Durf en vertrouwen

En dan sta je in Etten-Leur waar Frank je beloofde te hazen.
Tijdens Dam tot Dam kon je het niet op safe spelen omdat je geen horloge had…en liep je op gevoel tijdens de 10 EM (=16,1 km) een tijd die je niet voor mogelijk hield #postongeluk.

Want dat is inmiddels blijkbaar het enige dat me terughoudt: het idee, de notie….alles wat niet meer kan #postongeluk. Playing it safe.
Mijn been kan weer heel veel, ook op hardloopgebied! Maar ik durf niet te denken dat mijn been dat allemaal kan. Ik had alles afgeschreven.
Maar net als met weer leren lopen: je moet leren vertrouwen dat het kan. Ooit weer zonder krukken. Ooit weer zonder strompelen. Ooit weer zonder te harken. Met heel veel oefenen.

Alles kan weer: het kost alleen trainen en trainen en kilometers maken en spierkracht en nog wat fysio….maar nu met name durf en vertrouwen.

En voor durf en vertrouwen heb je….op hardloopgebied…een haas nodig!

En dus besloot je twee dagen voor het evenement overmoedig te worden en te zeggen dat je die tijd van de Dam tot Dam wel even door kan trekken naar een halve.
En laat dat nu net eventjes 2 uur rond zijn.
Maar een halve is best wel 5 kilometer verder dan de 10 EM.

En dan sta je in dat startvak in Etten-Leur.
Je bent niet waar je was maar je bent zoveel verder dan je durfde te denken.
Durf en vertrouwen.
En ik herinner me de woorden van Edwin bij mijn laatste loop “na de kankerdiagnose maar nog voor de operatie 2012”: je mag tot snot kapot.
Ik kijk naar Frank die me wil hazen en vol vertrouwen is.
Ik denk aan de woorden van Sierd van 5 minuten daarvoor.

1:59:19
5’37″/km

Ja, het waren mijn eigen benen die het deden, maar durf en vertrouwen mogelijk gemaakt door Frank die bij 12 km zei dat ik wat moest aanzetten, die me de laatste 400 meter wegstuurde, die me 21,1 km lang uit de wind hield en bij de verzorgingsposten #bnaan voor me haalde. Die 21,1 km vertrouwen had. Zei dat het goed ging.

Mede mogelijk gemaakt door Edwin die 21,1 km lang in mijn kop zat en verzuchtte dat ik nooit tot snot kapot durf te gaan gaan.
Mede mogelijk gemaakt door de woorden van Sierd van 10 minuten voor de start.

Dat je je Garmin stopt maar uitzet zonder op te slaan.
Dat je je loopshirt in de wasmachine gooit zonder het startnummer er vanaf te halen.

Dat heet geloof ik tot snot kapot.

Ik was vandaag even mijn collega van het romantische hardlopen

De wekker gaat om 6 uur; dan kan ik een kort rondje doen voor ik naar werk ga. Ik hoef toch pas half 10 ergens extern te zijn.
Mijn benen voelen goed na de 22 van zaterdag.
Het is donker.
Een beetje spannend vind ik dat in verband met verstappen.
Ik geloof dat ik een valpartij nog niet ga waarderen…maar ik durf het toch.
Mijn horloge trilt bij de 1 km, ik kijk.
Oh kak, geen licht.
Hoe zat dat ook alweer met die Garmin?
Ik ben het vergeten…sinds 4 februari 2013 niet meer die functie gebruikt.
Nou ja, dan maar op gevoel.
Maar ik loop super lekker, het gaat als vanzelf.
Ik voel mijn horloge bij elke kilometer trillen en als ik meer tijd had gehad was ik doorgelopen, maar #spitsuur roept thuis.
Volgens mij loop ik best hard, voor mijn post-ongeluk-doen dan.
Ik kruip langzaam richting denken dat ik over een jaar richting oude tijden kan, maar ik loop nu verdomde lekker.
Ik geniet en ga als een tierelier lichtvoetig relatief keihard, denk ik.

En dan kom ik thuis en check.
Da fucq?
Ik ging zelfs voor mijn doen post-ongeluk-technisch-gezien onwijs traag!
Bizar traag!
Maar ik liep zo lekker?
En het meest bizarre van allemaal is dat ik nog steeds vind dat ik echt superlekker heb gelopen.
Ik begin mijn collega van het romantische hardlopen te begrijpen, het moet niet gekker worden!
Sterker nog: vanmorgen was ik hem!
Als ik zonder Gadgets had gelopen had ik mezelf een onverslaanbare superheld gevonden…had ik genoten van ik en de natuur en niks anders.
Had ik zelfs het ruiterpad genomen, als het er had gelegen!
Morgen mijn midweekse iets langere duurloopje.
Ik ben benieuwd welke hardloper ik dan ben…..

Hoogbegaafde keersommen: By George he’s got it!

Keersommen (in mijn tijd nog “tafels”) en hoogbegaafden zijn olie en water.
Wacht.
Olie en water mengen niet.
Nieuwe metafoor.
*peinst*
Keersommen en hoogbegaafden zijn 2 magnetische noordpolen.
Ja, beter.
En als dat te nerderig klinkt:
Keersommen en hoogbegaafden zijn twee magneetjes die je op de verkeerde manier tegen elkaar probeert te houden; geen klik maar een onafwendbare, niet oplosbare afkeer.
Beide magneetjes vliegen uit je handen op de grond.
Magneetjes kunnen niet kapot vallen.
Kinderen wel.
Al dan niet zichtbaar, en het “al dan niet” is de crux in deze.
Je kind vliegt uit je handen in de jank en onzekerheid en onbegrip.
Je moet de andere pool van de magneet die je kind heet zien te vinden.
Als je die hebt, BAM! Zijn hij en keersommen best friends forever.

Een hoogbegaafd kind kan niet automatiseren zoals wij stervelingen dat kunnen.
Wij stervelingen hebben geleerd dat uit je hoofd leren makkelijker is dan rekenen.
En dat is wat een hoogbegaafde nu juist niet snapt #kortsluiting.
Een hoogbegaafd kind rekent liever elke keer opnieuw alle sommen uit.

Razend snel, want daar zijn ze hoogbegaafd voor.
Keersommen leren is voor ons stampen,
voor een hoogbegaafde is het een training snelrekenen.

Groep 6, Wijzemans snapt wat oneindig is.
Kan Engels spreken in diverse dialecten.
Maar 3×6 is hel voor hem.

Ik (boos, overhorend): je probeert het niet eens!
Hij (paniekerend): eeeeh 23 eeeeh 28? eeeeh 35?

Ik 15 minuten schaam (!)-pauze later:

(Ik weet het ineens)
Ik: (met mijn handen met mijn vingers gespreid om mijn hoofd):
Doe de deur dicht naar het kamertje waar je rekent, en doe het kamertje dicht waar je bezig bent met minecraft, en al die andere kamers, doe ze dicht en zet alleen de kamer voor je geheugen open waar je 3×6 heb je geleerd, die ga je halen uit die kamer, niet uit een andere.

Het kind heeft het te pakken.

Bij het naar bed gaan
Hij: “mag ik de andere kamers weer aanzetten?”
Was dan best wel weer een “Ik doe ook maar wat” Momentje.

Vandaag leerde hij de tafel van 23 uit zijn hoofd.
Omdat dat het kamertje waarin hij dat doet groter en mooier maakt.
Voor hem?
Omdat hij het kon!
Omdat mama de tafel van 23 niet uit haar hoofd kent en hij weet wanner hij zijn kamers uit en aan mag zetten

Proberen Goede Moeder te zijn Backfiring to da Max :-(

Essentiële “wat vooraf ging”, hoe zat het ook alweer…
Draakje en ik hebben dus dat ene riedeltje samen.
Ik dacht tot gisteren echt dat het een geintje was.
Hij: ik ben van papa
Ik: nee je bent van mij
Hij nee van papa
[….herhaal 10 keer…..]
Ik: maar je komt uit mijn buik!
Hij: maar daar heeft papa mij in gelegd!
Altijd lachend en dan een knuffel en hij heel triomfantelijk.

Die ene keer dat hij terug kwam “maar waarom heeft hij me dan niet gehouden in zijn buik?” had ik voor mijn gevoel goed genoeg uitgelegd….obviously not…..

What happened next….
Ik aan tafel met de drie Daltons.
Ik geef een kind een compliment en merk aan een ander de behoefte ook een compliment te krijgen. En al pratend over elkaar voel ik dat ze de behoefte hebben te horen wat elk van hen uniek maakt. In een gezin van drie.
Ik begin te vertellen en denk dat ik het h.e.l.e.m.a.a.l. goed doe.
Boy, wat ben ik verguld met mezelf.

Ik:
Spelmaker. Jij bent speciaal omdat jij mij moeder maakte. En papa papa en opa opa en oma oma, heel speciaal.
Wijzemans, jij bent de enige van de drie die weet hoe het is om zowel een ouder als een jonger broertje te hebben. Je kan leren van de een, en profiteren van de ander.
Draakje, papa zei dat mijn wens voor drie groter was dan zijn wens om het bij twee te houden, dus jij bent zijn kadootje aan mij.

The twist in the plot…
Draakje, oprecht intens heel verdrietig: Dus dan ben ik toch echt van jou