Italy 2014: Sometimes all a woman has left is being a bitch

Picture it.
Italy, May 2014.
Adriatische kust.

We zitten in een humongeous vakantiepark aan de kust. En die hele kust is een aaneenschakeling van vakantieparken. Bij ons op het park hangt een heel groot bord dat je nu kan boeken voor 2015.

Het is hier een complete industrie, dat toerisme. Ik vermoed dat het hier dé industrie is. Er is niet veel te zien in de omgeving, de omgeving is niet heel bijzonder. Ik kan niet anders dan concluderen dat men hier komt voor de kust en het klimaat.

In Italië kennen ze geen meivakantie dus het is extreem rustig op het park. Bijna geen huisje is bezet. Aan de grootte van de supermarkt, de zwembaden, het restaurant en het aantal paaltjes aan het strand waar parasols in geprikt gaan worden, krijgen wij een goede indruk van hoe druk het moet zijn hier in het hoogseizoen. En wij concluderen dat wij hier dan niet willen zijn. Het is zo groot en kolossaal, dat is niet leuk meer. Nu? Heerlijk. Mooi….rustig. Och, en de accommodatie roels!

Enfin. Mijn rode draad, waar is hij. Het is dus extreem rustig en dat is aan het personeel te merken. Ze zijn professioneel en vriendelijk en dat is fijn maar ze hebben daarbij van hun bazen overduidelijk een opdracht gekregen: ze hebben de omzet nodig. Er staat personeel dat betaald moet worden, evenals water en licht; men heeft betalende klanten nodig. En wij concluderen dat we die keizerlijke behandeling in het hoogseizoen waarschijnlijk niet gekregen zouden hebben. Sterker nog…

De avond dat we arriveren regent het. We zijn moe van de autorit die het einde van het geduld van ons alle vijf heeft gehaald. We gaan niet koken, niet uitpakken…we gaan uit eten. We zijn de eersten in het restaurant. Uiteindelijk zijn er die hele avond drie tafeltjes bezet. Er is de eigenaren -mijn conclusie- alles aan gelegen dat wij nog een keer terugkomen: verlies draaien ze toch in deze tijden…elke betalende klant is welkom.
Personeel is here for us.

In het restaurant ligt pal over de drempel een handdoek over de entreemat. Ik stap er wat op om de onderkant van mijn schoenen te drogen. De serveerster glimlacht enorm vriendelijk. Ik zie dat Spelmaker en Wijzemans mijn voorbeeld volgen, maar Draakje dendert door en maakt vieze voeten op de vloer. Ik roep hem: “Draakje!” Ik zeg niks en wijs naar de doek. Draakje loopt een stap door. Ik herhaal: “Draakje!” en wijs naar de mat. Draakje komt terug en droogt de onderkant van zijn schoenen.

En dan spreekt Zij.
Gruella de Ville.
Ze observeerde mijn actie.
Ze kijkt naar Draakje en de hele mooie oudere dame zegt met doorrookte stem drie octaven lager dan de rest en een “glimlach”:
“Buona mama”
~fonetisch~
Het klonk meer als een dreigement dan als een compliment.

Ik zie haar en weet instantaan 4 dingen heel zeker:
1. Als ze scheidsrechter zou zijn geweest bij het betaalde voetbal, zou geen voetballer ooit nog een overtreding maken, sterker nog, het zou geen voetballer ooit nog een redelijke optie lijken, al staat de winst van de Champion’s League op het spel.
2. 100% van toepassing: You can never be too rich or too skinny.
3. She ownes the place. Ze moge dan op papier wellicht niet de eigenaar zijn, but she ownes the place.
4. 100% van toepassing: Sometimes all a woman has left is being a bitch.

We hebben een heerlijke avond en het eten is voortreffelijk en we glijden uit de lange autoritstress in de vakantiesfeer. Aan het eind van het diner wordt mijn fooi door de bediening geweigerd en mag ik alleen maar het echte bedrag afrekenen. Mijn creditcard wordt in een apparaat geprikt en ik toets mijn pincode in.
En dan gaat het mis.

Het duurt en het duurt en het duurt.
En dan produceert het apparaat een aantal piepjes waaruit je kan opmaken dat iets niet in de haak is.
Hij spuugt een bonnetje uit met in het Italiaans wat het euvel is.

Ik weet dat er voldoende saldo op mijn rekening staat.
Ik weet dat het mijn kaart is, niet gestolen van iemand anders.
Ik weet dat allemaal.
Maar toch voel ik me net als bij de Albert Heijn bij random controle bij de zelf scan:

Oh kak. Wat heb ik fout gedaan en wat heb ik gejat?

De serveerster kijkt op het bonnetje en legt uit dat de verbinding is verbroken omdat het te lang duurde, hun schuld. Iets met trage verbinding.
We proberen het nog een keer.
Ik steek mijn kaart weer in het apparaat en het duurt en duurt…

Gruella de Ville is ondertussen aan komen lopen.
De trage verbinding kan haar een potentiële terugkerende klant kosten.

En ik zweer het, ze komt aan, kijkt naar het apparaat, buigt zich voorover….
Het apparaat zweet en trilt bijna letterlijk onder haar blik en besluit binnen een milliseconde tot akkoord over te gaan.

De serveerster grapt terwijl ze het bonnetje aanrijkt: “That look, it’s the look!”

De serveerster staat blijkbaar op een geheim lijstje van mensen die ermee wegkomen, dat te zeggen.
Dat lijstje is vast 1, hooguit 2 mensen lang.
En geschreven in bloed. Dat lijstje.

Vandaag leefde ze nog…die serveerster.

Later thuis zal blijken of het apparaat echt verbinding had met mijn bank thuis, of dat het eieren voor zijn geld koos onder dwang van haar blik.
Als het bedrag nooit wordt afgeschreven geloof ik het ook.

 

 

 

Advertenties

9 thoughts on “Italy 2014: Sometimes all a woman has left is being a bitch

  1. SCHIT-TE-REND!! Ik zie het voor me alsof ik er zelf ben bij geweest. Ja, in het voorseizoen zijn ze uiterst vriendelijk,in het hoogseizoen is het er verschrikkelijk. De zee is vervuild en je komt bij het minste geringste in een verschrikkelijk lange file terecht. In het naseizoen moet je daar ook niet zijn hoor! Dan zijn ze moe van het harde werken de hele zomer en die paar rotcenten van die paar rottoeristen zal ze een rotzorg zijn.. Goed gedaan dus:, voorseizoen rules!

  2. Ze bestaan echt die Italiaanse mama’s geweldig he? Bij ons zat ze wijdbeens achterste voren op een stoel. Wijzend op haar horloge OTTO .. toen we om tien voor het restaurant binnenstapte. We zeiden nog tegen elkaar Die heeft bij de gestapo gezeten . Maar nu blijkt dus dat jullie er ook een tegen kwamen Hihi . Maar het blijft een heerlijk land met heerlijk eten en nog heerlijkere koffie Like Italy Geniet van jullie vakantie

  3. Leuk geschreven weer. Je ziet het voor je.
    Haal deze reactie/dit stuk reactie rustig weg, maar kan het zijn dat je itt normaal een echte naam in je verhaal hebt gebruikt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s