Gastlog: Vijftig tinten oranje – aflevering 38

Mijn collega die me hielp bij mijn businesplan (je weet wel, dat van die kaas) gaf me toestemming haar “Vijftig tinten oranje” hier te plaatsen. Als gastlog. Het verhaal is geschreven ergens eerder dit jaar. Een poosje na de actualiteit van toen vind ik het nog steeds even grappig. Sterker nog: grappiger. Wie vaker een gastlogje van haar wil, say “aye”!
——————————-

Wat vooraf ging: Wim verruilt in een opwelling zijn grootste hobby voor zijn andere favoriete tijdverdrijf (hij noemt het, met veel aplomb, ‘watermanagement’) en laat daarbij zijn vrouw Blondie in hulpeloze toestand achter. Omdat Wim tóch al in het juiste materiaal is gehuld, kan hij zich onmiddellijk gaan uitleven en zo vergeet hij alles om zich heen. Ook Blondie…..

Vijftig tinten oranje – aflevering 38
‘PÁPPA!’ Insurantia stampvoet van woede en schreeuwt naar haar vader die niet wil luisteren en, geknield op de keukenvloer, driftig door-schrobt. ‘Ja wát nou’ snauwt Wim. ‘Irri vieze luier, ‘Irri huilen’ zegt Insurantia, de middelste van drie meiden. Wim zucht. Irrelevantia huilt altijd Insurantia bemoeit zich met alles en Ignorantia, de oudste, doet nooit een mond open. Stomme namen eigenlijk, denkt Wim. Het leek zo grappig toen hij triomfantelijk ‘triple I’ riep na de geboorte van Irri. Hij wist toen zelf niet precies wat hij daarmee bedoelde, maar later hoorde hij dat vrienden het hadden opgevat al opschepperij. Zoiets van ‘allemaal door mij voor elkaar gebokst’ en dat ze d’r juist dáárom aan waren gaan twijfelen. Want die Blondie, nou, nou, dat is me d’r een. Mooie vrienden! Zo komen geruchten in de wereld, denkt Wim, en die roddels blijven dan generaties hangen.

‘PÁPPA!’ roept Rantia, ‘moeten luistere!’. ‘Vraag maar aan je moeder’ zegt Wim en ziet met een zucht van opluchting zijn dochter de trap oprennen.
Weldadige stilte keert terug in de keuken, slechts verstoord door Wims ingespannen hijgen, het schuren van de borstel over het vinyl en het zachte geklots van het water in de emmer.
Daar is Rantia weer. O god, denkt Wim, Waarom moest ik nou zo nodig trouwen en seks hebben? Waarom was water niet voldoende? Waarom moest er nou zo nodig nóg meer rubber wezen? Zóveel rubber en dan toch nog niet genoeg. Stelletje rot-meiden.
“Ja, wat nou weer” buldert hij. Insurantia krimpt in elkaar en Wim hoort Irri nu inderdaad luidkeels jammeren in de kinderkamer. ‘Mamma nie vinde’ snike Rantia. ‘Mamma weg’. Wim verstijft. Zijn tot aan de mollige ellebogen in de roze gummi gestoken armen hangen plotseling bewgingloos in het lauwe sop. Wáár is Blondie? Waar waren we toen de spanning te groot en de lust tot boenen te sterk werd? Was ze al vastgebonden? Ja – waarschijnlijk wel want anders was ze zelf allang tevoorschijn gekomen. Waarom roept ze niet? Oh nee. Natuurlijk niet. Dat nieuwe maskertje…..maar WAAR? Dat lelijke takke-huis is ook veel te groot. En dan nog die tuin en het prieel, de wijnkelder, de theekoepel, de stallen, het boswachterhuis, de vleermuisbunker, de schuur, de kennel, nog een schuur, drie garages….

De deurbel onderbreekt Wims wanhopige mentale zoektocht naar de verblijfplaats naar zijn vrouw. ‘Ikke opedoen?’ vraagt Rantia. ‘Ja, toe maar’ zegt Wim en het kleine meisje dribbelt naar de voordeur. ‘ÓMAAAAA’ hoort Wim – Insurantia is opgetogen, maar Wim schrikt. Zijn moeder heeft commentaar op alles, op álles. En nu zal ze hem op de natte vinylvloer zien zitten, bezweet, roze, en gekleed in niets anders dan rubber laarzen, een plastic schoortje en gummi handschoenen. En ze zal vragen waar Blondie is en dat weet hij dan niet en ze zal Irri horen huilen en de vieze luier ruiken en merken dat Ignorantia nog steeds haar Jip&Jannekeboek niet begrijpt. Ohgottegottegot. WAAROM moest ze juist nú komen. Wat moet ze hier! Ze heeft d’r eigen huis! We hadden nooit zo dicht in d’r buurt moeten gaan wonen! Stiekem is Wim bang voor zijn moeder en als hij paniekerig overeind krabbelt glijdt hij uit op de gladde vloer en klapt wijdbeens achterover terwijl zijn schortje een niets-verhullend positie inneemt.
‘WIM! wat doe je dar in vredesnaam!’ De altijd overerven deftige stem van Wims moeder snerpt door de keuken. “Waarom zijn jullie nog niet klaar? Waar is Blondie? Waar is de babysit? We moeten weg, Wim! Vanavond is het etentje met het personeel. Om te vieren dat jij de zaak overneemt. Dat ben je toch niet vergeten? Oh, Wim! Soms vraag ik me echt af of ik hier wel goed aan doe. Je bent ook altijd zo onverantwoordelijk. Kijk nou eens naar jezelf! En waar is Blondie?!”
Wim luistert maar nauwelijks, behalve naar die ene vraag: Waar is Blondie.
“Ik weet het niet, mam”, kermt hij, en begint te huilen.

Volgende keer in 50 tinten oranje: wordt Blondie op tijd gevonden? Krijgt Irri haar schone luier? Komen Wim en zijn moeder nog op tijd voor het feestelijke etentje? Neemt Wim de goedlopende zaak van zijn moeder over? Wat gaat dit betekenen voor zijn huwelijk met Blonde en……waar blijft de baby-sit?

Advertenties

5 thoughts on “Gastlog: Vijftig tinten oranje – aflevering 38

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s