Zwangere buiken versus dikke buiken

Ik wilde even gaan buurten bij mijn CollegaVriendin, maar op het moment dat ik haar kamer inloop is ze al in gesprek met iemand anders. Ik kom even later terug en vraag mijn CollegaVriendin: “Die collega die hier net was is zwanger, toch? Ik durfde het niet te vragen ook al was het overduidelijk.”

Op dat moment ontspint zich een discussie tussen haar en mij enerzijds en haar kamergenoot anderzijds. Ik heb haar kamergenoot meerdere keren kunnen betrappen op empathisch en zichzelf in de ander kunnen verplaatsen vermogen, maar nu begrijpt hij er geen jota van. 

Hij: maar dan vraag je dat toch?
Zij en ik: Nee, het is nóóit veilig om te vragen of iemand zwanger is, ook al zijn ze negen maanden zwanger. Gewoon niet.
Hij: Maar als je het verkeerd hebt dan zeg je toch sorry?
Zij en ik: Nee! “Sorry dat ik je dikke buik aanzag voor een zwangere buik.” Dan weet je hoe ze zich voelt, hoe mensen blijkbaar tegen haar lijf aankijken. Het kan gewoon niet. Je weet als vrouw zelf ook hoe je je zou voelen als iemand aan jou zou vragen of je zwanger was als je het niet bent.
Hij: Volgens mij kan je het gewoon vragen als je oprecht bent. Je bedoelt het toch niet slecht?
Zij en ik: Nee sorry, je zult het moeten aannemen als een gegeven. Je kunt het gewoon niet vragen totdat iemand persweeën heeft, dan is het pas veilig. En dan nog…

Het landt niet bij hem.

Zij en ik gaan ondertussen onderling verder. Want helemaal niets zeggen tegen een zwangere vrouw is ook niet goed. Als je zwanger bent, ben je zo blij en wil je dolgraag praten over hoeveel weken je bent en de echo en hoe lang je nog moet werken en zo. Dat die buik blind genegeerd wordt is niet fijn als je zwanger bent. Sta je met je dikke vochtvoeten te kletsen met iemand en die doet gewoon alsof je niet zwanger bent. Is ook niet okay. Damned if you do and damned if you don’t.

Zij: Het was allemaal zoveel makkelijker toen vrouwen van die belletjes op hun buik droegen als ze zwanger waren, dan wist je het meteen. Eigenlijk zouden ze dat weer verplicht moeten invoeren.

Vraag het maar aan CollegaVriendin en mij, wij hebben een oplossing voor alle first world problems

Advertenties

7 thoughts on “Zwangere buiken versus dikke buiken

  1. Is inderdaad lastig, ik vergeet nooit meer dat ik op mn werk een klant heel enthousiast begroette, met aaahh, wat leuk, wist niet dat je zwanger was, die blik van haar… word weer rood als ik er aan denk, terwijl het toch al heel wat jaren geleden is.

  2. Euhm… Die belletjes, zorgden die niet voor extra stuitliggingen? Ik heb ooit, als tiener, gehoord dat babies naar die belletjes toe draaiden met hun hoofd. En dat je ze dus onflatteus ter hoogte van je gulp dient te dragen. Zal wel een urbanmyth zijn hoor, maar toch…

  3. Hahaha, geweldige oplossing! En ja, jullie hebben helemaal. Gelukkig had PJ laatst ook het fatsoen om aan ons te vragen of iemand zwanger was toen ze net weg was. En die was inderdaad NIET zwanger. Beetje jammer wel dat hij het vroeg aan haar schoonmoeder.

  4. Ohhh, het is mij 1 keer gebeurd dat ik vroeg of ze zwanger was en het was dus NIET zo……!!!! V R E S E L I J K! Dat gebeurt me dus NOOIT maar dan ook NOOIT weer.

  5. Het overkwam mij nog een paar jaar geleden toen de jongste van vier ondertussen al een jaar of drie was. Een vertegenwoordiger op het werk, toen ik een zware doos wou oppakken, ‘Mevrouw, laat mij dat maar doen, in uw toestand…’. Tja, na vier kinderen hou je wel een buikje over. Ik heb hem maar laten doen, dan moest ik me niet meer inspannen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s