De rest blijkt aan de beurt

Ja. Februari vind ik spannend dit jaar.
Als rechtgeaarde bèta mag ik niet bijgelovig zijn maar als rechtgeaarde bèta weet ik ook hoe überbelachelijk makkelijk de mens te conditioneren is. Nog makkelijker dan muizen.

Feb 2012 = kanker
Feb 2013 = ongeluk
Feb 2014…..oh dear

14 februari 2012 – 4 februari 2013 – …-
De wiskundige in mij maakt de reeks af alsof het een IQ-test betreft: 25 januari 2014.
Dat is morgen.
Zo werkt het niet maar zo werkt het brein wel.

Maar de realiteit is anders. Ik kijk met stijgende verbazing om mij heen.

De vrouw van mijn lieve collega (die in november zelf een klein hartinfarct kreeg en zelf nog maar nauwelijks bekomen is van de schrik) valt achterover van de vlizotrap. Rug gebroken. Ja ze heeft geluk: geen uitval. Maar wel 12 weken corset en plat. Minimaal. En ik weet hoe lang haar revalidatie daarna zal zijn. En hij, zelf een jasje uitgedaan, moet alles reilen en zeilen zoals Bevelvoerder dat deed voor mij.
En dit gaat ze ZO VEEL TIJD KOSTEN!

Vriendin waarvan ik denk dat ze leeft zoals ik en vertrouwt in haar gezin zoals ik heeft ineens een huwelijk in zwaar weer.
Je kan een boel overleven en uit elkaar groeien en vergeven en ruzie maken….als de bottom line maar is: jij bent van mij, ik hou van jou, voor altijd en altijd. En ik ben van jou en jij houdt zo van mij. Voor altijd en altijd. Sterker nog: ik hou nog meer van jou.
En als dat ineens niet zo blijkt is er een bodem weg die onvervangbaar is.

Mijn loopmaatje die weet dat zijn baan eind 2014 eindigt en als begin veertiger
opnieuw moet beginnen. Omscholing? Solliciteren?
Met jong kind en vrouw.

Lieve vriendin die zo graag haar eigen nier wil doneren aan haar echtgenoot,
maar zelf niet de arbitraire medisch vastgestelde noodzakelijke lat haalt.

Ik kijk om me heen.
Wat is het nou?
Heeft de rest nu ineens heel veel pech?
Of heb ik pas nu ruimte om goed te kijken naar andermans leed?

Morgen 25 januari. De wiskundige reeks.

Mijn empatisch vermogen gaat er een mening over hebben.

Ik krijg mijn brein er niet omheen

Als iemand tegen de ex van de vermoorde Claudia één minuut na de geboorte van hun eerstgeborene had gezegd: na drie kinderen gaan jullie scheiden en vermoord jij je ex-vrouw, zou hij die persoon voor gek hebben verklaard en wellicht verrot hebben geslagen omdat hij dat ondenkbaar zou hebben gevonden.

Als iemand de vader van Julian en Ruben bij het doorknippen van de navelstreng van Julian zou hebben gezegd: als hij 9 is…

Ik weet zeker dat ik zoiets nooit zou doen. Maar ik weet ook zeker dat die mannen dat ook zouden hebben gezegd op dat moment.

Je weet pas of je een held bent op het moment dat die disco in lichterlaaie staat en je kan kiezen voor je eigen huid of het redden van anderen.

Niemand is zo slecht als zijn slechtste daad.
En toch kan ik er met mijn pet niet bij.
Wellicht is dat maar goed.

Paul van Loon Wijzemans’ Style

Achtergrond
Wijzemans is van de schaal gepleurd.
Zijn intelligentie ligt ergens way out there.
Klinkt leuk, maar is niet leuk.
Het is moeilijk.
Wij hebben hem laten testen toen hij 3 was en nog een keer toen hij 5 was.
Daardoor hebben wij handvatten om hem in de gaten te houden.

Cognitief en intellectueel geloven wij het allemaal wel.
Dat gaat uit de verf komen, of niet. Ook goed.
Emotioneel en sociaal heeft hij een grotere uitdaging.
Hij heeft moeite met het snappen van ons stervelingen,
moeite met het groepsgedrag.
En de kinderen uit zijn klas hebben moeite met het snappen van hem.
Zij hebben het over de lol van het woord “poep” en Wijzemans heeft het over het begrijpen van “oneindig”.
Ze snappen elkaar niet. Geen onwil. Wel verdriet.

Omdat je weet dat hij later in het leven en op de werkvloer ook zal moeten dealen with the rest of us mortals, hebben we hem gelaten op zijn school en hem ingeschreven voor een training voor (hoog)begaafde kinderen. In plaats dus van hem te sturen naar speciaal HB onderwijs. Lees: nog verder geïsoleerd van “de groep”. Voor hem is op dit moment deze keuze beter. Veel te kort door de bocht gezegd is Slim en Sociaal een soort kanjertraining++ voor (hoog)begaafden. Het is echter veel meer: Google, als je het echt wilt weten.

Het vervolg
In het kader van de training is het huiswerk op een goed moment:
Benader je idool en vraag hem/haar foto plus handtekening en stel nog twee vragen.
Breng dat mee bij de volgende training.
Niemand mag helpen, nul.
Ons ouders werd verteld dat het dus waarschijnlijk niet gaat lukken, maar dat het doel van de opdracht is dat ook al lukt het je niet, je al heel wat leert op de weg naar je resultaat. En dat dus bijvoorbeeld bijvangst waardevol is zonder het beoogde resultaat (dat je bijvoorbeeld lid kan worden van de fanclub van weetikveel). HB kinderen zijn namelijk “best wel” geneigd alles mislukt te vinden als Het Resultaat er niet is.

Het Resultaat Wijzemans Style
Hij kiest *klik* Paul van Loon.
Hij vindt de site.
Hij vindt het gastenboek.

Ik zit op de achtergrond en mag niks doen.
Ik zie hem dit typen, letterlijk:

1 foto+ handtekeing
2 hoeveel Dolfje boeken heb je geschreven
3 hoeveel andere boeken

En daaronder zijn naam en adres.

Dat ik sta te popelen om te zeggen:
“Joh Wijzemans, “Beste Paul” zou best aardig zijn om mee te beginnen!”
“En als je nu zou eindigen met “alvast bedankt” zou dat best aardig zijn!”

Dat ik op mijn handen moet zitten om niet in te grijpen en op een theedoek bijt om niks te zeggen.
Dat ik me bijna afvraag of de opdracht niet meer voor de ouders was dan voor de kinderen.

Het kind vult de bare necessities in.
En laat het achter zich.
Met vol vertrouwen op De Uitslag. Het Resultaat.

Een week later ploft er iets op de mat.
De post.

Kak.

Had dat godvergeten kind niet een godvergeten minder sympathiek idool kunnen uitkiezen?

 

Jeuk is erger?

Jeuk is erger dan pijn. Zeggen ze.
Ik ben het daar niet mee eens.
Cynische grinnik: ik durf met (bijna) iedereen die discussie aan te gaan en ik zal winnen.
#beeninwielkast

Maar pijn is wel een heel raar fenomeen.
Als de nagel van je kleine teen ontstoken is en warm kloppend aan je voet zit, kan dat kleinste deel van je lijf alles bepalend zijn voor alles van jezelf. Je kan niet eens goed denken of concentreren. Je bent niets anders dan je teennagel.
Chronische pijn went op een gekke manier; het is er nooit níet, het is er altijd, maar het is anders dan plotseling op je wang bijten.
Het is soms bijna net, maar niet precies, als parfum die je elke dag op hebt; je ruikt het zelf niet zo goed meer. Je hebt pijn, maar dat wordt een gegeven in je leven.
Anders dan die kloppende teen; je kan functioneren. Je bent meer dan de pijn: je bent jezelf met pijn.

Ik weet echt niet wat het is om jarenlang chronische pijn te hebben.
Mijn vriendin met migraine.
Mijn andere vriendin met haar lijf.
Mijn vader met zijn heup.
Ik heb “pas” sinds 4 februari 2013 pijn.
Ik had 24/7 continu pijn, nu alleen nog als ik mijn been beweeg of als de littekens worden aangeraakt.
Which is basically nog best een fors deel van de dag. Elke dag.
En toch ook went dit.
Tegen onverdraagbare pijn is niet op te boksen, dat weet ik uit de morfinetijd,
maar nare pijn op dagelijkse basis wordt op de een of andere rare manier te doen.

Maar pijn is een raar fenomeen.
Ik had een nieuwe belemmering en pijn ontwikkeld bij het bewegen die sluimerend erger werd.
Angst en pijn zijn een slechte combi. Ik snapte niet waar de pijn vandaan kwam en de pijn werd daardoor groter in mijn hoofd.
Vanmorgen bij de fysio heb ik het aangekaart (lees: durfde ik het eindelijk aan te kaarten) en werd me duidelijk waar de pijn vandaan komt, wat het veroorzaakt, hoe ik het kan beïnvloeden en het belangrijkste: dat het overgaat.

Vandaag deed het nog steeds evenveel pijn, maar ik had de controle weer overgenomen en de pijn was in mijn hoofd geen issue meer.

Pijn is een heel raar fenomeen en je brein heeft er blijkbaar een mening over.

No more champagne, and the fireworks are through

Hij komt op de ochtend van de 31ste thuis uit beroepsdienst en heeft direct pieperdienst op het dorp.
Na een paar uur rust overdag heeft hij weer pieperdienst vanaf 11 uur ’s avonds.
Hij is de Bevelvoerder en moet als de pieper gaat.
Ik weet dus dat de kans groot is dat hij een container hier en daar moet blussen.
Ook al is het middernacht.
Juist al is het middernacht, waarschijnlijk.
Maar thuis is hij, met oud en nieuw, en dat is z.e.l.d.z.a.a.m.

Maar ik ben al onrustig en ben al uit mijn doen.
Heb totaal geen zin in deze avond.
Ik kan het niet plaatsen.
Ik geef mezelf niet de ruimte het toe te laten.

De pieper gaat om 5 over 11.
Vijf over fucking 11.
Even later check ik P2000.
Middelbrand.
Die middernacht samen kan ik op mijn buik schrijven.

Ik wil er het beste van maken met de drie jongens, maar krijg het niet voor elkaar.
In die pleures regen krijg ik om middernacht met dat stomme lont zelfs de fucking baby pijltjes niet aan.
Spelmaker kijkt puberiger dan ooit. Er lag een pakket Vuurwerk Van Jewelste klaar voor hem en zijn vader. Maar met 3 kids alleen ging ik dat niet doen, dat wist hij van te voren.
De straat gaat ondertussen loos met hun testosteron-overstreffende-vuurwerkpakketten.
De knallen gaan door de geluidsbarrière en Spelmaker kijkt denigrerend meewarig hoe ik zit te worstelen met een lont en een babypijl.

Ik kan de tranen niet meer tegenhouden.
Oh hoe heerlijk, met alle buren in clear sight.
Ik krijg her en der wat knuffels.
Mijn street rap is voor altijd aan gort.

Spelmaker knalt in 1 minuut door de pubertijd en veegt zijn moeder mentaal op.
Oh wacht, dit über-verantwoordelijke gedrag is nu juist de reden dat hij zo pubert juist tegen mij.

Wijzemans komt om 1 uur ’s nacht uit bed en kan door de knallen niet meer slapen als papa er niet is. Hij is bang.
Ik ga slapen met 2 Daltons in bed. En zonder Bevelvoerder.
En met een gevoel dat ik niet kan wil plaatsen.

31 december 2012. Ik vier oud en nieuw like no tomorrow.
Dit jaar is achter ons.
Kankerjaar.
2013 gaat mijn jaar worden, ons jaar worden!
On top of the world.
I beat cancer.
Wat kan mij nog gebeuren!

1 januari 2014.
Ik probeerde alle wensen af te weren.
Terug te kaatsen.
Nee, nee, nee: wens me niks,
geen voorspellingen over dit jaar.
Met elke wens over hoe mooi dit jaar gaat worden,
wordt de kans op de overtreffende trap 2012 – 2013 – 2014 groter.

Nerd genoeg om te weten hoe makkelijk mensen te conditioneren zijn.
Nerd genoeg om te geloven in toeval.
Gevoelsmens en sterfelijk genoeg om bang te zijn.
Wat kan mij nog gebeuren.
Nou ja, ik kan genoeg bedenken en ik geloof niet meer in “dit overkomt mij niet”.

Ik weet bijgod niet wat ik aan moet met de start van dit jaar op weg naar februari.
Ik zou zo graag gewoon een jaar in gaan.
Met de lessen die ik meenam.
Nikste mijn jaar.
Nikste wensen.