I forgot how to Repel

Als 2012 en 2013 me iets hebben geleerd is dat ik weet hoe ik moet knokken.
Verbeten en koppig de strijd aangaan omdat het je verdorie niet gaat gebeuren.
Er nooit geen puf voor hebben.
Ik weet dat ik er verhipte goed in ben en dat sterkte me.
De bewondering door anderen sterkte me.
De bewondering soms op het randje van het bizarre af.

Ik had het blijkbaar nodig om vol te houden, maar knokker werd een persoon.
Ik was letterlijk de knokker geworden: iets wat ik was in plaats van wat ik deed.
En nu ben ik weer terug als persoon en ik heb geen idee.
Ik ben niet meer wie ik was hiervoor, maar ben ook niet de knokker die ik twee jaar lang was.
Ik heb geen flauw idee.
Hoe ik een vriendin moet zijn.
Ik heb geen idee hoe ik een reguliere werknemer moet zijn.
Hoe ik collega moet zijn tussen collega’s.
Hoe ik iemand vriend(in) kan laten zijn met mij; niet met de stoere knokker die het zo goed doet,
maar met mij, de persoon.
Hoe ik aan smalltalk doe en dat ervaar als wezenlijk onderdeel van wat er in mijn brein omgaat.
Ik heb geen idee.

Ik was verbeten:
Kanker ging me niet mijn huwelijk kosten en het ongeluk ging me niet mijn lopen kosten.
En dat is exact wat ik voor elkaar geknokt heb: mijn gezin en mijn lopen.
Maar voor de rest?
Ik zie iedereen dansen en ik ken de pasjes niet niet meer zo goed.
Ik voel me uit de maat dansen in mijn eigen leven.
I forgot how to Wendy.

Advertenties

18 thoughts on “I forgot how to Repel

  1. Helemaal niet gek als je zo aan het knokken bent geweest de laatste jaren. Kan het soms zijn dat je zó met je hoofd (gedachten, ratio) hebt geknokt en volgehouden, dat je het voelen een beetje verleerd bent en niet meer weet dat je ook kwetsbaar mag zijn? Ga maar eens op zoek, en weet: je mag me altijd bellen/opzoeken/afspreken!

  2. En terwijl ik andere (heftige) zorgen had, zag ik de knokker Wendy maar doorgaan. En doorgaan.
    En doorgaan.
    Diep in m’n hart was ik soms ‘jaloers’ omdat jij kon knokken en ik te lam geslagen en te murf was geworden om dat te doen.
    Vaak dacht ik ‘Wendy kan het wel, en ik gooi het bijltje erbij neer…’ Jij ging maar door en ik snapte niet hóe je dat deed. Nooit ben je de Wendy kwijtgeraakt, voor zover ik dat kon zien. Je stelde sterk en kwetsbaar op en overleefde.
    Ook nu vind ik dat je het ‘goed’ doet, je hoeft niet meer de Wendy te worden die je was; je bent goed en mooi genoeg als de Wendy van nu: mijn voorbeeld.
    En weet je, heel voorzichtig pak ik ’t leven weer op en leer ik dat ik niet meer de oude Nic hoef te worden, want sommige rugzakjes raak je nooit meer kwijt.
    Dikke knuffel!

  3. Lieverd,wat jij beschrijft heb ik al zo’n beetje mijn hele leven. Door je schokkende ervaringen en je geknok heb je jezelf op een ander plan gebracht (je mag het hoger noemen, maar ik hou niet zo van termen als ‘hoger’ en ‘verder’) De oude Wendy is uit haar kleren gegroeid.Zoals je was komt nooit meer terug. Maar op het moment loop je nog wat onwennig in je nieuwe kleren rond, je durft er nog niet goed mee naar buiten en je durft ze niet vuil te maken. Heus, dat moment komt. Jij vindt weer de perfecte manier om te Wendy naar buiten toe. Zodra je over het triviale heen kunt kijken en je eigen kleren vergeet, maar uitreikt naar een ander, komt de nieuwe Wendy (Wendy-Repelstyle) in al haar glorie met haar nieuw kleren naar buiten gesneld om liefde te geven, om vrienden te maken en te krijgen en er te ZIJN! Ik vind je nieuwe kleren in ieder geval PRACHTIG!! Liefs uit Zweden

  4. Zo herkenbaar. Vechten / knokken gaat vanzelf. Dat loslaten en weer ‘landen’ gaat dat allerminst. Omdat er opeens weer ruimte komt voor alles. Maar alles is too much to handle en dus moet je weer leren filteren. Ooit ging dat automatisch, net als lopen. Lopen leerde je opnieuw. Dat filteren ga je ook weer kunnen. Geef het tijd. Geef jezelf tijd! En heb vertrouwen. You can do it!

  5. Sodeknetters wat een openhartig logje. Wees niet bang voor wie je vindt onder de lagen die je de afgelopen tijd hebben beschermd. Ik weet zeker dat er een fantastisch mens onder de laagjes knokker bevindt. Met een goed hart, dat ook inde knokker klopte. Misschien herken je haar niet meteen, maar zij is the new en improved versie. Wendy 2.0.

  6. Het is ongetwijfeld ongelooflijk ingewikkeld om #headfirst een beetje los te laten en ruimte te geven aan #heartfirst.
    Maar ik denk dat dat is wat je het beste kunt doen. (Hé, maar wie ben ik???)
    Ga op je gevoel af; wees een losbol; denk niet te lang over de kansen en de gevolgen na. Lach, jank, giechel, wees trots, pink een traan weg, schrik je rot, wees verliefd. En doe de deur voor Wendy open, niet alleen het kattenluikje.. 😉
    Liefs van iemand die jou wel degelijk als vriendin heeft ervaren!

  7. Hi Repel,

    Het verhaal van het lelijke eendje die een zwaan is geworden….
    Het verhaal van de verpopte rups die een vlinder is geworden….
    het verhaal van….
    en van …..

    Je bent geweldig zoals je bent ook al denk je van niet.

    Zijn is veranderen in je huwelijk, in je gezondheid, in je gezin, in je vriendschappen …. overal… I have to change to stay the same last ik onlangs op een gebouw in Rotterdam (foto op voorlaatste blog)

    Groetjes,

    Dorothé

  8. Aangezien iedereen al heeft gezegd hoe herkenbaar dit is, zal ik proberen iets te zeggen wat een ander geloof ik nog niet gezegd heeft: je zult nooit meer de Repel van voor die tijd zijn, je hebt nu een paspoort met toegang tot een land waar niet iedereen komt. En dat is een status appartus. Die ga je langzaam maar zeker invoegen in het dagelijks leven. Soort van Feniks en as enzo. je blijft mens, met de naam Wendy, en de Daltons en alles er op en er aan, maar je hebt een bende ervaring opgedaan als het gaat om overlevings-strategie. En dan spreek ik nu de bizar verontrustende woorden: jouw leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

    Maar dat is helemaal niet erg, ook dat ga je ontdekken. En zo vindt je langzaam je draai binnen dat gevorderde leven.

  9. Je bent niet alleen een knokker! Ik heb je kwetsbare kant hier op je blog ook vaak ontmoet. Je hebt ongekende krachten in jezelf gezien, maar nu hoeft dat even niet meer. Geniet ervan dat je nu zonder die jas naar buiten mag!

  10. Dat gaat vanzelf weer goedkomen. Dat klinkt misschien als een dooddoener, maar is het niet. Je denkt er (al) over na, je kijkt (al) beschroomd om je heen, je bent (al) weer aan het bewegen. Jij vindt jezelf – whomever she may be at the moment – echt wel weer. Dikke digitale knuffel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s