Zij die alle verschil maakt

De Wachtkamer.

De dag zelf duurde al een mensenleven voor het drie uur ’s middags was,
maar in de wachtkamer zelf lijkt de tijd nog verder te vertragen.
En uiteraard loopt het uit.

En toch kan ik deze plek niet haten.
Ik heb er de slechtste momenten van mijn leven beleefd, ja,
maar zij was er ook altijd.
Mijn oncologe de me een sms stuurde de avond voor de marathon in 2012: “Je kan het!”

Ik wacht en de seconden tikken als stroop.
Ik ben dood- en doodongelukkig en foeter op de Bevelvoerder omdat hij met zijn voet wiebelt.
Terwijl mijn voet zelf drie keer zo hard wiebelt.
De deur gaat open en ze roept mevrouw-zus-en-zo, al rondkijkend.
Ze ziet me en ze lacht: Repel! (met voornaam dus)

Mevrouw-zus-en-zo staat op en loopt met ongeruste blik naar voren.
Nog voor de dame haar hand heeft geschud zegt ze: ik heb goed nieuws.
De blik van opluchting doet ons goed.
Ons is de drie a vier vrouwen in de wachtkamer.

Ik herken een vrouw in de wachtkamer en spreek haar aan:
“Ik zag jou toch vorig jaar hier ook? Hoe gaat het met je?”
Zij herkent mij, zelfs zonder rolstoel.
We geven elkaar een knuffel.
Een andere dame zit hier met verse slechte uitslag en gaat het traject in.
We steunen haar.
De dame en ik die elkaar vorig jaar ontmoetten.

Het loopt een half uur uit.
Ik ben stik ongelukkig.
Maar dat zijn we allemaal hier.
Zij die alle verschil maakt steekt haar hoofd om de deur en roept me binnen.
Ze onderzoekt me.
Op de tast niks geks.
We hebben het *duh* over hardlopen.
Ze doet dit omdat het uitloopt.
Ze helpt me een kwartiertje verder.
De boodschap “Op de tast niks afwijkends” maakt dat ik een conversatie kan voeren.
Het is een heel bijzonder moment.
Ik vertel haar over Runner’s World, en dat ze staat in het interview.
We hebben het over haar oudste die is afgestudeerd.

De foto’s zijn even later pijnlijk as hell as usual en seconden kunnen nog trager gaan daarna.
Ik foeter weer op de voet van de Bevelvoerder als de tijd die ik moet wachten zo moeilijk is als de deur open gaat en ze mijn naam roept.
Niet mevrouw-zus-en-zo, maar “Repel”.
Nog voor ik bij de deur ben zie ik haar lach en ze zegt zacht: het is goed hoor, ik heb goed nieuws.

Dit. Went. Nooit.

Maar zij maakt al het verschil..

 

 

Advertenties

17 thoughts on “Zij die alle verschil maakt

  1. Wat een stressdag moet dat zijn geweest. Ik voel het bij me zelf in m’n buik.
    En wat fijn hoe het allemaal is afgelopen! Met je lieve dokkie!!
    2014 is jouw jaar.

  2. Yay. Goed gedaan. Goed doorstaan. Fijn. En nu weer gaan ademhalen. Leg je bevelvoerder nog effe uit waarom je op hem foeterde? Snapt ‘ie namelijk best, maar kan maar beter gezegd zijn.
    Dikke dikke dikke digitale knuffel.

  3. Wat een supergoed nieuws zeg. ik las je blog al voordat ik zelf borstkanker kreeg (een vriendin, die het traject ook doorstaan heeft wees mij op je blog) maar nu kan ik me zo inleven dat ik bijna zelf voel wat jij schrijft.
    Succes verder, ga zo door!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s