Waarom het het hier zo stil is…

Doet ze niet meer schrijven, vraagt u zich af.
Jawel, ze doet schrijven.
Sterker nog: ze schrijft zich te pletter.
Alleen tijdelijk niet hier.

Ik mag namelijk bloggen op de website van Utrecht Marathon.

Als ik dacht dat Utrecht 2012 speciaal was, gaat Utrecht 2015 daar minimaal overheen.
En dus mag ik mijn training op weg naar Utrecht Marathon 2015 bloggen op hun website.
776 dagen na het ongeluk loop ik Utrecht Marathon weer met startnummer 776.

En ik mag erover bloggen *HIER*.

Als u me zoekt…..ben ik daar te vinden!

50 euro en elektrische ramen

Context: Die ene dag had ik toegezegd in de lucht te blijven. Telefoon stand-by.

Ik rijd het parkeervak uit met mijn jongste twee achterin als de telefoon gaat. “Jongens stil, mama moet even wat regelen.” Ik parkeer weer terug in en neem op. Dit gaat me een paar telefoontjes kosten. Maar de Daltons hebben storm in hun hoofd. Dat *kuch* stil zijn gaat hem dus zo niet worden. Ik draai de sleutel in het contact om en roep opvoedkundig verantwoord: “Ga maar met de ramen spelen!”, iets wat normaal nooit mag. Sterker nog, iets wat normaal op mijn “irritatie-aan”-knopje drukt. Het “whieieieieieieiep whoeoeoeoeoep whieieieieieieieiep” geluid linksachter en rechtsachter van de elektrische ramen is in ieder geval beter te handelen dan het gegiechel dat omslaat in gillen terwijl ze de tent èn elkaar afbreken omdat mama niet kan reageren als ze aan de telefoon zit.

Op een moment moet ik mijn collega van het romantische hardlopen bellen. Ik moet nog één keer “jongens: SSSSSSSSSSSHT!” sissen voordat hij opneemt omdat “whieieieiep whoeoeoeoeoep” èn de tent afbreken nóg leuker is.

Ik: met mij, stoor ik?
Hij: nee hoor, ik loop door Amsterdam.
**na een paar zinnen**
Hij tegen mij: Wacht even.
Hij op afstand: Kind2, Kind2, geef die 50 euro terug.
Hij tegen mij: Hij wappert op straat met 50 euro.
Hij op afstand: Kind2, kind2, als je me die 50 euro geeft, krijg je een tientje!
Hij tegen mij: dat is minder erg dan 50 euro.
**Ik hoor ondertussen steeds feller “whieieip-whoeoeoeoeeoeoeoep-whie-whie-whie-whoeoeoeep”**
Hij even later: okay, waar waren we.

Ik ondertussen moest me inhouden niet boos richting achterbank te snauwen dat ze zo “mijn” ramen kapotmaken. En dat deed ik ook nadat ik had opgehangen. Ik probeerde net zo relaxed over te komen als hij maar was het niet. Mijn collega van het romantische hardlopen is een stuk pragmatischer in zijn problem solven dan ik.

Complimenten krijgen Repel Style

Ik heb een drie daags seminar.
In een gebouw dat best beveiligd is.
En waar mensen in dure pakken rondlopen.
Zo’n plek dat je je zelfs in je duurste outfit zwaar under dressed voelt.
Een plek waar je de enige chemicus bent en je met je beste eyeliner en mascara er nog steeds uit ziet als Bassie de Clown tussen een wereld van Doutzens.

Op zo’n plek ben ik onzeker to da max.
Ik ben aan het eind van mijn chemische kennis en moet me als wereldvreemde nerd bewegen tussen mensen met verstand van internationale politieke betrekkingen.
En hun verbale capaciteiten.

Dinsdag, dag 1.
Ik sta bij de beveiliging van een internationaal gebouw.
De beveiliger spreekt Engels, ziet er Noord-Afrikaans uit en hoort mij Nederlands praten met degene met wie ik arriveer.
Ik twijfel en vraag hem: English or Dutch?
Hij (met een heel lieve glimlach in het Nederlands): Nederlands, Engels, Duits, Frans, Spaans, Egyptisch, kies maar, alles mag!
Ik: Oh wow, Nederlands alstublieft! (Ik voel me echt *zo* klein!)
Hij pakt mijn ID aan en er is even gedoe met de naam waarmee ik ben ingeschreven en de meisjesnaam op mijn ID.
Ik ben doodongelukkig.
Zodra het rond is zegt hij: Chanel, Mademoiselle.
Yep, dat is exact wat ik op heb.
Hj zegt het impliciet met de toon van een compliment.
Met dat ervaarde compliment op zak kom ik de route van de beveiliging door.

Dag 3.
Ik sta bij de beveiliging.
Ik doe net alsof ik hem niet herken omdat ik weet dat hij veel meer mensen ziet dan ik en hij mij nooit kan onthouden.Ik blijf formeel.
Ik geef hem mijn ID en zeg erbij dat ik most likely onder de naam “echtgenoot van” ingeschreven sta.
Hij antwoord (nadat het formaliteiten gebeuren ineens slechts seconden duurt):

U heeft weer mademoiselle op. U heeft het begrepen: Niet iedereen kan elk geurtje hebben. Een geur moet passen bij de geur van u zelf.

Het was niet creepy, het was niet raar.  Dankzij hem durfde ik naar binnen. Wat ik ook zeg, ik ruik in ieder geval okay!

MH17

NCRV aflevering Altijd Wat: MH17

Het is mijn lange looprondje, door dat dorp.
Alle shots uit de docu ken ik en ik ervaar onwillekeurig shots endorfines uit mijn geheugen van mijn duurloopjes.

Truike.
Ik kan me het moment nog zo voor de geest halen.
Begin juli.
Ik stap op de hometrainer omdat Rudy zijn sessie met mij begint.
Truike plaagt hem, dat zij lekker op vakantie gaat en hij nog x weken moet werken voordat hij op vakantie mag.

17 juli.
Ik word gebeld dat de praktijk de volgende dag dicht is.

Die zondag (de 19de?/20ste?) loop ik -zonder na te denken- mijn standaard lange rondje en ik loop door het dorp.
Alle vlaggen halfstok. Door het hele dorp.
Ik ben alleen, ik kan aan niemand vertellen dat ik eer betuig, I walk alone, maar deze aanblik is zo onwaarschijnlijk indrukwekkend. Eer is betuigd, wie er dan ook getuige was.

Ik hoop dat de indirecte boodschap van de docu doorkwam: dit is 1 van de 298 verhalen van mensen achter 298 nummers. Dit verhaal is van 2 bijzondere mensen, Maar er zijn *zeker weten* 298 bijzondere verhalen.

Edwin en ik zijn toevallig geraakt door deze twee.

http://www.npo.nl/altijd-wat/04-11-2014/KN_1661778