Ze deed nog nooit over haar scheiding loggen…

De scheiding was een verrassing voor iedereen. Got it.
Behalve voor mij. Nou ja, inhoudelijk ook weer niet en ook weer wel….

Maar als ik dat ga uitleggen moet ik inhoudelijk worden en dat gaat niemand wat aan.
En daarom heb ik nooit wat gelogd over de scheiding.
Met toestemming van Edwin en de kinderen gooide ik mijn eigen naam weer op Facebook.
Ik wilde hun toestemming omdat ik wist dat ze vragen zouden krijgen…

Het put van loggen is dat je een dagboek online zet.
En het is je eigen keuze als je over jezelf schrijft.
Over kanker en gebroken benen loggen gaat mij aan. Mij en alleen mij. Zelfs het effect dat het had op mijn familie ging mij aan en mij alleen als ik blogde over wat dat met mij deed.
En ik logde heel veel tot op het bot persoonlijk.

Heus had ik logjes in mijn hoofd in de maanden aanlopend naar de breuk.
Ik verwerk in schrijven.
Maar over je relatie loggen gaat niet alleen jou aan, zelfs niet alleen jou en je partner, maar ook je kinderen en je familie en je al dan niet gedeelde vrienden. En je kan het effect dat het heeft op jou persoonlijk niet veranonimiseren tot een logje.

Daarover loggen vond ik een no go area.

Pas nu ik verhuis en fysiek weg ga ben ik opener. En bijna weer net zo open als vroeger. De scheiding is uitgesproken, de regelingen zijn gemaakt….it giet oan. Tot en met het kadaster openbaar, zeg maar. Als het kadaster het op het web gooit, dan mag ik ook, toch?

Ik durf nu pas te bloggen over verhuizen, over mijn nieuwe huisje en zelfs nu nog met terughoudendheid omdat ik mensen niet tegen het hoofd wil stoten.
Dat en, omdat ik merk dat ik heel slecht kan in deze fase tegen “kort door de bocht” reacties.
Dat en, omdat ik bang ben mensen te kwetsen met mijn blijdschap over mijn huisje.

Zolang terughoudend zijn geweest, houdt in dat men niet kan zien na hoeveel maanden van breken dit mooie bouwen weer begint. En wat dat met een mens als mij doet.

De initiatiefnemer loopt niet weg met blijdschap (althans, niet ik)
De initiatiefnemer vindt de ex niet ineens het slechtste dat haar ooit is overkomen (althans, niet ik)
De initiatiefnemer heeft last van schuld en moet laveren tussen “mijn schuld” en “we zijn samen hier beland”.
De initiatiefnemer moet haar deel in de reden van weglopen onder ogen zien.

Ik ben supertrots op hoe Edwin en ik dit hebben gedaan.
Hij vanuit zijn rol ik vanuit de mijne….we hebben het geen van beide makkelijk gehad.
Allebei hadden we een ding voor ogen: de kinderen voorop.
Als het goed is voor hem, is het goed voor de kinderen.
Als het goed is voor haar, is het goed voor de kinderen.

Edwin en ik deden en doen het op onze manier.

Voor mij? Ik verheug me op mijn eigen plek, sorry als ik iemand kwets, ik verheug me erop alleen te zijn, met voor de helft van de tijd de jongens bij me….en als ze er niet zijn, zijn ze bij Edwin op 1 kilometer afstand en daar hebben ze het goed.
Ik ga me inzetten op het helpen inregelen van alles voor de jongens. Samen met Edwin.

Edwin is de vader van mijn jongens.
En alle kwade woorden die ik over hem heb gezegd in tranen moeten in de context van die tranen worden geplaatst.
We gaan co-ouderen. Want we hebben 3 schitterende jongens.

Dt is het eerste en laatste logjes dat k over de scheiding plaats….

 

Advertisements

19 thoughts on “Ze deed nog nooit over haar scheiding loggen…

  1. Sterkte voor iedereen voor de moeilijke momenten die nog zullen komen, maar ook respect voor de serene manier waarop jullie dit dit gezamenlijke hoofdstuk afsluiten. Ik ben er zeker van dat in de gescheiden verhalen die jullie gaan beleven nog heel veel vreugd gaat zitten,
    Marie-Anne

  2. Prachtig geschreven in de stijl waar ik van houd. Veel sterkte met alles, maar zo te lezen komt dat helemaal goed. Liefs, Roelien
    (p.s. af en toe lees ik je blog:overdag heet zij wendy nog een keer over, goed voor de lachtspieren, die vond ik geniaal!)

  3. Ik vind het zo goed om te lezen dat er ook nog gewoon ouders zijn die het belang van de kinderen laten prevaleren boven het eigen belang. Want pfffft, wat zie ik veel ellende op dat vlak helaas.

    Ik wens jullie allemaal, in deze nieuwe constructie, een heel fijne toekomst. Waarin vooral nog veel van elkaar gehouden wordt/om elkaar gegeven wordt. Want dat houd volgens mij nooit op.

    • Als ik iets heb geleerd (en Edwin ook) is dat dat dus totaal niet gewoon is in een scheiding. Instanties doen mar wat en als we niet on speaking terms waren geweest, hadden zij wel voor de vechtscheiding gezorgd of op z’n minst voor een liter extra olie op het vuur. Scheiden is een wespennest en op z’n best ben je allebei imker en kan je elkaar nog verstaan door dat pak.
      En als je dan ook nog verdriet heb omdat je van de ander houdt…..en als je dan ook nog verdriet hebt omdat je je schuldig voelt.
      Ik zal NOOIT meer makkelijk oordelen over een vechtscheiding. Hij ligt voort meest welwillende op de loer.
      Ik wil mezelf en Edwin alleen maar meer op de borst slaan….

  4. Pffff even stil van, maar erg knap/mooi hoe je het beschreven hebt en hoe jullie het hebben kunnen oplossen. Sterkte voor allebei en ik geloof dat jullie de moeilijkste weg op de beste manier bewandeld hebben.

  5. Dapper, om elkaar als partners te laten gaan, om zo elkaar de
    ruimte te geven om een eigen weg in te slaan. Op een liefdevolle manier deel uit te blijven maken van elkaars leven, als ouders van jullie prachtige jongens, daar kunnen jullie meer dan trots op zijn…. xxx

  6. Hallo Wen, ben er even stil van. Maar zulke dingen vecht je altijd heel lange tijd en alleen met jezelf uit. En schuld hebben er altijd 2, denk daaraan. Fijn dat jullie goede oplossingen gevonden hebben. Als je wilt, kun je altijd bellen (ik wil je niet lastigvallen, je zult wel genoeg te doen hebben) of een weekendje (of langer) overkomen, gastebed met badkamer staan klaar.
    Dikke zoen, Ellen
    PS: geef je me alsjeblieft je nieuwe adres per E-Mail?

  7. Verdrietig is een breaking up altijd. Je moed om te handelen en met ons te delen vind ik bewonderenswaardig. Eerst breken en dan bouwen. En als je je er zo goed bij voelt, kan het alleen maar de juiste beslissing geweest zijn, hoe pijnlijk ook. Liefs voor jou en je mannen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s