Mijn therapeutische tandarts met zijn veel te grote handen

Ik loop bij mijn Tandarts-Zonder-Wachtkamer binnen.
Zonder te bellen.

Zijn spreekkamer is een L. Met aan beide einden van de L een stoel met een matglazen semi-afscheiding ervoor.
Er staat een hele lange tafel met stoelen in de hoek van de L.
Daar zit iedereen.
Met koffie.
En de assistente.
En met hem.

Ik kom binnen en de Grote Man torent over me heen en geeft me drie zoenen.
Ik kus blij terug en lach naar Co, de assistente.
Mijn god, de man is echt groot en hij heeft hele grote handen en hij heeft boren.
En ik gaten in mijn kiezen.
Tegen wil en dank ben ik bang.
Ik ben van oudsher bang voor De Tandarts.
Al ken ik Wim al lang genoeg.
Hem en zijn grote handen.

Hij loopt heen en weer tussen de stoelen en soms zijn de stoelen leeg
omdat hij kletst hij met iedereen.
En dan zit iedereen aan die lange tafel.
Zo gaat dat, bij hem.
Bij hem loopt het minimaal altijd een half uur uit.
En als je daar niet tegen kan, zoek je maar een andere tandarts, zegt hij.
Bij hem ben je niet bang voor de tandarts.
Het truukje van het vak ken ik al, zegt hij.
De tandarts is over de 60.
Ik kan daar geen lol meer uit halen.
Ik doe het voor de mensen.

Vandaag had ik een afspraak om half 10.
Ik was er 10 voor half 10.
Ik werd pas geholpen om, ik denk, kwart voor 11.

We hadden het druk met praten.
Over de echt serieuze zaken des levens.
Op een moment was ik dan toch echt de Sjaak en kreeg ik de verdoving die moest inwerken.
En hij zei, kom even terug aan tafel, kletsen we door.
Ik kreeg nog een kop koffie.
Met een rietje.
Want ik kwijlde.
Ik dronk koffie uit een rietje bij mijn tandarts op weg naar serieus boren.
Dat is mijn tandarts.

Maar lullen konden we wel.
Met de spreekwoordelijke dikke lip.
Hij vroeg mijn mening.
Over iets met zijn vriendin.
De man kan mijn nerd-kijk op het leven waarderen.
Ik deelde ook mijn leed en genoot van zijn visie op mijn leven.

We praatten en ik voel aan mijn neus.
Wim, ik voel mijn neus niet.
Hoe krijg je dat voor elkaar, pijnloos verdoven.

Wim snapt mij.
Schat, dat is liefde. Zei hij.
Als ik in je verhemelte verdoof, zit er geen ruimte tussen je huid en je bot.
Dan scheur ik met mijn verdoving je botvlies los van je bot en dat doen pijn.
Jij weet als geen ander hoeveel pijn botvlies doet.
Nergens voor nodig, in je verhemelte.
Ik verdoof in je wang.
Da’s losmazig bindweefsel.
Als ik langzaam spuit, sijpelt dat zonder pijn naar binnen.
Als ik de injectie snel zet, spuit ik de boel kapot en dat doet pijn.
Nergens voor nodig.

Jij begint te wennen aan het feit dat ik je geen pijn doe.
Vervolgt hij.
Maar je ligt daar in een hulpeloze houding, in een stoel met je mond open en je kan geen kant op.
Daarom blijft de tandarts eng.

Even later zit ik in de stoel.
Hij komt met die boor met zijn veel te grote handen.
Hij wrijft met zijn ringvinger over mijn neus en hij zingt mee met de radio.
La-da-die-la-da-da.
Hey Co!
Roept hij tegen zijn trouwe toeverlaat die uiteraard meekletste met ons gesprek en
met wie ik ook zoveel heb.
Maak jij over twee weken even een afspraak met Wendy voor die andere kies en zorg dat ze om half twaalf komt; Kan ze daarna lekker met ons mee lunchen!
Lieve schat, die andere vulling doen we de volgende keer.

Ik krijg een dikke pakkerd op mijn wang met die tampon nog in mijn wang en dat slurp-ding nog in mijn mond.

Hij en Baasje van Ben zitten in dezelfde straat.
Ik ben wetenschapper genoeg om te genieten van toeval!

Advertenties

6 thoughts on “Mijn therapeutische tandarts met zijn veel te grote handen

  1. Geweldig! Onze tandarts had ook zo’n gezellig open spreekkamer, maar dat was in behoudend Puttershoek toch net iets te veel van het goede………

  2. Hi Repel,

    Wat een kundige en lieve man heb je getroffen. Toevallig was ik gisteren bij de kaakchirurg met 2 pubers voor het verwijderen van verstandskiezen. Ook door een erg aardige man gelukkig. Volgens mij verandert er wel wat aan je innerlijk als je een beroep hebt waarbij je mensen helpt terwijl je ze toch pijn moet doen. Ik hoop dat je geen naweeën meer hebt van de behandeling.

    groetjes,

    Dorothé

  3. Een tandarts met hart voor zijn patienten. Dan neem je die lange wachttijd voor lief. Toevallig heb ik een aantal dagen geleden ook een tandartslogje geschreven ( ietsje minder positief, dat wel).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s