Om een kort verhaal lang te maken: bezuinigingen suck

Heb geduld, dit verhaal begint met mijn fysio, maar eindigt met iets heel anders. Iets wat me aan het hart gaat! Maar ik kan het niet in het kort vertellen.
So please. Bare with me!

Vandaag was mijn 132ste fysio sessie. En de 22ste keer in het zwembad.
Drie keer per week standaard fysio. En het lukt niet elke keer, maar als ik het red heb ik op dinsdag zwembadfysio.
In het zwembad durf ik het meest, ga ik mentaal het hardst vooruit.
Ik heb er leren lopen. In een bad waar het water tot je navel staat kan je je been gaan belasten zonder de echte kilo’s gewicht die je op het land draagt en kan je gaan oefenen zonder dat het erg is als je valt.

In het zwembad krijg ik mijn coördinatie terug, mijn balans, mijn aansturing.
Je raakt met een rolstoel namelijk niet alleen je spieren kwijt, maar ook het algehele vermogen het  bewegen aan te sturen. “Niet gebruikte pictogrammen verdwijnen naar de achtergrond”, zo werkt ook je brein als het gaat om lopen en coördinatie.
De fysio geeft je een commando en je kijkt naar je benen die niks doen en je kijkt terug naar je fysio: ik wil wel, maar ik weet niet hoe. Ik krijg mijn benen niet “aan”….
Later krijg je oefeningen om te bewegen terwijl je armen ook wat moeten doen en dan val je om. Want je bent je coördinatie kwijt. Je brein had het niet meer nodig en heeft het gearchiveerd.

Omvallen in het water is plons in plaats van bonk. En met een been dat pijn doet ben je enorm bang voor bonk, niet voor plons. In het water durf je dus te proberen tot de grens te gaan. En verder.

Ik had altijd zwembadfysio op dinsdag om 12 uur.
Heel rustig. Een verdwaalde oma met kleinkind her en der en voor de rest Debby en ik.
Maar sinds ik weer probeer volledig te werken zit ik op haar laatste stekkie om half 3.
En dan zijn we er samen met een bus vol geestelijk gehandicapten.
Hun wekelijkse uitje naar het zwembad.

In het begin moest ik enorm wennen aan het feit dat het kleine aantal begeleiders op de grote groep zich niet hielden (konden houden!) aan dames en heren kleedkamer etiquette en ik me (maar dat is mijn gène) naar zo’n hokje moest verplaatsen.

In het begin moest ik enorm wennen aan die groep in het zwembad die niet kunnen begrijpen dat ik geen evenwicht heb en dus vaker bijna plons doe omdat ik afgeleid ben, of omdat ze te dichtbij komen. Ze zijn onvoorspelbaar voor me.

Maar dat ze lol hadden was zo absurd duidelijk dat je je ongemak inslikt. Sterker nog: je geniet van het feit dat ze dit uitje hebben.
Niet eens meer nadenken over hun al dan niet zindelijk zijn terwijl jij daar ook bent.
Ik vermoed dat Draakje er vaker in heeft gepiest *just because he can* dan de rest.

Later ging ik wennen aan ze.
Later ging ik ze herkennen.
Vandaag wist ik: half 3…het is druk, ze zijn blij, ik oefen, ik ben blij: bring it on!

Aan het eind van de sessie vandaag zegt Debby dat het volgende week vakantie is.
Oh ja, beter geen zwemfysio want dan ligt heel basisschoolgaand Repeldorp in dat zwembad. We slaan een weekje over.
Ja, zegt Debby, en na de vakantie blijven er maar heel weinig van hun groep over.
Doelend op de groep gehandicapten.
Bijna niemand.

Bezuinigingen.
Het zijn niet eens de zwembadkosten van 3 euro nog wat per kaartje per persoon.
Het zijn de personele kosten.

Ik ben er best heel sip over.
Ik ga een heleboel blije gezichten missen.
Nou ja, eigenlijkweet ik dat een boel heel blije gezichten voortaan om half 3 op dinsdag geen blij gezicht meer hebben.
Niet zo blij als dit.

Happy Life FaceBook

Toen ik de verwachte cito score van Spelmaker postte op Facebook kreeg ik het verwijt dat ik het niet gepost zou hebben als de score lager was geweest.
Ik vond dat zo onwerkelijk oneerlijk: je kan je namelijk per definitie niet verdedigen tegen een situatie die zich nog niet heeft voorgedaan.

Dus poste ik het volgende op Facebook.
Uit verdediging maar ook uit laffigheid.

Want ik hik al dagen aan tegen het bellen van vrienden.
Tegen het vertellen aan mensen.
Ik wil geen telefoontjes.
Ik wil het niet vertellen.
Met de angst dat het werkelijkheid wordt.

Maar wat wel zo is is dat ik mijn zus belde.
De denkbare situatie deed zich voor en ik deed het.
Bij deze heb ik heel veel mensen ongeldig verklaard met hun “wat als”.
Ik belde mijn zus.

——————-

Facebook happy life-weergeefbook?
Jullie kennen me beter.
Ik ben rauw eerlijk.
Als mijn zoon een hoge score haalt post ik dat, maar ook als het niet goed gaat post ik dat.

Mijn vader is sinds vorige week tijdelijk terug uit Lanzarote voor verdere medische onderzoeken.
Ze komen er daar niet meer uit.
Het gaat op heel veel fronten verkeerd.

Hij is hier.
Ik heb mijn zus gebeld (niet flauwvallen lui) omdat het nodig is.
En dat liep verbazingwekkend soepel.
We hebben het logistiek op de rails.
Wij zetten voorzichtige stappen in de wereld die wellicht mantelzorg gaat heten, maar ik hoop vooralsnog dat dat te somber is.
Drie keer per dag gaat iemand bij hem kijken. Zijn buren, mijn zus en ik.
Mijn zus en ik hebben meerdere keren per dag contact.
Omdat het nodig is. En ik vind het bizar en wellicht wel een beetje knap dat wij het zo doen. We vinden elkaar nog steeds niet aardig maar we houden blijkbaar allebei genoeg van hem.

Zou zomaar kunnen dat mijn week naar Lanzarote in maart wederom niet doorgaat, net als vorig jaar.
Maar dit keer niet vanwege mij.
Dit keer vanwege hem.
En dat is enger.

Papa en ik hebben toch uitgesproken dat we samen naar Lanzarote gaan op 6 maart. Of liever dat ik ga omdat hij er dan alweer zit.

Maar zeker is dat niet en dat weten we ook allebei.

————————–