“Mevrouw, het is kerst”, zei de loodgieter

Wat vooraf ging….op zaterdag 24 december zette ik op facebook:

“So, according to the emergency plumber, if I hadn’t been at home at the exact moment that I was, or exactly in the bathroom at that exact moment for that matter, my laminate flooring would have been floating along with all of my new furniture. And so would have been the furniture of my downstairs neighbours.
I heard drip, and then another drip and then drippetydrip and then drippetydrippetydrippetydrip and then I decided to turn off the main water supply.
Best 350 euros I have spend during my moving over to my new place.
Sometimes you have to be a little lucky in life.”

En toen kwam eerste kerstdag. Ik zit met mijn jongens aan het kerstdiner aan mijn gloednieuwe gourmetset. De jongens bakken een end weg en we zijn blij. We zijn bijna klaar als ik de keukenkraan zie druppen. Nee, oh nee. Ik draai hem dichter en de kraan gaat alleen maar harder druppen. Ik draai er iets van af en weer op en doe iets onprofessioneels met een rubbertje maar er gebeurt niks. Het kreng blijft druppen. Zomaar ineens, toen ik erbij stond. hoeveel kranen zijn er nog in het huis? Druppetiedrup.

Ineens ben ik al mijn stoer kwijt. Ik bel de loodgieter die ik onder de speed dial heb gezet en ik hoef niet eens het hulpeloze mevrouwtje te spelen, op dat moment ben ik het ook. Ik ben moe en de afgelopen maanden waren, hoe zeg je dat, bewogen, to say the least, en ik wil geen lekkende kraan op eerste kerstdag. Iets met weinig reserves…niet mentaal en financieel al helemaal niet. Als de 24e al duur was, wat gaat eerste kerstdag dan kosten?

De loodgieter zit aan het kerstdiner maar belooft er binnen een uur te zijn. Ik voel me bezwaard maar ik kan niet tot de 27e wachten met een lekkage. Een uurtje later staat hij inderdaad voor de deur. Op z’n kerstbest. Poep-chique. Een heel andere man dan degene die de dag ervoor op de stoep stond. “Heb je ooit zo’n loodgieter gezien?”, zegt hij lachend. Hij loopt mee naar de keuken en kijkt naar de boiler en de kraan en zegt: “Mevrouw, dit is een boilerkraan.” Ik vrees het ergste, ik vrees dat hij zijn zin gaat afmaken met “en die is niet te repareren”, of “we moeten nu het hele flatgebouw evacueren”. Maar hij zegt: “Dit hoort. Als de boiler verwarmt, gaat de kraan druppen om de overdruk kwijt te raken. Ik sta met mijn mond vol tanden. Mijn onderkaak ligt op de grond. En ik voel me oer- en oerstom.

“Je vrouw moet me haten”, kan ik alleen nog uitbrengen. “Mevrouw, ik zou er voor niemand uit zijn gegaan maar voor jou deed ik dat. Geef me een bak koffie en dan ga ik lekker naar huis.” Opnieuw springen de tranen in mijn ogen. “Mevrouw, het is kerst.”, zegt hij opnieuw lachend.

 

Advertenties

Ze deed nog nooit over haar scheiding loggen…

De scheiding was een verrassing voor iedereen. Got it.
Behalve voor mij. Nou ja, inhoudelijk ook weer niet en ook weer wel….

Maar als ik dat ga uitleggen moet ik inhoudelijk worden en dat gaat niemand wat aan.
En daarom heb ik nooit wat gelogd over de scheiding.
Met toestemming van Edwin en de kinderen gooide ik mijn eigen naam weer op Facebook.
Ik wilde hun toestemming omdat ik wist dat ze vragen zouden krijgen…

Het put van loggen is dat je een dagboek online zet.
En het is je eigen keuze als je over jezelf schrijft.
Over kanker en gebroken benen loggen gaat mij aan. Mij en alleen mij. Zelfs het effect dat het had op mijn familie ging mij aan en mij alleen als ik blogde over wat dat met mij deed.
En ik logde heel veel tot op het bot persoonlijk.

Heus had ik logjes in mijn hoofd in de maanden aanlopend naar de breuk.
Ik verwerk in schrijven.
Maar over je relatie loggen gaat niet alleen jou aan, zelfs niet alleen jou en je partner, maar ook je kinderen en je familie en je al dan niet gedeelde vrienden. En je kan het effect dat het heeft op jou persoonlijk niet veranonimiseren tot een logje.

Daarover loggen vond ik een no go area.

Pas nu ik verhuis en fysiek weg ga ben ik opener. En bijna weer net zo open als vroeger. De scheiding is uitgesproken, de regelingen zijn gemaakt….it giet oan. Tot en met het kadaster openbaar, zeg maar. Als het kadaster het op het web gooit, dan mag ik ook, toch?

Ik durf nu pas te bloggen over verhuizen, over mijn nieuwe huisje en zelfs nu nog met terughoudendheid omdat ik mensen niet tegen het hoofd wil stoten.
Dat en, omdat ik merk dat ik heel slecht kan in deze fase tegen “kort door de bocht” reacties.
Dat en, omdat ik bang ben mensen te kwetsen met mijn blijdschap over mijn huisje.

Zolang terughoudend zijn geweest, houdt in dat men niet kan zien na hoeveel maanden van breken dit mooie bouwen weer begint. En wat dat met een mens als mij doet.

De initiatiefnemer loopt niet weg met blijdschap (althans, niet ik)
De initiatiefnemer vindt de ex niet ineens het slechtste dat haar ooit is overkomen (althans, niet ik)
De initiatiefnemer heeft last van schuld en moet laveren tussen “mijn schuld” en “we zijn samen hier beland”.
De initiatiefnemer moet haar deel in de reden van weglopen onder ogen zien.

Ik ben supertrots op hoe Edwin en ik dit hebben gedaan.
Hij vanuit zijn rol ik vanuit de mijne….we hebben het geen van beide makkelijk gehad.
Allebei hadden we een ding voor ogen: de kinderen voorop.
Als het goed is voor hem, is het goed voor de kinderen.
Als het goed is voor haar, is het goed voor de kinderen.

Edwin en ik deden en doen het op onze manier.

Voor mij? Ik verheug me op mijn eigen plek, sorry als ik iemand kwets, ik verheug me erop alleen te zijn, met voor de helft van de tijd de jongens bij me….en als ze er niet zijn, zijn ze bij Edwin op 1 kilometer afstand en daar hebben ze het goed.
Ik ga me inzetten op het helpen inregelen van alles voor de jongens. Samen met Edwin.

Edwin is de vader van mijn jongens.
En alle kwade woorden die ik over hem heb gezegd in tranen moeten in de context van die tranen worden geplaatst.
We gaan co-ouderen. Want we hebben 3 schitterende jongens.

Dt is het eerste en laatste logjes dat k over de scheiding plaats….