No happy ending

Op weg van ons huis naar ons winkelcentrum woont een ouder echtpaar.
Inmiddels bejaard.
Ik weet niet wanneer het is begonnen, maar wij groeten elkaar als we langs hun huis lopen.
Eerst met alleen maar Spelmaker als net-kunnen-lopende-dreumes.
Later met twee Daltons en nog later met drie Daltons.
Ja, zo is het vast begonnen: ze vonden Spelmaker een schattig kindje.
Ze lachen altijd zo vertederd naar de jongens…

Wij houden niet van week-boodschappen.
Wij doen bijna dagelijks boodschappen en lopen dus bijna dagelijks langs hun huis.
‘Wij’ is degene die thuis is met de kinderen.
En in het weekend wij allemaal.
En dan zwaaien we naar hen en zij naar ons.
Daar in hun woonkeukentje grenzend aan de straat.
Soms zijn ze bezig in hun voortuintje en groeten we ze daar.
Soms komen we elkaar tegen in het winkelcentrum en groeten we elkaar daar.

In die 12 jaar dat we hier wonen hebben we ze ouder zien worden.
Hij meer dan zij.
We hebben hem doof zien worden.
En tegenwoordig denk ik soms dat zij de enige is die ons nog herkent en dat hij groet omdat hij ziet dat wij hem kennen….maar ik vraag me wel eens af of hij ons nog kent.

We weten niet hoe ze heten en dat weten zij van ons niet.
Maar 12 jaar lang groeten we elkaar bijna dagelijks.
Zij hebben onze kinderen zien opgroeien.

Vandaag in de namiddag reden we naar huis van ons lang weekendje weg.
De Bevelvoerder dropte me bij het winkelcentrum en reed door naar huis.
Hij de koffers, ik even snel avondeten halen.
Ik loop met een bescheiden tasje boodschappen terug naar huis.
Het is al donker, ik geniet al lopend in mijn eentje na en ik geniet van donker en stil en alleen.

Ik loop langs het huis van het bejaarde echtpaar.
Hij staat te freubelen met een sleutel voor de deur.
Ik besluit geen “hallo” te zeggen omdat hij dat toch niet kan horen.
Ik ben al bijna voorbij gelopen als ik vanuit mijn ooghoek zie dat hij zich omdraait en blijft staan.

Ik zet nog een stap en twijfel.
Dit is raar.
Zal ik hulp aanbieden terwijl ik niet weet of het nodig is?
Doe ik daar goed aan?
Fuck it.

“Gaat het? Kan ik u helpen”
Ik weet nu heel zeker dat hij me niet herkent.
“Ik kan het niet zien”
Hij houdt de sleutel in de lucht en wijst naar het sleutelgat.
Zelfs zonder mijn bril kan ik het haarscherp zien.
“Kom, mag ik het voor u doen? Het is ook zo donker!”
Als hij me had herkend had hij het veilig gevonden: hij groet me al 12 jaar.
Nu ben ik een wildvreemde aan wie hij zijn voordeursleutel toevertrouwt.
Je kan zien dat hij twijfelt, maar hij “weet” dat hij geen keus heeft.
Hij levert weer een stukje “man van het huis” in en geeft een vreemde dame zijn sleutel.

Ik open de deur voor hem met de woorden dat het inderdaad verhipte lastig te zien is en hij bedankt me.
Ik loop door naar huis en geef mezelf een schouderklopje.
Niet omdat ik hem hielp; je moet een onmens zijn wil je niet helpen in zo’n situatie.
Ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik de situatie juist inschatte en handelde.
Ik loop in eerste instantie door naar huis met een fijn gevoel.
Gelukkig liep ik langs.
Joost mag weten hoe lang hij voor zijn eigen dichte deur had gestaan als er niemand was langs gelopen.

Vijftig meter verder loop ik door met een triest gevoel.
De volle waarheid kwam ineens binnen.

Advertenties

9 thoughts on “No happy ending

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s