Ik kan het me niet meer voorstellen, wel herinneren.

Ik sta in de kledingwinkel zomershirtjes in de uitverkoop te snuffelen als ik een klein stemmetje naast me hoor.
“U bent toch de moeder van Draakje?”
Ik kijk opzij en zie een schattig meisje met zwart haar en HEUL grote zwarte ogen.
Draakjes lengte.
“Ja dat ben ik, en wie ben jij?”
“Ik ben T.”
“Oh, die naam ken ik, Draakje heeft het wel eens over jou.”
Ze lacht.
“U had toch die rolstoel?”
“Ja, die had ik.”
Ze begint te glunderen.
“Ik kan me nog herinneren dat ik een keertje achterop mocht!”
Blijkbaar een herinnering die ze koestert.
Ik moet inwendig grinniken.
Ze is niet de eerste.
Een paar maanden geleden bulderde een kindje over het schoolplein.
“Draakje z’n moeoeoeoeoeder! Heeft u die rolstoel nog?”
“Nee, die heb ik niet meer.”
“JAMMER!”

Toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis mocht ik de elektrische buitenrolstoel van Baasje van Ben lenen.
Vergis je niet: dat ding had niks te maken met een rollator: een rollator is voor bejaarden.
Dit was een four wheel drive, 20 km/uur rijdende tank waar 3 kinderen achterop konden.
Ik kan me er niks meer bij voorstellen, maar ik kan het me nog wel maar al te goed herinneren. In het begin was de pijn zo hels en de immobiliteit zo groot dat ik niks kon. Nauwelijks een stap, ook niet met krukken. Pas na een poos kon ik met krukken de deur uit om mezelf in die buitenrolstoel te krijgen die in de voortuin stond.
Het was heel moeilijk en eng en pijnvol om erin te gaan zitten met dat been. Ik kan het me niet meer voorstellen. Wel herinneren.
Maar eenmaal in die rolstoel had ik een stukje leven terug; ik kon de jongens halen uit school. Ik kon naar buiten. Zelfstandig naar buiten….na maanden.
En man oh man wat heb ik genoten in die rolstoel!

En ik was blijkbaar niet de enige.
Ze hebben het er nu nog over!
Ik wil niet zeggen dat ik voor die kinderen het equivalent van de Efteling was,
maar ik was wel een soort van coole attractie van een pretpark.
Om kwart over drie uit school mochten de kinderen van school namelijk om en om achterop bij me op de rolstoel.

Ik loop het winkelcentrum uit en de herinneringen rollen over me heen.
Baasje van Ben die me het aanbiedt.
Mijn vraag aan haar: Wat is het laadvermogen van dat ding?
Ze beantwoordt niet de gestelde vraag, maar wel mijn èchte vraag met haar wijze, liefdevolle glimlach:
Ja, je drie kinderen kunnen alle drie tegelijkertijd achterop.

303021_646880558671400_684609800_n

Advertenties

Als voetbalatheist het WK door de ogen van mijn voetbalminnende man en kind

Ik heb zo weinig met voetbal dat ik het WK niet eens haat.
Ik heb zo weinig met voetbal dat ik denk dat de haters er een grotere mening over hebben dan ik.
Ik snap namelijk wel het concept passie.
En dat ik toevallig deze specifieke passie voor al dit oranje niet deel, houdt niet in dat ik het niet kan waarderen. Die passie.

Ik had al niks met voetbal toen ik mijn Bevelvoerder leerde kennen.
Dat hij binnen 2 dagen na onze eerste gepassioneerde nacht zoen al vertelde en droomde van een zoon met wie hij langs de lijn kon staan, in de Kuip kon staan, coach van kan worden, veranderde niks aan mijn non-passie voor de sport.

Maar ik wist wel dat ik met die passie moest gaan rekening houden.
Want het was zijn passie.
Ging ik niet aan tornen.
Maar meegaan in die passie ging ik ook niet.

Lo and behold…..de man kreeg de zoon die hij verdiende.
Spelmaker eet, leeft en ademt voetbal.
En eet, leeft en ademt het cluppie van zijn vader.

Ik vind het de ultieme droom: papa draaft elke zaterdag langs de lijn, als fluiterT.
Zoals hij voor ogen had als droom, toen hij nog geen kinderen had.
En Spelmaker heeft een dedicated vader die er is voor hem, om te delen in zijn passie.

Ik heb niks met voetbal. Maar ik weet alles van voetbal omdat 2 mannen uit mijn top 4 in mijn leven ervan houden. Hun passie. Voor hen belangrijk.
Spelmaker lijkt blijkbaar niet alleen op zijn vader en wil blijkbaar niet alleen zijn voorbeeld volgen.
Hij zei me vorige week dat hij met mij wil gaan trainen omdat hij de 10 km wil kunnen. Met mij.
Zijn ding is niet duurlopen maar hij ziet dat het mijn passie is. En hij waardeert het.
Hij wil dat duurlopen een keer kunnen, een keer snappen omdat het mijn passie is.
Maar hij hoeft geen marathon.
En dat is hoe het werkt.Vind ik.

Luuk kwam vandaag thuis uit kamp en wilde vanavond voetbal kijken bij Verkering omdat Nederland speelt tegen WeetIkVeelWie.

Verkering weet wel wie WeetIkVeelWie is en niet ik dus gaat hij beter daar kijken.
Heeft hij meer fun, denk ik.

Natuurlijk weet ik wie WeetIkVeelWie is.
Maar het boeit me niet. Voetbal boeit me niet.
Zijn passie voor voetbal boeit me wel.
Hij boeit me wel.
Hj en zijn passies.

En dus laat je je zo schminken als hij vertrekt om te kijken naar het WK terwijl jij zelf niet gaat kijken.
Omdat de foto goud is.
Boeien wat jij zelf van voetbal vindt.