De hel die ziekenhuis heet

Ik ben bij de operatie op mijn verzoek bij kennis.
Met een pufje propofol door mijn infuus voor de zenuwen.
De dosis propofol die ik krijg, maakt mij voor mijn omgeving erg irritant.
Ik verlies namelijk niet mijn geestelijke noch mijn analytische vermogens.
Maar ik waan me wel de leukste thuis.

Dus ik voer een inhoudelijk gesprek met mijn chirurg over de operatie en leg hem vervolgens uit waarom ik hem dokter Bud noem.
*kuch*

Op de verkoeverkamer waan ik me ook held.
Zodra de ruggenprik navelniveau heeft bereikt mag ik naar de zaal.
Ik. Heb. Honger.
Ik voel me superheld.

Rond 3 uur begin ik de wonden te voelen.
Ik bel de pleeg en krijg 2 paracetamollen.

Rond 6 uur ben ik geen held meer.
De pijn doet me februari herleven.
Ik bel de pleeg.

Nee. Ik mag niet meer pijnstilling.
Ik heb om half 4 al gehad.
Bij de avondronde van 8 uur ben ik de eerste.

De avondronde loopt uit.
Pas om half 10 krijg ik weer 2 paracetamol.
Ik ben 2 stiekeme huilbuien verder.

De nacht is hel.
De pijn is zodanig dat ik geen houding kan vinden waarin de pijn minder is dan afschuwelijk.
Oorproppen in vanwege het geluid van mijn Overbuuv.

Ik ben zwak en gehoorzaam en ben niet helder.
Ik durf de verpleging niet te bellen.
Er was nee gezegd.
Als je uit een operatie komt ben je niet helemaal Jezelf.

Om half 6 ’s ochtends komt een andere pleeg de kamer in voor mevrouw Stoffels.
Ik huil.
Ik lig al de hele nacht te huilen.

Ze ziet me en troost me en vraagt waarom ik niet gebeld heb.
Ik ben zwak en heb pijn en durf niet te zeggen dat de “nee” van half 6 monddood heeft gemaakt.

Ik krijg paracetamol en diclofenac.
En ik word toegestopt.
Met de bel in de buurt.
Als het niet werkt, moet ik bellen.
Want ik dan mag ik nog “een prik”.
Ik mocht namelijk al die tijd al heel veel meer aan pijnstilling.

Was allemaal al voorgeschreven.

Of ik nog wat te melden heb, volgens het evaluatieformulier.
Ja.
Met tijdstip dat die kuttekop dienst had erbij.
De voorschriften en recepten lagen er.
Ik heb nu genoeg pillen nu liggen waar ik niks aan heb.
Die nacht had ik ze nodig.
Die nacht heb ik het ongeluk weer herbeleefd qua pijn.
Een kutpleeg besluit dat zij slimmer is dan het recept dat de dokter uitschrijft.
Zelfs zonder propofol
#ikrukhaarhoofderaf

.

Advertenties

13 thoughts on “De hel die ziekenhuis heet

  1. Wat is dat toch dat sommige mensen ineens, als ze macht hebben, dat onrechtvaardig gaan uitoefenen? Ik neem toch aan de ze verpleegkundige is geworden om mensen te HELPEN? en niet om ze PIJN te laten LIJDEN? Wanneer kan je naar huis? Ik bel je in Nederland, maar kan niet komen (te druk), misschien kan ons plannetje nog doorgaan, anders een andere keer…..

  2. Jeetje, uiteraard ruk jij haar hoofd eraf… En wat vind ik het rot dat jij bij deze operatie zo behandeld bent… De dokter schrijft het niet voor niet voor, juist omdat hij verwacht dat je de eerste 24 uur nogal eens veel pijn kan hebben…. Wat een nare vepleegster heb jij gehad… Bah! Ik hoop dat je het een plekje kan geven…

    Dikke kus!

  3. O wat naar en dat is veel te zacht uitgedrukt.
    Ik herken het helaas wel.
    Laatste keer in het ziekenhuis had ik dood kunnen gaan tijdens de late dienst zonder dat het opgemerkt was.En ik was netjes maar te mondig dus dat heb ik letterlijk moeten voelen de volgende ochtend.

  4. Wat een nodeloze ellende erbij Repel.Je bent nu in superherstellingsoord Casa Repel gelukkig. Maar ik/we ben/zijn gewaarschuwd dus. Medische zaken aankaarten is een ding maar adequate behandeling en verzorging krijgen is een kunst. Blijkbaar moeten we ons veel meer laten gelden of zo. Ik hou me er maar aan vast dat ‘ze’ niet allemaal zo zijn. Goed herstel verder!

    Groetjes,

    Dorothé

  5. O, wat erg toch, dat zoiets gebeurd. Ik zal de assistente van de huisarts ook nooit vergeten die op een toon alsof ik een zeurende kleuter was zei dat ik ‘gewoon even moest wachten’. Dokter zou later wel ‘eventjes’ terug bellen. Bij iedere beweging van mijn nek gilde ik het zowat uit van de pijn. Heb echt een trauma aan die nek over gehouden. En ben na 2 dagen onhoudbare pijn uiteindelijk 2 nachten in het ziekenhuis opgenomen. Niet dat zij daar wat aan kon doen, maar een beetje begrip doet al zoveel. Die eerste nacht in het ziekenhuis kon ik niet blijven stilliggen, maar ook niet bewegen, ondanks morfine in de ambulance en later van de lieve verpleegkundige die zei:
    “Zal ik je even meenemen naar de koffiekamer? Ik zie dat je zoveel pijn hebt, ik zal morgen vragen of de dokter eerst bij jou komt”. Ik weet niet veel meer van de eerste nacht / dag, maar dat nog wel….
    Sterkte Repel, schrijf het er maar uit:-)

  6. Mag ik helpen?
    Overigens zou ik er fijn een formele klacht van maken. Is ze nu helemaal!
    Helaas veel te herkenbaar. Ik kan het niet zo goed meer, afhankelijk zijn van mensen die ik niet ken.
    Fijn dat je weer thuis bent en op naar een spoedig herstel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s