Goed wonen Repel Style

Als ik thuis kom pak ik mijn sleutel om het hok van de bergingen in te gaan als ik een nog voor mij onbekende flatbewoner uit de hoofdingang zie komen. Ze komt op me af met uitgestoken hand: “u moet de nieuwe buurvrouw zijn!” Met mijn fiets aan de hand maken we een praatje. Ze vraagt me of ik het hier naar mijn zin heb en ik roep volmondig ja, en dan blijkt dat zij deed wat ik deed, maar dan 6 jaar geleden. Drie kinderen, komend van een kilometer afstand, hier een appartement in de flat kopend, goed met de ex omgaand. Ze is net zo vriendelijk als de rest van de mensen in de flat. Ik ben keer op keer aangenaam verrast. Wat een heerlijke sfeer heerst er hier in dit complex.

Ik vertel haar mijn indruk van de samenstelling van de flat en zij beaamt dat: de flat is uit 1970 en is nu bevolkt met hoogbejaarde weduwen (die hierin kwamen als deel van een echtpaar 46/47 jaar geleden maar de mannen bliezen als eerste hun laatste adem uit) en als er weer een keer een bejaarde weduwe het loodje legt, stoppen ze er een gescheiden vrouw in met kinderen. We liggen dubbel.

Op dat moment gaat de deur van hoofdingang weer open en komt Tijn hard huilend naar buiten. Mijn buuv ziet aan mijn reactie dat het om een kind van mij gaat, ze pakt mijn arm even beet en zegt glimlachend “tot later he”.

Ik realiseer me binnen een seconde dat Tijn van mij de opdracht had gekregen de hond uit te laten en wat ik zie is een huilende Tijn en geen hond en ik schrik. Oh dear, de hond is ontsnapt. Nee, roept Tijn hard huilend: ik ben mijn sleutels kwij-hij-hij-hijt! Het kind is zo overstuur dat de gedachte dat die pokke-voordeursleutel bijna 20 euro kost plus 18 euro-nog-wat aan administratiekosten voor de VvE (iedereen moet er nog wat aan verdienen) me even geen ene moer kan interesseren. Maar die sleutel kan niet ver zijn. Kom Tijn, we lopen het rondje na dat je met de hond hebt gedaan. Al speurend in het gras stel ik hem gerust, maar hij blijft huilen. Nog geen 15 meter op weg passeren we een vrouw die met één blik snapt wat er aan de hand is en ze knipoogt naar me met een blik vol medelijden en steun. Grappig, wat een mens in een blik kan leggen.

We keren om waar Tijn met de hond ook omkeerde. Geen sleutel. Ik heb me er al bij neergelegd. En Tijn is gekalmeerd: weet je Tijn, het is prima, had hij maar geen sleutelbos moeten worden, we regelen gewoon nieuwe sleutels. Maar dan ineens hoor ik die vrouw die ons passeerde roepen en ik zie haar zwaaien naar ons aan het eind van het pas: ze staat er te zwaaien met Tijn’s sleutelbos in haar hand. Tijn rent op haar af.

Als ik naderbij kom zegt ze me dat de sleutel in de binnendeur van de hoofdingang zat. Haar ouders wonen in de flat. Hmmmm, een van de weinige echtparen, bedenk ik me, fijn voor ze. Maar de vrouw is lief en de flat blijft maar vriendelijker en vriendelijker worden.

Advertenties

5 thoughts on “Goed wonen Repel Style

  1. Wat een heerlijke plek om je veilig te weten en waar mensen nog echt omkijken naar elkaar.
    Een verademing in deze tijd waarin mensen steeds meer alleen maar aan zichzelf denken.
    Super ook dat de sleutels terecht zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s