Ik kan het me niet meer voorstellen, wel herinneren.

Ik sta in de kledingwinkel zomershirtjes in de uitverkoop te snuffelen als ik een klein stemmetje naast me hoor.
“U bent toch de moeder van Draakje?”
Ik kijk opzij en zie een schattig meisje met zwart haar en HEUL grote zwarte ogen.
Draakjes lengte.
“Ja dat ben ik, en wie ben jij?”
“Ik ben T.”
“Oh, die naam ken ik, Draakje heeft het wel eens over jou.”
Ze lacht.
“U had toch die rolstoel?”
“Ja, die had ik.”
Ze begint te glunderen.
“Ik kan me nog herinneren dat ik een keertje achterop mocht!”
Blijkbaar een herinnering die ze koestert.
Ik moet inwendig grinniken.
Ze is niet de eerste.
Een paar maanden geleden bulderde een kindje over het schoolplein.
“Draakje z’n moeoeoeoeoeder! Heeft u die rolstoel nog?”
“Nee, die heb ik niet meer.”
“JAMMER!”

Toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis mocht ik de elektrische buitenrolstoel van Baasje van Ben lenen.
Vergis je niet: dat ding had niks te maken met een rollator: een rollator is voor bejaarden.
Dit was een four wheel drive, 20 km/uur rijdende tank waar 3 kinderen achterop konden.
Ik kan me er niks meer bij voorstellen, maar ik kan het me nog wel maar al te goed herinneren. In het begin was de pijn zo hels en de immobiliteit zo groot dat ik niks kon. Nauwelijks een stap, ook niet met krukken. Pas na een poos kon ik met krukken de deur uit om mezelf in die buitenrolstoel te krijgen die in de voortuin stond.
Het was heel moeilijk en eng en pijnvol om erin te gaan zitten met dat been. Ik kan het me niet meer voorstellen. Wel herinneren.
Maar eenmaal in die rolstoel had ik een stukje leven terug; ik kon de jongens halen uit school. Ik kon naar buiten. Zelfstandig naar buiten….na maanden.
En man oh man wat heb ik genoten in die rolstoel!

En ik was blijkbaar niet de enige.
Ze hebben het er nu nog over!
Ik wil niet zeggen dat ik voor die kinderen het equivalent van de Efteling was,
maar ik was wel een soort van coole attractie van een pretpark.
Om kwart over drie uit school mochten de kinderen van school namelijk om en om achterop bij me op de rolstoel.

Ik loop het winkelcentrum uit en de herinneringen rollen over me heen.
Baasje van Ben die me het aanbiedt.
Mijn vraag aan haar: Wat is het laadvermogen van dat ding?
Ze beantwoordt niet de gestelde vraag, maar wel mijn èchte vraag met haar wijze, liefdevolle glimlach:
Ja, je drie kinderen kunnen alle drie tegelijkertijd achterop.

303021_646880558671400_684609800_n

Advertenties

8 thoughts on “Ik kan het me niet meer voorstellen, wel herinneren.

  1. Mijn vader was invalide met idd rolstoel niet zo’n stoere als van jou maar toch… mijn kinderen vonden het super als ze in de gang heen en weer mochten karren… zoete herinneringen … En nu ik dit logje lees komt dat weer boven .
    Ha ha en die foto … hij is toch geweldig .
    Ondanks alle ellende gewoon keten Heerlijk.
    De onder titel zou moeten zijn ….het leven is waard om geleefd te worden …

    luv

  2. Met ontzettend veel respect heb ik jou onregelmatig en op afstand gevolgd.

    Binnenkort plaats ik een blogpost over toegankelijkheid voor vierwielers.

    Mag ik jou tegelijkertijd een blogverhuizing melden?
    250 Oude blogposts en 1 nieuwe aflevering staan nu op robalberts.wordpress.com

    Vriendelijke groet,

  3. Wat leuk dat kinderen het als een attractie zien! Maar och meis, wat had jij een pijn! Wat was het rot om aan te zien/lezen…….
    En wat ben je nu al weer ver! Een vechter ben je! En ik bewonder je erom!
    (Sorry, ik kon dit niet zonder uitroeptekens schrijven)

  4. Hi Repel,

    ‘Het verwerken komt pas als iedereen denkt dat je klaar bent’ schreef je me ooit…. wat fijn voor je dat het herinneringen zijn geworden! Herkenbaar dat anderen heel andere herinneringen hebben aan wat er is gebeurd en dat dat heel tegengesteld kan zijn aan die van jezelf.

    Groetjes,

    Dorothé

  5. Prachtige foto, prachtig verhaal. Het is altijd mooi om te merken dat je bijdraagt aan andermans goede herinneringen. Dat haalt voor jezelf soms wat scherpe kantjes van diezelfde gebeurtenissen af. En het is maar goed dat we ons pijn niet meer voor kunnen stellen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s