.

Maar een trut met haar rechtervoet op het gaspedaal neemt het me af.
Nam het me af. Neemt het me af.

Wil je bij de finish komen van marathon Rotterdam?
Nee sorry, ik kan het niet.
Ik kan niet daar zijn en de sfeer proeven, meemaken.
De lopers, de speaker, het publiek.
Het werd begrepen, of het werd onbegrepen geaccepteerd omdat ik het was, dat weet ik niet.

Toen kwam Leiden.
En toen kwam Leidse Glibber.
Hij dus.

Of ik bij de finish wilde zitten.
Bij de VIPs.
Ik wist meteen dat dit het moment zou zijn.
Ik moet er een keer doorheen. Nu dus.
Bitterzoet.
Met iets te natte ogen.
Met pijn.
En toen ik daar doorheen was kon ik genieten.

Ik zag Emile voor het eerst, na vele vele jaren online!
Bizar en bijzonder en fijn. En raar vertrouwd.
Het is een bijzondere man, kan ik verklappen.

Ik zag Marnix finishen. Ik was te laat voor een foto helaas, maar ik wist het verhaal en de achtergrond dus ik vond het gaaf te zien.
Ik heb Frank gemist, maar hij belde gelukkig en wist op het VIP platform te sneaken.
Toen zag ik mijn vader aan de overkant staan in het publiek.
We zwaaiden.
Mijn vader met 86 marathons op naam.
PR van 2.54. In 1988.
We zagen Ruben finishen en ik nam een “krukkensprintje” naar de finishline.
Ik heb honest to god nog nooit een bezweette man zo’n grote knuffel gegeven.
Toch een PR voor hem, ondanks de idiote wind. Ik was zo trots op hem!
“Als jij hier niet aan de finish had gezeten, zou ik zijn gestopt!”
Woorden die ik voor altijd meeneem.
Ik nam Ruben mee, en wees mijn vader aan.
De mannen die allebei 2.54 op hun naam hebben staan zwaaiden naar elkaar.
Wendy en ik zagen samen haar man Marek finishen.
Heerlijk moment.
Wendy en Wendy hadden er al vele vele babbelminuutjes op zitten, overigens.

Jan heb ik niet zien finishen, maar we troffen elkaar wel.
Met Jan en Marek en Ruben en Wendy togen we richting terrasboot in de zon.
Dorothé sloot aan. Zij verpulverde haar PR.

Op een goed moment zegt Marek tegen mij: dat is toch jouw man?
Er liep een Bevelvoerder zoekend langs het terras.
Mijn moeder paste op. Blijkbaar.

Ik heb met een dikke vette glimlach gezeten en neem de woorden van Dorothé ook mee.
Dit was mijn eerste stap hard op weg naar weer hardlopen
Hardlopen is geen pijndossier meer.
Wat niet wil zeggen dat het geen pijn meer doet.
Hurts like hell.
Still.
Maar blijkbaar kan je ook genieten als het pijn doet.
Het mag naast elkaar bestaan.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties

33 thoughts on “Het pijndossier dat hardlopen heet headfirst getackeld.

  1. Jij gaat tot op het bot . Prachtig hoe jij het beschrijft ik voel het bijna …wat ben jij toch een bijzonder sterk mens . ?… ik bewonder je, wat een kracht…Van heel diep kom je tot grote hoogte . Geen berg te hoog . Kanjer !!!!!

  2. Ey topper,

    Ik heb het al eerder gezegd zo gaaf dat jij aan de finish zat. Het was een erg zware race maar de gedachte dat jij daar zat met alle emotie gaf mij energie om door te lopen….

    Het resultaat is verder bekend.

    Ik heb genoten gister. En ja, helemaal van het feit dat jij soepeler dan ik naar het terras liep!

    Ennuh Zandvoort 2014 staat….

    Trots op je!

  3. Ik heb een beetje last van natte ogen….. Er is natuurlijk niets wat wij kunnen zeggen waar jij niet al aan gedacht hebt, natuurlijk niet. Maar iedere keer neem je ons weer mee en dan krijgen we INZICHT, in hoe het nou echt voelt, hoe het nou echt gaat met zo’n kluif om te verwerken, lichamelijk en geestelijk, met pijn dag in dag uit, met een man en kinderen die ook ineens in een veranderde situatie zitten en daarin moeten ‘voegen’. Ik denk zo vaak aan je, ook al reageer ik niet altijd zo intens. Weet je: er zijn zoveel mensen om je heen die aan je denken en van alles sturen en regelen. Die anderen, die uitgekauwden, die moet je maar op de koop toe nemen Ze proberen waarschijnlijk gewoon contact te krijgen en weten niet hoe ze het moeten aanpakken. Jij weet natuurlijk ook wel dat die boosheid bij het rouwproces hoort. Je verzinkt er niet in, die indruk krijg ik helemaal niet.. Waarschijnlijk heeft de boosheid een functie om je ergens overheen te tillen, zodat je naar de volgende fase kan. Die stralende momenten waarin je een overwinning op jezelf behaalt, die geven licht. Daar valt die boosheid volledig bij in het niet. Ik hoop dat jij dat ook zo voelt. Ik reageer even uitgebreid omdat mijn vriendin ineens ernstig ziek is geworden(ik heb er een logje over geschreven, het een na laatste). Ze ligt in Nederland in het ziekenhuis en eens te meer besef ik weer hoe belangrijk het is om mensen te eren waar je kwetsbaar bij kunt zijn en die kwetsbaar naar jou zijn. Lieverd, het komt goed, hoe dan ook. Het komt goed voor jou. Je begrijpt wat ik bedoel. Ik denk aan je en ik sta aan de zijlijn te juichen en te schreeuwen. Hoor je me?

  4. Pink een aantal tranen weg (veeg) en vind je zo moedig!! Heel veel positieve energie voor nog meer moed wens ik je toe. Vanuit Zweden, en ik ken je nauwelijks (of jij mij eigenlijk, want ik kan jouw Blog lezen)! Liefs Jessica

  5. Och lieve schat, ik reageer mss niet altijd maar lees nog wel trouw met je mee. Rouwen om wat was en opbouwen van wat moet komen, het mag naast elkaar, door elkaar, achter elkaar, in welke volgorde dan ook zolang het maar jouw/jullie volgorde is. Het is niet makkelijk, het is gewoon ontzettend k u t om het op z’n oerhollands te zeggen. Pas als je gevallen bent, weet je hoe moeilijk het kan zijn om op te staan. Leef bij de dag, van streefdoel naar streefdoel en wie weet wat de toekomst je brengt.
    Wellicht wist de schoolpleinmoeder niks beters te zeggen, de dooddoeners, ik krijg ze ook toegesproken. Mensen hopen er wat mee te zeggen maar ik denk wel eens, niks zeggen was beter geweest. *slaat in gedachten een arm om je heen*

  6. De nazit op het terras was ook voor mij de kers op de taart.
    Iedereen nog vol van zijn eigen overwinning en geleden pijn van de dag.
    Je bent een loper, ook als je even niet loopt

  7. Prachtige omschrijving van een hele mooie stap.
    Wederom respect.
    We willen het allemaal begrijpen.Stuk voor stuk.
    Maar ik denk serieus dat we dat niet kunnen. Geen van allen. Stuk voor stuk.
    Maar we willen wel! Stuk voor stuk.

  8. Goed voor jou meid…. je bent zo’n geweldige vrouw, (maar soms wil je ook oven wat minder geweldig zijn) dat je dit doet. Ik heb dan wel geen pijn van buiten, maar van binnen blijft het een puinhoop. Nu na twee jaar kan ik nog niet naar haar huis, zelfs er in de buurt rijden doet zo zeer… Vandaar mijn bewondering voor jou. Want hardlopen was jouw kind, naast de 3 echte die je hebt…oeps.. ik ratel… terwijl ik alleen maar heads up wil roepen…

  9. Lieverd. Sinds gisteren heb ik je blogje drie keer gelezen en ik houd het ook bij de 3e keer niet droog. Woorden vind ik ook al niet. Fijne vriendin. Heb je niet veel aan.

    Maar toen ik je blogje gisteren las en nog eens…en nu nog een keer..toen dacht ik aan woorden van een wijze vrouw. Heb je niet veel aan. Of misschien toch.

    Omkijken? Liever niet.

    Want kijken, echt kijken doet pijn.

    Je voelt weer hoe het was, de pijn, het gemis.

    Omkijken? Liever niet.

    En als het moet, dan maar gewapend als beton,
    met droge ogen.

    Herinnering.
    Zonder tranen gaat het niet.

    Maar door de tranen heen blijft liefde levend,

    vind jij jezelf terug.

    Herinnering.

    Alleen wie om kan kijken, kan vooruit zien.

    Wie tranen zaait, zal licht en toekomst oogsten.

    (Nel Benschop)

  10. Tot tranen toe ontroerd door je beschrijving ! Je maakt wat mee … jammer genoeg kunnen de ‘vervelende’ opmerkingen zo uit mijn mond komen – ik bedoel het goed hoor – maar misschien toch iets vaker bedacht zijn op hoe het (kan) aankomen

  11. Hi Repel, Wendy…. want nu heb ik je irl gezien. Het was heel bijzonder gisteren bij jouw eerste wedstrijd! Dit is een PR voor jou in een heel speciale categorie en er zullen er volgens mij nog vele running PR’s volgen.

    Keep going en training bij de fysio etc.

    groetjes,

    Dorothé

  12. Pingback: Verslag LM13 | djaktief

  13. Ach meis, je raakt mij (en de mensen hierboven) tot diep in het hart met de eerlijkheid en puurheid waarmee je schrijft. De rauwheid van de pijn en het verdriet en je boosheid. Dit zinnetje: “Ik was nooit zo fit, ironisch genoeg na borstkanker” heb ik al tig keer aangekeken. Het zegt zo veel …
    Heel veel liefs en tot heel snel.

  14. Wat góéd van je!
    Dat je ondanks je eigen pijn, fysiek én mentaal, tóch daar bent gaan zitten.
    Dat je er was voor al die anderen, die er mede door jouw aanwezigheid gefinished zijn.
    Zo krachtig van je.
    Het zal je steunen en bijstaan in je herstel.
    Want dat jij gaat herstellen, daar ben ik heilig van overtuigd!
    Fysiek én mentaal!!!
    Chapeau, petje af, kudo’s en wat dies meer zij.
    Bravo!

  15. Tact van een … ehh… varken? (zag ze er ook uit als een varken? Of eerder als een koe?Pfttt… stom mens!)
    Jij een dikke kus! Xx

  16. Pingback: Alle goede dingen in ….? | djaktief

  17. Pingback: #LM14 = lekker makkelijk halve marathon in leiden | djaktief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s