Dam to Dam Repel Style *Ode aan mijn Collega van het Romantische Hardlopen*

His side of the story

Ik loop op maandagmorgen het kantoor in.

Damn’, zijn kamer is nog donker.
Maar zodra hij, Mijn Collega van het Romantische Hardlopen (Google maar, er staan 4 verhalen over hem), mijn kamer binnen loopt, schiet ik hem aan.
Ik: Ik heb de hele Dam tot Damloop aan jou moeten denken!
Hij kijkt me vertwijfeld aan (“wat moet ik hier nu weer mee”).
Ik: Je duikt na de start natuurlijk die IJ-tunnel in en dan verliest je gadget z’n GPS!
Hij begint te grinniken. Vindt ‘ie leuk, zie ik nu al.
Ik: Maar dat Nike horloge pikt de pace na die tunnel nooit meer op, na die tunnel zie je niet meer hoe hard je gaat.
Alleen maar hoe veel tijd er verstreken is. En bij de Dam tot Dam geven ze geen kilometerpunten aan, dus je weet niet hoe hard je gaat en waar je bent!
Hij glundert inmiddels.
Ik: Tot overmaat van ramp word ik vlak na die tunnel ingehaald door iemand en die stoot tegen me aan. Even later kijk ik op mijn horloge. Mijn horloge zegt “PAUZED”. Wat nou PAUZED? HELP? Nu weet ik niet eens meer hoe lang ik onderweg ben!
Hij (triomfantelijk): Dus toen moest je op gevoel lopen!
Hij: Repel, Ik zweer je, vroeger of later, het kost je een paar jaar maar dan begrijp je het! […]
We gingen nog even door. Hij begreep in ieder geval waarom ik de hele Dam tot Dam aan hem moest denken.

My side of the story

Ik kijk naar mijn horloge. PAUZED.
Ik was al ongelukkig dat ik niet wist hoe hard ik ging.
Het was warm, te warm was ik bang, ik kan niet tegen warm en ik had geen idee hoe hard ik ging.
Blaas ik mezelf op?
Ik had de man zelf niet zien liggen in die IJ-tunnel, maar de ambulance wel gezien.
Nog voor ik de tunnel in ging.
God, het is weer zo ver warm. Er gaan weer mensen vallen bij bosjes en ik kan niet tegen hitte. Ga ik te hard? Mijn zenuwen spelen me parten. Post-ongeluk-totaal-gebrek-aan-zelfvertrouwen.
Ik zet mijn GPS dan maar uit, dan fliept hij op de tijd en dan weet ik in ieder geval hoe laat het is en ik weet ongeveer hoe laat ik onder START doorkwam…indicatief dan maar. Hopelijk geven ze 5, 10 en 15 km punt weer.

Een mens denkt wat af in die eerste 2 kilometer.

Dan nadert het 5 kilometerpunt.
Ik zie het aangegeven, ik zie de matten voor de chipregistratie in je startnummer.
Ik doe vast ergens *blieb* in de registratie.
Ik kijk hoe laat het is en kan het niet geloven.
Ik reken. Het is 12:32 PM zegt mijn horloge. Ik startte om 12:04 PM officieel, tijdvertraging erbij….
Mijn brein gaat heel snel, ik ben blij dat de foto’s het weergeven. Ik kan niet geloven dat ik dit loop, post-ongeluk, maar ik loop het.
En blijkbaar op gevoel want ik loop het al 5 kilometer en volgens mij loop ik constant. Okay, we gaan op gevoel door. Damn’ you Repel, dit tempo to the finish! d.e.t.er.m.i.n.e.n.d.

Bij de matten van 10 kilometer zet ik mijn horloge weer aan: nieuw loopje.
Ik wil nu graag weten hoe hard ik ga omdat ik niet wil vertragen. Ik weet nog steeds niet hoe ver ik ben na die 10, maar ik wil tempo houden. Ik heb een steuntje in de rug nodig. Ik ben gestopt bij drankpunten en koolhydraatpunten, nu niet meer stoppen, deze post-ongeluk-PR is mijn!

Bij 15 kilometer weer sirenes, ik moet aan de kant, ik moet weg, loper op de grond. Een donkere man. Maar hij ziet grijs.
Ik zie vandaag terug aan mijn GPS van dat stukje dat ik daar heb stilgestaan.
Zowel mijn brein als mijn lijf.
Ik had geen hartslagmeter, maar ik voelde hem bonken tot in mijn nek en het deed pijn.
Ik ga door. Mijn been heeft moeite weer te starten, ik voel het. Mijn been heeft genoeg gehad.

Ik heb dankzij hoe laat het is en mijn tempo sinds de 10 kilometer enig idee waar het schip gaat stranden. Ik knok me te pletter.
Mijn Collega van het Romantische Hardlopen weet dit gelukkig allemaal niet.

Ik loop een tijd waar ik voor het ongeluk een minachtend schouderklopje voor had gegeven: “knap hoor, tap tap tap”.
Ik loop een tijd post-ongeluk waarvan ik letterlijk moet huilen omdat ik dit nooit had gedacht dit ooit weer te kunnen.

The picture side to the story

Ik haat loopfoto’s van mezelf. Always have, always will.
Maar hier.
Mijn verbazing bij 5 km,
Mijn blik bij realisatie…
En alle littekens buiten beeld.
Alleen de blik….

SONY DSC SONY DSC

Advertenties

14 thoughts on “Dam to Dam Repel Style *Ode aan mijn Collega van het Romantische Hardlopen*

  1. Ik heb je gezien (nu ik de foto zie weet ik het zeker 🙂 ) en voor je gejuicht en ik ben zo trots en blij voor je! (Kun je trots vóór iemand zijn? Denk het wel, ik ken je immers niet persoonlijk en kan dan ook niet trots óp je zijn. Maar wel trots voor je.)
    Manlief was wat teleurgesteld omdat hij (weer) minder hard dan de eerste keer had gelopen; ik haalde hem terug naar waar het om gaat: je bent er, je loopt er, je loopt het uit. Ik neem mijn petje voor jullie af.

  2. Dat 2e hardloopleven van je gaat lekker. Mooi verhaal, mooi resultaat en fijne opsteker om vooral door te blijven gaan.
    Superblij voor je en trots op je. Kanjer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s