Cat’s deeper thoughts

Miss Marple:
“So, Dog. You’re back.
Thank you so bloody very much.
No more living room for me then, you filthy stinking lower creature.
Oh, you can’t reach the defrosting disgusting dogmeal on the counter?
Well screw you: I can. And I am gonne sit here just because I can.
Djeez, begging? Begging is sooo beneath us higher cat beings.

Now hooman: feed me expensive stuff.”

10649770_972963559396430_370451879684337441_n

Advertenties

Ranking the Kids

Ik stuur wat foto’s.
En vervolgens nog een extra foto van Draakje.
En ik voel de noodzaak toe te voegen dat Draakje niet mijn favoriet is maar dat ik hem met vlagen wel het meest fotogeniek vind en dat ik daarom en alleen daarom nog een foto van hem stuur en…..

Achteraf vraag ik me af waarom ik dat moest toevoegen.
Intrinsiek voel ik het namelijk niet, dat hij mijn favoriet is, maar ik voel de noodzaak mezelf te verdedigen nog voordat de ander überhaupt heeft geoordeeld.

Wellicht omdat ik per saldo meer foto’s van hem maak dan van de andere twee?
Omdat ik gezinnen ken waar je de voorkeur voor een van de kinderen gewoon ziet?

Ik heb de rest van de dag mentaal geprobeerd mijn liefde voor mijn kinderen de revu te laten passeren en te wegen.
Het eerste lukte, het tweede niet.

Ik heb drie totaal verschillende kinderen.
En dus hou ik niet simpelweg “hetzelfde en evenveel” van mijn kinderen. Zo eenvoudig is het niet.

Spelmaker schrijft me op de momenten die ertoe doen de liefste en meest ontroerende kattebelletjes die ik bewaar.
Wijzemans is MiniMe en kan met de mooiste woorden met de mooiste uitspraak uitdrukken hoeveel hij van me houdt als hij zijn handje in mijn hand stopt tijdens het wandelen.
Draakje heeft een empathisch vermogen dat bijna te groot is voor deze wereld en zeker humongeous voor zijn leeftijd.
Spelmaker is zo allround mooi, slim en ontwikkeld.
Wijzemans stelt de mooiste filosofische vragen.
Draakje kan problemen zo loepzuiver uiteenrafelen tot waar het werkelijk om gaat.

En zo kan ik blijven doorgaan, maar ik kan ze niet onderling wegen en vergelijken.
Bij elk kind ging er gewoon heel spontaan een extra kamertje in mijn hart open dat bodemloos is.

Achter het behang plakken wil ik ze ook bij tijd en wijle, ook alle drie.
En al die dingen niet op hetzelfde moment.

Maar Ranking The Kids kan ik niet.

Draakje is gewoon het meest fotogeniek en manoeuvreert zich altijd in de meest fotowaardige houdingen en momenten. Zo simpel als dat.

 

 IMG_0888

P.iemels en knapzakken door de ogen van een kind

Picture it:  la France, Ecuras. Augustus 2014.

Draakje loopt de veranda op met de woorden:
“Als je aan vrijen denkt, wordt je p.iemel lang”
Het komt er heel matter of factly uit.
Ik kijk hem verbaasd aan.
Verbaasd dekt de lading niet eens.
Hij vervolgt: “maar dan moet ik me wel heel erg concentreren op denken aan vrijen”.

Ik weet niet wat ik hoor; het kind is net 7.
Wat is er gebeurd met onschuld en nog lang niet in de pubertijd?
De Bevelvoerder stikt bijna van het lachen.…of is het stiekem van trots?

Nauwelijks bekomen van de schok en mijn beschaamde vertrouwen in de onschuld van een kind komt Draakje opnieuw naar me toe.
Hij wil een stok en een tas en eten en drinken.
Want hij is een avonturier en hij wil een knapzak maken.
(Ik rekende het woord “krapzak” goed.)
En dan wil hij op avontuur en in de natuur picknicken.
We freubelen een knapzak en die wordt gevuld: Draakje is er klaar voor.
Hij zit vervolgens een half uur heel sip op de veranda.
Ik: wat doe je?
Hij: ik bedenk waar ik naartoe moet op avontuur
Ik leidt hem naar de veranda van de buren die er niet zijn.
Wij zijn uit zicht, hij is volkomen o sole mio op avontuur.
Daar heeft hij uren geavonturierd met kindercola, een appel, een suikerwafel en een knijpfruitje.
En ik moest goed begrijpen dat hij een avonturier was; als hij zwerver was geweest zou er een wolkje vliegen boven zijn knapzak hebben gehangen.

Na vandaag weet ik 2 dingen heel zeker:
1. p.iemels en knapzakken moet je soms bekijken door de ogen van een 7 jarige
2. het leven gaat verduveld interessant worden met Draakje erbij.

Lopen

Al inpakkend vind ik mijn vakantiedagboek.
Ik lees vakanties terug.
Tot 2012.
Toen het leven een beetje een chaos werd.

Ik lees terug in 2011.
Toen we waren daar waar we nu naartoe gaan.
Ik lees terug in 2009, toen we waren waar we nu naartoe gaan.

In 2009 pikte ik het hardlopen eindelijk weer op na #3, toen de laatste 2 werd.
Daar, waar we nu weer naartoe gaan.
In 2011 waren we er weer, waar we nu naartoe gaan.
Ik noteerde daar al mijn loopjes.
Niet online, maar in mijn boekje.
Dat boekje gaat nu weer mee.
Ik lees ontroerd/verbaasd mezelf terug.
Toen het leven nog niet knokken was.
Damn’, wat was het leven easy met 3 als je gezond bent.

Ik was heel trots in 2011; ik noteerde 58,72 km die 2 weken.
Ik schreef het op, met vulpen.
Ik heb mijn boekje weer mee deze vakantie.

Ik kijk naar mijn vitrine-salontafel.
Daar ligt mijn dagboek van 2012.
Er komt een dag dat ik die ook durf open te slaan.
Maar nog niet nu.
Dit boekje tot 2012 was confronterend genoeg.

Nu heb ik 58,72 km te verslaan.
Dat is wat lopen is voor mij:
ik knok niet tegen het veld, niet tegen jullie.
Ik loop met mezelf, tegen mezelf, tegen mijn gehavende lijf….
en stiekem sterker dan dat….als het kan…

In 2011 was ik gezond en stond niks me in de weg.
58,72 km my ass……

Mijn vulpen gaat deze vakantie mee…

I forgot how to Repel

Als 2012 en 2013 me iets hebben geleerd is dat ik weet hoe ik moet knokken.
Verbeten en koppig de strijd aangaan omdat het je verdorie niet gaat gebeuren.
Er nooit geen puf voor hebben.
Ik weet dat ik er verhipte goed in ben en dat sterkte me.
De bewondering door anderen sterkte me.
De bewondering soms op het randje van het bizarre af.

Ik had het blijkbaar nodig om vol te houden, maar knokker werd een persoon.
Ik was letterlijk de knokker geworden: iets wat ik was in plaats van wat ik deed.
En nu ben ik weer terug als persoon en ik heb geen idee.
Ik ben niet meer wie ik was hiervoor, maar ben ook niet de knokker die ik twee jaar lang was.
Ik heb geen flauw idee.
Hoe ik een vriendin moet zijn.
Ik heb geen idee hoe ik een reguliere werknemer moet zijn.
Hoe ik collega moet zijn tussen collega’s.
Hoe ik iemand vriend(in) kan laten zijn met mij; niet met de stoere knokker die het zo goed doet,
maar met mij, de persoon.
Hoe ik aan smalltalk doe en dat ervaar als wezenlijk onderdeel van wat er in mijn brein omgaat.
Ik heb geen idee.

Ik was verbeten:
Kanker ging me niet mijn huwelijk kosten en het ongeluk ging me niet mijn lopen kosten.
En dat is exact wat ik voor elkaar geknokt heb: mijn gezin en mijn lopen.
Maar voor de rest?
Ik zie iedereen dansen en ik ken de pasjes niet niet meer zo goed.
Ik voel me uit de maat dansen in mijn eigen leven.
I forgot how to Wendy.

Diploma B….èn Z

Omdat Bevelvoerder er niet bij kon zijn.
Niet mocht.
Omdat hij ook wel weet wat het kind moet kunnen.
Omdat hij de procedure heus wel kent.
Omdat het *yawn* het laatste diploma van de derde is.
Been there done that.

Juist daarom.
Hierbij het sfeerverslag waar het echt om gaat.
Omdat het de laatste keer is.
Omdat het telt.

Sfeerverslag bij onderstaande link:

(1) Het kind kannie zwemmen nie. Maar bommetjes maken? Hell yeah!
Onze belofte: Kind, deze zomer, als je dan je A nog niet hebt mag je stoppen:
Je verzuipt toch niet en djiez, als er een diploma zou bestaan voor bommetjes zou je Z hebben!
Dussssssss…..

(2) Het Grote Geheim kennen telt niet: toch zenuwachtig to da bone

(3) Potlood het water in…..here we go. Dit was het moment dat ik zenuwachtig werd.

(4) Hier wordt hij ingehaald door het kind zonder been. Dit is ook het moment dat ik bijna zelf het water in sprong. Om te frauderen. Djiez, vier banen schoolslag….alsof je schoolslag doet als je in een noodsituatie zit….kikker-haakje-intrekken-spreid-sluit-vliegtuig-potlood-boem-slaat-nergens-op. Zo werkt ons lijf niet!

(5) Papa werd op de hoogte gehouden. Na die verhipte schoolslag wist ik, haha, hier komt de crawl…dit kan hij….en dat drijven truukje: #nailedit!

(6) Nog steeds weet hij het niet zeker….on the side: alle aanwezigen rooten voor het jongetje met de prothese! (zittend op de foto)….was echt pretty damn cool!

(7) Heb je dan even mazzel dat je naam met een C begint! Ik ondertussen totally verliefd op Joey omdat hij het zo waanzinnig gaaf deed voor de kinders.

(8) Kijk kan papa! Het kind was de hele avond blijer met Z dan met B. Ik weet niet of ik trots moet zijn of me zorgen moet maken…

Deze dus: