Overdag heet zij Wendy….

We zitten in het kantoortje van mijn teamhoofd.
We plannen snode plannen voor het afscheid van mede-teamhoofd.
Nu weet ik dat mijn teamhoofd foute muziek niet schuwt.
Ik bedoel, lid worden van de Nederlandse Songfestival Vereniging om kaartjes voor Stockholm volgende week te scoren…is een dingetje!
Maar goed. (Dat wist zij overigens van mij niet meer dan tot een sociaal geaccepteerd pub quiz waardig niveau.)
We plannen een gepast cadeau en we plannen een lied. Een goed fout gepast lied.
 
Het cadeau wordt een verzamelbox: een anti-heimwee-doos.
Met pindakaas en hagelslag en Haagsche Hopjes, met een flesje èchte Hollandsche lucht en een flesje echt Schevenings zand. Met briefjes: “ga naar youtube en zet Andre Hazes op”, met een opdracht “wat mis je niet aan Nederland?”. Met een gebruiksaanwijzing voor de dosering a la apotheek: als de heimwee te erg wordt, mag een pakje worden geopend. Pas op voor overdosering, en zo.
 
En dan het lied.
De tekst moet gemaakt worden op het meest Amerikaanse nummer denkbaar. Fout Amerikaans. Diverse nummers passeren de revue. New York New York, Burning Ring of Fire, Working 9 to 5, …
(Ik interrumpeer omdat ik het niet laten kan en mijn baas kan de Jolene op 33 rpm echt wel waarderen, we staan er even bij stil.)
We besluiten uiteindelijk te gaan voor de Carpenters, Top of the World.
 
Ze zet het op en ik ga op de automatische piloot, het eerste couplet vanaf de eerste regel, de tekst uit mijn hoofd.
Haar ogen worden zo groot als schoteltjes en ze wijst naar me: “Jij! Jij! Dus jij Ook!!!!!”
 
Ik antwoord (zodra ik weer kan praten na de slappe lach) in mijn beste Jambers:
“Overrrdag is Wendy een Metal Head en luisterrt ze naar Thrash”
 
Mijn bazin vult aan zonder pauze in nog beter Belgisch:
“Maar ’s nachts luisterrt ze naarr Dolly Parton in haar bedje en biggelt ze een trraan.”
 
Er kwam weinig serieus meer uit ons daarna….
Advertenties