Geen milliseconde spijt van niet geloven in eigen schuld

Ons Winkelcentrum bereik je met een roltrap voor winkelwagens, eerste verdieping.
Wij hoopten met z’n vijven een ijsje te scoren maar alles op de appie na bleek al dicht
dus wij lopen door een verlaten winkelcentrum met een half lege verpakking mini-cornetto’s richting roltrap naar beneden als we hem spotten.

Een hoog bejaarde man met fiets de roltrap op.
Vallend, bijna bovenaan, hopeloos vast bij de laatste “trede”.
Ik prop op de automatische piloot mijn mini-cornetto in mijn mond en help hem staande blijven.
Zijn hulpeloosheid kan nog alle kanten op.
Ik zie vanuit mijn ooghoek dat Bevelvoerder hetzelfde ziet.
Hij heeft geen dienst en kiest de andere noodzakelijke dienst: hij kiest voor de zonen die angstig kijken. Deal, check.
Het kost me alle kracht om de man overeind te krijgen/houden.

Hij blijkt stomdronken. Nee, tegen delerious aan. Als niet verder.

Ik heb hem vast en zijn fiets en praat met hem en probeer te ontdekken waar hij woont.
Bevelvoerder ziet dat ik het red en houdt zich bezig me de jongens die het eng vinden.
Zolang hij dat kan, kan ik de man aan.
We zijn even heel ge-olied.

De man schaamt zich, is dan weer te dronken en dan weer te verbaasd dat hij wordt geholpen. En ik word maar geen wijs waar hij woont.
Iets met nummer 6.
Hij is wel heel ervaren in het stomlazerus zijn, dat heb ik dan wel weer door.
Ik sleur zijn arm om me heen en ondersteun hem en de fiets.
Bevelvoerder ziet dat ik het red en hij dealt de kinderen.

Ik had hem kunnen laten ploeteren.
Ik had hem kunnen laten vallen.
Maar ik heb niet EHBO om de beveiliging van de winkelhof te bellen:
“Joh, kijk nou wat ik hier buiten winkeltijd op de grond zie vallen!”
“Ik raak hem niet aan hoor: hij is dronken!”
Ik heb ooit iemand in dit winkelcentrum gered die een hypo had….dat was best een “kijk mij nou eens EHBO’er zijn”-waardig momentje! Rete trots toen.
Een dronkelap als deze laat je liggen? Dat is minder heldhaftig, zeker om na te vertellen….tot hij morgen niet meer wakker blijkt geworden?
Hij heeft hulp nodig…net als iemand met een gebroken enkel.

Een halve straat verder kan de man niet meer.
De Bevelvoerder en ik kijken elkaar aan, hij maakt afspraken met Spelmaker en de jongste twee en wij brengen samen de man naar hus.

We krijgen hem op zijn fiets en we rijden/rollen hem naar huis.
Zetten zijn fiets op slot.
Halen zijn portemonnee uit zijn fietstas.
En brengen hem naar zijn deur.
300 meter van het winkelcentrum.

Hij blijft maar praten.
Zonder huilen.
Dat hij nog nooit dit heeft meegemaakt.
Nog noot zo’n lieve vrouw (jaja, charmeur zelfs dan nog, och arme).
Hij meent het echter wel en ik geloof helaas serieus wel wat hij daarbij zei:
“nog nooit meegemaakt dat iemand dit voor mij deed”.

Zijn huis is een zooi.
Ik leg zijn portemonne en sleutels bij elkaar op een hopelijk hervindbaar hoekje van de tafel.
Ik ben er niet zeker van: kan ik iemand zo achterlaten?
Ik bel bij thuiskomst de politie.
Weet ik veel. Via hulpinstanties een bekende?
Ik heb naam en toenaam!

Ik word afgeserveerd als een zorgzaam typje.
Ik quote: “zorgzaam typje”
Als ik het niet had gedaan was hij ook wel thuis gekomen, maar dan veel later.
Zeiden ze letterlijk.
Mevrouwtje.
Zorgzaam typje.

Ik vind zorgzaam typje een eretitel.
Maar niet met die intonatie.

Repel Style: de tieners, de poezel Sherlock en de collecte

*Ding Dong*
Net na avondetentijd.
Ik kijk uit het keukenram en zie 3 tieners, tandje ouder dan Spelmaker maar niet veel.
Dan weet ik voldoende: ze motten geld voor een goed doel en ze motten het op maandelijkse basis.
Ik zie namelijk *circumstantial evidence* ook geen collectebus, maar de moderne afscheurboekjes met doordruk carbon. Oh ik Sherlock ik!

De reden dat ik überhaupt uit het keukenraam keek is het feit dat Sherlock (de poezel Sherlock) op het aanrecht staat te BEH-LÈREN om eten.
De redenen dat ik uit definistisch principisch oogpunt weigerde deze poezel op het aanrecht eten te geven stammen zelfs nog uit het tijdperk voordat we een hondje van 23 kilo kregen. Principes-Shmincipes: Sherlock krijgt eten op het aanrecht.

Ik doe de deur open en het meisje van de drie doet het woord.
In plaats van een geoefend “wij zijn van de errug-hè-errug-hè”, zegt ze enthousiast :
“Is die kat van u?” *wijzend door het keukenraamraam naar Sherlock* “Dat is mijn stagiaire!”
“Hij doet al drie straten mee! Ik heb zelfs foto’s van hem! Het is toch een Maine Coon?”
Yep, dat klinkt als Sherlock. We zitten al snel in een geanimeerd gesprek over katten en het zijn heerlijke tieners.

Op een moment vraag ik waar ze van zijn (er moeten Daltons naar bed, ik heb geen zeeën van tijd), maar al snel hebben we het weer over katten. De jongemannen in de dop incluis. Ik krijg de ene na de andere kattenfoto te zien op hun mobielen.
We zijn beyond verkooptruc, we hebben contact over generaties heen.
Ik ben vast die leuke bejaarde.

Ik teken uiteindelijk uiteraard voor een maand of wat, het doel is retegoed.
Daarbij: deze tieners doen dit uit mooie motieven op hun vrije avond.
Ik vergeet heus vast wel maanden te laat op te zeggen, maar eerlijk is eerlijk:
als ik braaf thuis mijn bammetjes zou smeren laat ik geen traan om 8 euro per maand en kan ik vast een boel tranen niet gelaten laten worden.
(Sterker nog: als ik blijf lunchen in de kantine laat ik nog steeds geen traan om 8 euro per maand.)
(Sterker nog: als 10% van mijn acht euro doel treft gaan er 80 cent heen die er anders niet heen gaan en ik laat geen traan om 7,20 euro.)

Ik heb getekend, een van de jongens mag van mij  naar binnen zijn flesje water voltappen in de keuken (ik zie hem Sherlock knuffelen).
Het meisje laat me bij vertrek van de drie nogmaals de foto’s zien die ze van Sherlock heeft gemaakt en zegt dan met een oprechte lach richting de jongens: ” Dit is het eerste gesprek dat ik heb gehad vandaag!”
Ik: en die andere deuren dan?
Zij: “Ze sloegen allemaal de deur dicht.”

Dat ene afgescheurde bonnetje van haar boekje? Dat ben ik.
And God damn’ proud of it.

https://www.cordaidkinderstem.nl