Over hoe ver het was en hoe warm

Deze halve was aan alle, ALLE kanten fout vandaag.

Ik besloot blind mee te lopen met de ballonnen die zeiden “2 uur” zonder op mijn klokje te kijken. Lopen op standje gedachteloos en me niet laten leiden door de tijden en rekenen, maar als een hersenloze een stel ballonnen volgen leek me een goed idee. Twee uur blank was met mijn training en mijn been te doen: op het randje tussen relaxed en ambitieus.

Maar het voelde van meet af aan al kilometers lang veel te rap. Ben ik dan zo slecht in vorm?
Na 7 km kijk ik op mijn horloge: iets boven 38 minuten. Ik schrik. Sorry dames en heren pacers: dat is een sub 1.55, geen 2.00.
Ik ben een beetje boos op mezelf: Vertrouw nou eindelijk gewoon eens op je gevoel en op je gadgets en niet op die ballonnen! Dit was de laatste keer dat je niet naar jezelf luisterde, okay?

Het is niet warm, maar de zon in mijn snufferd heeft kracht en met de wind in de rug is het warm. Erg warm. Het loopt niet lekker. Ik loop mijn eigen tempo inmiddels, maar het kwaad is (tussen de oren) al geschied. Ik ben bang voor wat ik heb opgeblazen voor het einde en hoe ik over de finish ga komen. Elke seconde te hard in het begin lever je 10 keer zo hard in aan het eind. En ik heb het warm met die zon. En mensen om me heen ook, zie ik.

De toestand tussen mijn oren verslechterd als ik hongerklop krijg. Ik voel het. Te weinig gegeten de dag ervoor. Mijn goede ontbijt kan de dag ervoor niet goed maken. Ik wacht wel op de volgende drankpost met de stukjes banaan. Maar welke drankpost ik ook passeer, geen banaan te bekennen. Mijn benen zijn pap en mijn maag is wee. En mijn hoofd ontploft in de zon.

Wacht, denk ik, bij 16 kilometer staan mijn Daltons er weer, net als vorig jaar en dat gaat me een emotionele boost geven! Maar als ze er niet blijken te staan weet ik echt even niet hoe ik door moet. Ik sta op het punt te stoppen en naar huis te lopen. Maar ik weet dat Frank terug komt voor me na zijn finish om me op te halen en ik kan hem niet laten zakken, dus ik ga door met een sacherijn die zijn weergave niet kent.

Thank God, bij 19 kilometer: banaan! Ik besluit te stoppen om een beker energy drink en een stuk banaan tot me te nemen om mezelf te herpakken. Het blijkt me maar een halve minuut te kosten. Mijn lijf ABSORBEERT de energie met hoofdletters en ik ga door.

Daar waar ik Frank verwacht is hij er niet. Qudt. Maar ik zit op 19-komma-nog-wat kilometer. Nu kan ik echt niet meer stoppen. En dan zit hij er uiteraard wel, een paar honderd meter later. Ik ben zo kapot dat ik niet kan praten, niet eens wil. Ik ben wel heel erg blij dat hij naast me loopt. Ik ga het alleen niet kunnen laten merken. Ik ben niet meer alleen. We komen samen de finish over.

Ik finish in 2.02.46. Gemiddeld 5’46 de kilometer.

De tijd staat haaks op mijn gevoel.
Ik voel me onwaarschijnlijk slecht en wil het niet echt laten merken, ik zeg het wel, maar ik laat niet merken dat ik wel kan janken. Na het ongeluk mag ik namelijk alleen maar van geluk spreken, toch? Ontevreden zijn over lopen is not done als je nooit meer zou kunnen lopen.

Aan het eind van de avond, na de BBQ ben ik pas tevreden en blij. Deze halve was harder bevochten dan mijn pre-ongeluk-niet-te-vergelijken PR. Het kostte me tijd om dat tussen de oren te krijgen. Kapot gaan zag ik terug in mijn km-tijden net en ik ben ben een beetje trots op mezelf. Als dat kapot gaan is…
Maar! Ik zou genieten van elke centimeter. De grootste fout die ik maakte vandaag is dat niet te doen.

Alleen maar passend dat ik een medaille overhoud aan deze loop met een verkeerde datum erop.

Advertenties

Facebook vraagt me wat ik aan het doen ben

Wat ben ik aan het doen vraagt Facebook?

Ik heb gewoon een gesprek met mijn 9 jarige over het bestaan van dampkringen van planeten, voorwaarden dat er leven op planeten is, over zwarte gaten, en extra dimensies in relatie tot zwarte gaten. Over het uitdijende heelal en het begrip oneindig.

En hij weet meer dan ik.

Wat mij het meest aangrijpt is zijn gemak in het omarmen van het bestaan van begrippen als oneindig en meer dimensies die zijn 9 jarige lijfje van nog geen 1meter40 aan zou moeten kunnen, hier op dit kleine planeetje ergens draaiend om een nietig sterretje in een nietig melkwegje in het heelal. En dat hij me verrukt aankijkt omdat hij het omvat. Hij ziet kansen in het bestaan van zwarte gaten.

Hij kreeg een onvoldoende voor rekenen van de juf omdat hij de helft niet had ingevuld. Na 3 van de 9 rijtjes in de orde grootte “3+3= ” was hij het zat.

Dat ben ik aan het doen Facebook.

Soms de meest dankbare taak

Deze moederdag ging ik naar de supermarkt met Draakje, wetende dat Wijzemans aan het buiten spelen was met een vriendje. Hij was met de fiets en ik had hem verteld dat ik even weg was en dat er een kans was dat ik er nog niet zou zijn als hij thuis kwam, maar dat Spelmaker er ook nog was.

Ik begin hem langzaam wat los te laten. Zoveel als ik durf. Ik ben het meest beschermend naar hem. Instinctief weet ik dat dat nodig is. Van de drie loopt hij de minste kans om  fysieke builen en wonden op te lopen, maar hij is wel degene die emotioneel het meest kwetsbaar is.

Dus, hij was weg met een vriendje en ik liep in de supermarkt. En terwijl ik Draakje zoveel mogelijk in het gareel probeer te houden, gaat de telefoon. Anonieme oproep. Ik neem op met “met mama” en ik hoor een Wijzemans huilend en gillend en compleet overstuur en over de rooie proberen zijn verhaal te doen. En ik versta er geen woord van. Ik probeer hem zo lief mogelijk te kalmeren om te zorgen dat ik hem ga verstaan. Andere mensen kijken naar me, maar het kan me niet schelen. Ik probeer wanhopig zo kalm en geruststellend over te komen als ik kan,  maar inwendig ben ik in paniek: hij is afschuwelijk gewond, er is iets heel ergs gebeurd, de hond is dood, mijn oudste is dood, hij heeft onder een auto gelegen, zijn vriendje is door het glas gevallen en bloedt dood, de Wii controler is door de tv gegaan, de kamer staat blank onder 10 centimeter water….als ik nu naar huis race, ben ik er over 5 minuten maar dan is iedereen al verdronken of is het huis al tot de grond afgefikt.

Op het moment dat hij eindelijk verstaanbaar kan vertellen wat De Erge Gebeurtenis is, moet ik opgelucht en ontroerd glimlachen:
Hij is de Minecraft sleutelhanger van zijn grote sleutelhanger-bos verloren. En hij had hem net gisteren van zijn vader gekregen. Ze hadden de volledige weg terug nog eens nagelopen maar hij was ècht ècht kwijt. Hij was niet verdrietig, hij was kapot van verdriet. Ik kon naar mijn mening als moeder maar een ding doen. Midden in de Albert Heijn.

In tijden als deze is moeder zijn de meest dankbare taak die er is. Ik zei hem dat er geen probleem was. We gaan morgen gewoon een nieuwe Minecraft sleutelhanger kopen. Dat een sleutelhanger vervangbaar is, dat het alleen maar geld is en dat we geld genoeg hebben om een nieuwe te kopen. Dat hijzelf niet vervangbaar is en dat het feit dat hij okay is het meest belangrijke is. Ik zei hem dat ik was geschrokken toen hij zo overstuur belde en dat ik zo opgelucht ben dat hij okay is. En dat ik ook snapte hoe belangrijk die sleutelhanger voor hem was. Dus kopen we morgen gewoon een nieuwe.

Ik had kunnen zeggen dat hij beter op zijn spullen moet letten. Maar dat deed ik niet. Je zou kunnen zeggen dat ik hem verwen. Ja, dat doe ik, ik verwen hem zonder een verwend nest van hem te maken. Ik wil dat mijn kinderen zich speciaal en veilig voelen. Ik geef ze alles wat binnen mijn mogelijkheden ligt terwijl ik ze ook de waarde van kleine en grote dingen probeer bij te brengen. Ze weten dat we veel hebben en ze weten dat we relatief rijk zijn. Don’t take it for granted. Ik leer ze te delen en dat doen ze. Wees dankbaar voor wat je hebt en deel.

Toen ik thuis kwam zei ik hem dat ik zo blij was dat hij me had gebeld toen hij zo overstuur was. En of hij dat alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft altijd wil blijven doen.

Deze moederdag was ik in staat alles goed te maken. Met een knip van mijn vingers maakte ik als een Super Mom alles beter. Er zijn zat Erge Gebeurtenissen geweest in de moeilijke jaren die achter ons liggen waar ik dat niet kon. De Erge Gebeurtenis van vandaag was het beste moederdagkado dat ik me kon wensen.