Laagjes afpellen

Ben is rustig. Erg rustig.
Hij is blij me te zien. Nu ik zelf een hondje heb, weet ik dat hij me herkent.
Ik herken zijn “mij herkennen”.

Dat het uitloopt daar in de hal bij Baasje van Ben vind ik niet erg.
Ik hoor de client voor me lachen in die kamer en ik vang bij vlagen flarden van kwarten van zinnen op. Omdat zij lacht.
Ze is nieuw. Dit is haar eerste keer, ik merk dat op.
En ik weet uit ervaring dat de eerste keer dat je als (ex-)kankerpatiënt bij haar komt

als thuiskomen voelt.

Een veilige haven in het woud van kanker (en post-kanker).
Haar lach doet me goed.
Ik ken haar niet, maar ze heeft/had kanker en ze lacht want ze kwam terecht bij Baasje van Ben en ze weet nu al dat het goed komt. Of niet. Maar in het koppie wel.
Ik zie haar de kamer uitkomen en schrik. Ze moet minimaal 10 jaar jonger zijn dan ik.

Ik heb al met het Mannenbaasje van Ben gepraat en ik weet dat hij (Ben) ziek is.
Na mij gaan ze naar de dierenarts.
Ben eet niet sinds gisteren.
En ze hebben een feestje daarna.
Baasje van Ben verontschuldigt zich dat het uitliep.
No Problem!
Het eerste dat ik zie zijn de Killer Heels van Baasje van Ben.
Zij noemt het de voordelen van een rolstoel, die Killer Heels dragen.
Zij kan alles aan.
Ze verontschuldigt zich dat ze overdressed is, maar een tweede keer omkleden kost teveel energie.
Ik blijf maar kwijlen over haar schoenen.
Geef me 2 maanden dame, en ik loop op 2 keer dat plus 2 centimeter!
(Uitgesproken woorden, uiteraard!)

We gaan zitten en ze vraagt hoe het is.
Voor de eerste keer heb ik de inzichten zelf.
Maar ik breng het als een vraag: is dit niet stom?
Maar zij geeft me de bevestigende context dat het hoort bij het pad dat ik volg.

Hardlopen was geen hobby. Het was een groot deel van wie ik was, en heeft me daarbij geholpen te overleven in 2012.
Nu ben ik geen hardloper meer.
Een half jaar lang was ik invalide met een hele dikke stempel.
Nu niet meer.
Ik ben geen invalide meer, maar ook geen hardloper.
Wie ben ik dan?
Mijn baanonzekerheid is groot.
Kans is groot dat ik binnenkort niet meer de expert ben op mijn vakgebied.

Er worden lagen na lagen van mijn identiteit gepeld.
Ik heb een idee wat ik zou willen in de toekomst, maar daaraan denken geeft aan dat ik moet afscheid nemen van een stukje identiteit.
Weer een laag weggepeld.

Als je lang genoeg pelt.
Wat blijft er dan over?
Niets?
Nee.

Ik.
Ik. Zonder alle afgepelde rollen.
Zwevend. Een zwevend vlokje.
Ik ben een heleboel niet meer.
Wat ik ga worden weet ik nog niet.
Maar zonder alle rollen…..ben ik.
Ik ben.
Ik ben.
Mijn been ook.

“Ik geloof dat ik bang ben toe te geven dat ik er stiekem heel veel zin in heb, ik geloof dat ik bang ben toe te geven dat er ernaar uit zie.
Dat toegeven betekent afscheid nemen.
Opnieuw, van het volgende.
Het worstelt in me.
Ik heb al zoveel afscheid genomen.”

Belangrijkste is dat ik nu een appje ga sturen hoe het met Ben gaat.

 

Advertenties

11 thoughts on “Laagjes afpellen

  1. Mooi.
    Hoop dat Ben snel weer de oude is.
    Wat je schrijft herken ik. Wat er over blijft als je pelt… En dan eerst denken ‘niets’.
    Het raakt me wat je schrijft. Om jou en om mezelf. xxx

  2. Zonder al die laagjes blijft over waar het om gaat. De kern. Jij. En in de toekomst komen er vast wel weer wat laagjes om die kern. Oude laagjes die goed bij je passen. Nieuwe laagjes die je nu ontdekt en die zacht en comfortabel voelen. Maar dat heeft tijd nodig. Tijd en rust. En die heb je.

    Het is cliché, maar… In the end it will be okay. And if it’s not okay it’s not the end.

    En ik hoop voor Ben dat het snel okay is!

  3. ‘het mooiste wat je kunt worden, is jezelf’ is een spreuk die ik via een goede vriendin heb geleerd. Mooie spreuk die ik mijn kinderen maar ook mijzelf voor houd. Met het voorbehoud dat het verdomd lastig is om écht jezelf te vinden.
    Volgens mij ben jij er verdomd dichtbij; kun je het al aanraken.
    Knap hoor!
    Respect voor jou én het baasje van Ben.

  4. Repel je bent Repel!!! Al die andere dingen zijn maar etiketjes, functies, rollen. Je wordt vaak alleen maar in die dingen gekend, maar er zijn een aantal mensen om je heen die je kennen zonder al die laagjes. Het voelt wel ‘bloot’ maar ook bevrijdend.

    Warme groeten,

    Dorothé

  5. Lieve Repel,
    Ik volg je inmiddels al jaren met veel plezier en het laatste jaar ook met veel medeleven en heb geloof ik nog nooit gereageerd. Ik vind dit stukje zo knap en herkenbaar, want hoewel een volkomen andere context herken ik dit zo. En je hebt gelijk er zin in te hebben. Rollen los laten is het meest bevrijdende en ruimte scheppende wat je kan doen. Ik wens je dan ook vooral veel plezier bij het zoeken naar nieuwe rollen die nu bij jou Ik passen!
    Idun

  6. meisje, ik snap je zo goed… kanker en een ongeluk… bij mij was het ongeluk en kanker… maar ook mijn baan kwijt en mijn praktijk gesloten, en de WIA in.. alles lijkt tegelijk te komen. Je moet een nieuwe invulling zien te maken. En dat kost kracht en tijd…
    Ik vind je een geweldige sterke vrouw Repel. Het is aan jou om je leven weer in de hand te krijgen, ondanks alle “tegenslagen” die je nu nog krijgt. Knuffel en kus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s