De prijs van een gebroken hart

Vanmiddag liep ik toevallig samen met de lieve Brompot van een paar deuren verder over de galerij. De man is getrouwd met een heel lieve dame die zo zoet is èn oogt dat hij nog brommeriger lijkt dan hij wil doen voorkomen. Met zijn borstelige zwarte wenkbrauwen bij die grijze bos haar en zijn vreselijk onverschillige sloffende tred. De eerste keer dat hij me zag wenste hij me veel geluk hier in de flat. “Huh, maar ik zou het niet gekocht hebben”, bromde hij erbij, “het is oud, die troep hier.” Maar hij wenste me wel geluk. Een andere keer zag hij me spinrag bij de voordeur en de kozijnen weghalen met een borstel. “Heeft geen zin!”, bromde hij, “Met de herfst wordt het alleen maar erger, komt door die lamp bij je deur.” Hij knikte erbij naar die lamp om aan te duiden welke lamp hij bedoelde, mocht ik het niet begrepen hebben. Die oude troep hier heeft namelijk van die typische galerij-lampen. Maar ik zag wèl dat hij zag dat ik geniet van mijn huisje. Dat zag ik. Dit is gewoon zijn manier van een geïnteresseerd praatje pot: een praatje Brom. Ik persoonlijk vind dat de man een enorm hoog knuffel-gehalte heeft. Maar dat doe ik niet. Anders krijg ik zo’n reputatie in de flat.

Maar goed. Lang verhaal kort. Vandaag liep ik toevallig met de lieve Brompot over de galerij. “Heb je dat hondje niet meer.”, bromt hij. Hier in de flat met 36 appartementen ziet en hoort iedereen uiteraard alles. Het is een mini-dorp in ons dorp. Ik leg uit wat er is gebeurd en waarom Fletcher hier niet meer woont maar is herplaatst. Hij luistert met een opgetrokken borstelige wenkbrauw. “Het is ook best een wildebras, één baasje is beter voor dat beest.”, bromt hij vriendelijk. Om er vervolgens van de weeromstuit achteraan te bulder-brommen: “En anders was ze álles in je huis gaan slopen van ellende!” Maar hij had oprecht aandacht voor mij en mijn verhaal, die lieve Brompot. Het doet wel weer zeer. Fletcher missen, ik voel het in mijn buik terwijl ik de voordeur opendoe.

Als ik even later terugkom from running another errand open ik beneden mijn brievenbus. Post van de dierenarts. “Die rekening komt later wel, ga maar naar huis voor nu.”, had hij gezegd. Drie weken voordat Fletcher naar het betere baasje ging, deden Luuk en ik onverwachts het enige humane dat we konden doen voor Miss Marple. Binnen 8 dagen weggevreten door kanker in haar lijfje. Ik maak de enveloppe open en kijk naar het bedrag dat lager uitvalt dan ik had gedacht. De man heeft werkelijk alle alle tijd voor ons genomen. “Dit kán zijn uurtarief en de chemicaliën niet dekken.”, denk ik belachelijk rationeel. Om erachteraan te denken dat ik nu weet wat het kost om je hart te breken. Best weinig.WhatsApp Image 2017-09-05 at 17.01.42

Advertenties

7 thoughts on “De prijs van een gebroken hart

  1. Ach, na alle turbulentie van de afgelopen jaren nu ook nog het verdriet om je beestjes. En ook al heb je het beste voor ze gedaan, dan is het nog ellendig. Sterkte! Weet je waar Fletcher nu woont en hoe ze het heeft?

    • Ja! Ze woont in Gouda. De nieuwe baasjes sturen foto’s…..en ze heet nog Fletcher. Ze is bij een heel lief stel, overdag altijd thuis en per dag minimaal een uur wandelen. Het is voor de Fletch beter….dat troost enorm
      bij het verdriet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s