Mooi afscheid van een oude Indo

Toen ik 10 jaar geleden aan mijn nieuwe baan begon, ging ik met het OV.
Ik liep 500 meter naar mijn bushalte, stapte 5 kilometer later over op een ander OV en kwam dan standaard te laat op werk.

En vanaf dag 1, stapte die ene oudere Indo met mij op dezelfde bus op 500 meter van mijn huis in, en ook hij stapte over op 5 kilometer afstand op diezelfde andere OV, en ook op dat eindpunt stapten we samen uit. En als we het bont maakten, zo’n 3 keer per week, deden we dat op de terugweg nog een keertje. En ik had geen idee waar hij werkte. Hij liep weg in zijn meute en ik liep weg in mijn meute.

Maar. Na een x aantal dagen in je nieuwe routine, zit die man ook in je reis-routine.

Er komt een punt dat je “hoi” tegen elkaar gaat zeggen.
Er komt een punt dat je het gaat hebben over het weer.
Er komt een punt dat je weet dat zijn jongste dochter uit huis is, en dat mijn zoon voor het eerst naar school is.
Er komt een punt dat je standaard naast elkaar gaat zitten.

En dan ineens kom ik voor werk veel buitengaats en ga ik met de auto in plaats van met het OV.

En dan ineens ben je 10 jaar verder en woon je ergens anders.
Je gaat soms weer wat vaker met OV omdat, nou ja, lang verhaal. Veel meer buitengaats dan ooit, maar het OV lonkt. Alleen niet meer met de bus naar de overstap, maar met de fiets. Da’s dichterbij, in mijn nieuwe huis.

Picture it. Deze maandag.

Ik zet mijn fiets in de stalling en al lopend kijk ik naar het bord: nog 8 minuten. Ik ben ruim op tijd. Ik kijk voor me en zie hem ineens staan.
Ik heb eigenlijk sores aan mijn hoofd en wilde alleen zijn, maar sommige dingen kan je simpelweg niet over doen. Ik zucht inwendig en ga “de confrontatie” aan. Zo voelt het.

Ik loop op hem af en hij keek al die tijd al naar me, maar ik zie zijn blik langzaam veranderen in herkenning.
De glimlach van blijdschap die hij me geeft doet me heel veel goed!
We hebben ongeveer een kwartier, op weg naar onze eindbestemming.

Hij gaat met pensioen. Met 66.
Hij hoeft nog maar 7 dagen te werken tot 1 april.
Ik heb zijn vraag beantwoord met dat de reden dat ik hier opstap in plaats van “daar” komt omdat ik verhuisd ben en dat we co-ouderen. In 1 zin zeg ik alles. Hij stelt vijf heel lieve vragen die ik graag beantwoord.

We komen aan op eindbestemming en we nemen afscheid van elkaar. Wie weet zien we elkaar nog in de Albert Heijn.

Afscheid nemen hoort bij het leven. Deze voelt als weer een stapje afscheid van het oude huis en alle routines die daarbij hoorden. Dit afscheid was zo mooi dat het me vertrouwen geeft.

 

Advertenties

3 thoughts on “Mooi afscheid van een oude Indo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s