Whatsapp etiquette: duimsnelheid en blauwe vinkjesstress

Ik ga een boek schijven lui. Over whatsapp etiquete. Maar ik begin bescheiden met een logje. Maar deze log is dan wel direct mijn patent-aanvraag-in-de-dop. I kid you not.

Whatsapp etiquette mensen, daar wil ik het over hebben. De voor onze generatie ongekende gevoeligheden en ongemakkelijkheden waar onze kinderen ongetwijfeld minder last van zullen hebben.

Whatsapp etiquette voor dummies, wordt mijn vervolgproject.

Vandaag was ik met ik met mijn 45+ vriendinnen en we ervaren allemaal de duimen-stress in het dagelijks leven. Onze kinderen typen met duimen……wij niet. And we don’t care. Ware het niet dat. Het gros van ons gebruikt wijsvingers en dat moeten we horen. Van onze kinderen. Geen app zonder commentaar. Twee van ons doen het wel omdat we onder zware druk van onze kinderen zijn bezweken. Maar dan nog kunnen wij niet typen met de snelheid van 2 duimen zodanig dan het whatsapp waardig is in de ogen/vingers van onze kinderen.

En zo heb ik ook van die whatsapp contacten (ik noem geen namen) die langzaam typen. Dan stuur je bijvoorbeeld een berichtje, en ploep, komt die ander toevallig direct online en begint terug te typen. En weet je, je voelt je dan (althans ik) sociaal veplicht online te blijven. Als ik het niet zou doen, geeft dat mij het gevoel dat die ander zegt “aan het typen…” en ik roep gewoon terug “laatst gezien 1 seconde geleden”. Alsof je iemand die zijn zin start de rug toe keert. Not done.

Maar dan begint het. Het wachten. Er staat “aan het typen…” bij de status. Die springt dan even naar “online” en weer terug naar “aan het typen…”. Mijn scherm springt vervolgens op bijna donker. Even snel aanraken. Ik ben nog online. “aan het typen…..” Ik voel mezelf zinloos naar het scherm staren maar ik ben sociaal heel verantwoord bezig.

Bovenin beeld plopt een andere whatsapp op. Iemand met wie ik eigenlijk ook wil appen. Ik doe het gewoon, denk ik dan stoer, de ander is toch nog aan het typen.

Ik app en paar snelle tak-tak-tak berichten heen en weer, ik raffel het af op weg nar degene met wie ik als eerste in gesprek was, al was het een wisselgesprek en keer terug naar “is aan het typen…..”

Mijn toontje komt. Pling nieuwe whatsapp. De “aan het typen….” Is klaar met zijn bericht.

Er staat: “ok”.

Iets anders. Ik werd van de week gebeld door huiswerkbegeleiding dat mijn zoon nog niet was gearriveerd. Da fuq? Ik bel hem op (hoe deden onze ouders dat in onze tijd? Maar dat is een ander logje waar ik een mening over heb) en krijg uiteraard geen gehoor. Ik app. En ik krijg slechts 1 grijs vinkje. Ik ben INSTANTAAN ongerust. Het kind is niet waar het hoort te zijn en de app komt niet aan. Ik check elke 5 minuten. Plop: 2 grijze vinkjes, het moet niet gekker worden. Even later zijn de vinkjes blauw en ik bel hem op. En hij neemt niet op.

Ik heb op dat moment erg veel last van “blauwe vinkjes stress” ( Van Dale woord 2016?).

Ik heb nog minimaal 15 voorbeelden….

Dat boek? Gaat er komen!

Advertenties