Repel Style: de tieners, de poezel Sherlock en de collecte

*Ding Dong*
Net na avondetentijd.
Ik kijk uit het keukenram en zie 3 tieners, tandje ouder dan Spelmaker maar niet veel.
Dan weet ik voldoende: ze motten geld voor een goed doel en ze motten het op maandelijkse basis.
Ik zie namelijk *circumstantial evidence* ook geen collectebus, maar de moderne afscheurboekjes met doordruk carbon. Oh ik Sherlock ik!

De reden dat ik überhaupt uit het keukenraam keek is het feit dat Sherlock (de poezel Sherlock) op het aanrecht staat te BEH-LÈREN om eten.
De redenen dat ik uit definistisch principisch oogpunt weigerde deze poezel op het aanrecht eten te geven stammen zelfs nog uit het tijdperk voordat we een hondje van 23 kilo kregen. Principes-Shmincipes: Sherlock krijgt eten op het aanrecht.

Ik doe de deur open en het meisje van de drie doet het woord.
In plaats van een geoefend “wij zijn van de errug-hè-errug-hè”, zegt ze enthousiast :
“Is die kat van u?” *wijzend door het keukenraamraam naar Sherlock* “Dat is mijn stagiaire!”
“Hij doet al drie straten mee! Ik heb zelfs foto’s van hem! Het is toch een Maine Coon?”
Yep, dat klinkt als Sherlock. We zitten al snel in een geanimeerd gesprek over katten en het zijn heerlijke tieners.

Op een moment vraag ik waar ze van zijn (er moeten Daltons naar bed, ik heb geen zeeën van tijd), maar al snel hebben we het weer over katten. De jongemannen in de dop incluis. Ik krijg de ene na de andere kattenfoto te zien op hun mobielen.
We zijn beyond verkooptruc, we hebben contact over generaties heen.
Ik ben vast die leuke bejaarde.

Ik teken uiteindelijk uiteraard voor een maand of wat, het doel is retegoed.
Daarbij: deze tieners doen dit uit mooie motieven op hun vrije avond.
Ik vergeet heus vast wel maanden te laat op te zeggen, maar eerlijk is eerlijk:
als ik braaf thuis mijn bammetjes zou smeren laat ik geen traan om 8 euro per maand en kan ik vast een boel tranen niet gelaten laten worden.
(Sterker nog: als ik blijf lunchen in de kantine laat ik nog steeds geen traan om 8 euro per maand.)
(Sterker nog: als 10% van mijn acht euro doel treft gaan er 80 cent heen die er anders niet heen gaan en ik laat geen traan om 7,20 euro.)

Ik heb getekend, een van de jongens mag van mij  naar binnen zijn flesje water voltappen in de keuken (ik zie hem Sherlock knuffelen).
Het meisje laat me bij vertrek van de drie nogmaals de foto’s zien die ze van Sherlock heeft gemaakt en zegt dan met een oprechte lach richting de jongens: ” Dit is het eerste gesprek dat ik heb gehad vandaag!”
Ik: en die andere deuren dan?
Zij: “Ze sloegen allemaal de deur dicht.”

Dat ene afgescheurde bonnetje van haar boekje? Dat ben ik.
And God damn’ proud of it.

https://www.cordaidkinderstem.nl

 

 

Advertenties

4 thoughts on “Repel Style: de tieners, de poezel Sherlock en de collecte

  1. Volgens mij krijgen deze tieners betaald voor iedereen die ze lid maken, of het nou om cordaid gaat of een ander goed doel! Ik maak dus liever “gewoon” iets over

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s