Om een kort verhaal lang te maken: bezuinigingen suck

Heb geduld, dit verhaal begint met mijn fysio, maar eindigt met iets heel anders. Iets wat me aan het hart gaat! Maar ik kan het niet in het kort vertellen.
So please. Bare with me!

Vandaag was mijn 132ste fysio sessie. En de 22ste keer in het zwembad.
Drie keer per week standaard fysio. En het lukt niet elke keer, maar als ik het red heb ik op dinsdag zwembadfysio.
In het zwembad durf ik het meest, ga ik mentaal het hardst vooruit.
Ik heb er leren lopen. In een bad waar het water tot je navel staat kan je je been gaan belasten zonder de echte kilo’s gewicht die je op het land draagt en kan je gaan oefenen zonder dat het erg is als je valt.

In het zwembad krijg ik mijn coördinatie terug, mijn balans, mijn aansturing.
Je raakt met een rolstoel namelijk niet alleen je spieren kwijt, maar ook het algehele vermogen het  bewegen aan te sturen. “Niet gebruikte pictogrammen verdwijnen naar de achtergrond”, zo werkt ook je brein als het gaat om lopen en coördinatie.
De fysio geeft je een commando en je kijkt naar je benen die niks doen en je kijkt terug naar je fysio: ik wil wel, maar ik weet niet hoe. Ik krijg mijn benen niet “aan”….
Later krijg je oefeningen om te bewegen terwijl je armen ook wat moeten doen en dan val je om. Want je bent je coördinatie kwijt. Je brein had het niet meer nodig en heeft het gearchiveerd.

Omvallen in het water is plons in plaats van bonk. En met een been dat pijn doet ben je enorm bang voor bonk, niet voor plons. In het water durf je dus te proberen tot de grens te gaan. En verder.

Ik had altijd zwembadfysio op dinsdag om 12 uur.
Heel rustig. Een verdwaalde oma met kleinkind her en der en voor de rest Debby en ik.
Maar sinds ik weer probeer volledig te werken zit ik op haar laatste stekkie om half 3.
En dan zijn we er samen met een bus vol geestelijk gehandicapten.
Hun wekelijkse uitje naar het zwembad.

In het begin moest ik enorm wennen aan het feit dat het kleine aantal begeleiders op de grote groep zich niet hielden (konden houden!) aan dames en heren kleedkamer etiquette en ik me (maar dat is mijn gène) naar zo’n hokje moest verplaatsen.

In het begin moest ik enorm wennen aan die groep in het zwembad die niet kunnen begrijpen dat ik geen evenwicht heb en dus vaker bijna plons doe omdat ik afgeleid ben, of omdat ze te dichtbij komen. Ze zijn onvoorspelbaar voor me.

Maar dat ze lol hadden was zo absurd duidelijk dat je je ongemak inslikt. Sterker nog: je geniet van het feit dat ze dit uitje hebben.
Niet eens meer nadenken over hun al dan niet zindelijk zijn terwijl jij daar ook bent.
Ik vermoed dat Draakje er vaker in heeft gepiest *just because he can* dan de rest.

Later ging ik wennen aan ze.
Later ging ik ze herkennen.
Vandaag wist ik: half 3…het is druk, ze zijn blij, ik oefen, ik ben blij: bring it on!

Aan het eind van de sessie vandaag zegt Debby dat het volgende week vakantie is.
Oh ja, beter geen zwemfysio want dan ligt heel basisschoolgaand Repeldorp in dat zwembad. We slaan een weekje over.
Ja, zegt Debby, en na de vakantie blijven er maar heel weinig van hun groep over.
Doelend op de groep gehandicapten.
Bijna niemand.

Bezuinigingen.
Het zijn niet eens de zwembadkosten van 3 euro nog wat per kaartje per persoon.
Het zijn de personele kosten.

Ik ben er best heel sip over.
Ik ga een heleboel blije gezichten missen.
Nou ja, eigenlijkweet ik dat een boel heel blije gezichten voortaan om half 3 op dinsdag geen blij gezicht meer hebben.
Niet zo blij als dit.

Advertenties

10 thoughts on “Om een kort verhaal lang te maken: bezuinigingen suck

  1. och….Ik weet uit ervaring hoe leuk het is om met gehandicapten te zwemmen; mijn broer geniet er ook altijd zo van; gelukkig kunnen wij zussen met zijn 3-tjes mee, omdat de kans anders ook groot is dat mijn broer niet kan zwemmen wegens personeelsgebrek. En dan hebben zíj ook nog een eigen zwembad op het terrein.
    Wat sneu.

  2. Hi Repel,

    Mooi dat ze jou zoveel plezier hebben gegeven. Jammer van die bezuinigingen voor je zwembadmaatjes. Kon je er maar wat aan doen. Verder een indrukwekkend aantal fysiotrainingen dat je erop hebt zitten. Petje af!

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Ik heb vroeger dansles gegeven, volksdansen, aan mensen met downsyndroom, in een asiel gewerkt en vorig jaar pannekoeken gebakken voor mensen die dement waren, ik wou dat ik dit die mensen kon geven. Helaas is het niet makkelijk om ergens vrijwilliger te worden. Wat ben je toch een kanjer dat jou dit opvalt en er een blogje aan wijdt.

  4. Het gaat, geloof ik, wel héél erg hard in Nederland.met het ontmenselijken van de samenleving…….. Ik gun iedereen om een poosje in de buurt van een aantal verstandelijk gehandicapte mensen te vertoeven. Het leert je veel over jezelf en wat eigenlijk basaal is.Ik hoop maar dat er een hoop vrijwilligers opstaan om te helpen, de wettenmakers en kaassschaafschavers voorop!

  5. Die bezuinigingen bemoei ik me op stedelijk niveau hard mee momenteel. Aantonen wie er de dupe van zijn, inventariseren en signaleren. Dus daar ga ik niet te veel op reageren. Wat ik wel inhoudelijk even kwijt wil: wat heb jij een fantastische schrijfstijl als het om matters of the heart gaat!! #datdus

  6. Toen mijn moeder nog in de zorg werkte en begeleider was van een aantal verstandig (ik weet dat het verstandelijk moet zijn maar deze waren echter verstandig) gehandicapten, nam ze wel eens een tweetal mee op sleeptouw naar 3 oktober. Dat vonden ze altijd heel erg leuk. Zo leuk dat ze het er nu nog steeds over hebben. Mijn moeder deed dat altijd in haar eigen tijd als dat zo uit kwam en anders werd het een uitje tijdens werk. Zij was tenslotte hun begeleider en uitstapjes horen daar bij. Een jaar of wat geleden, ik denk 4 jaar of zo, kon dat in eens niet meer. Elke client (ja ja) moest voor dat soort uitjes personeel gaan inhuren zelfs al was het personeel aanwezig en ook beschikbaar.Plezier maken en plezier beleven was geen primaire taak meer van de verzorgers en/of begeleiders. Een uitje naar de supermarkt kostte in eens geld. Naar 3 oktober gaan moet dan bijna een vermogen hebben gekost want he, je neemt er wel 2 mee dus moeten er 2 betalen. De kosten mochten niet gedeeld worden want zo waren de regels niet. Zo enorm gemeen. Ik denk dat zwemmen nog niet op het lijstje stond om personeel voor in te huren omdat het waarschijnlijk op medische gronden kon worden afgeschreven. Maar nu, anno 2014, dus wel. Ik vind het heel triest.

  7. (De geestelijke ‘beleving’ of toestand van mensen laat zich niet meten, daarom noemen we het nu verstandelijk gehandicapten. Liever nog mensen met een verstandelijke beperking)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s