Koningin Salomon. Zo voel ik me.

Nou. Daar zit ik dan. Hier alleen met Middelste. En ik probeer met mezelf in het reine te komen. Ik probeer mezelf te overtuigen dat ik een slechte beslissing heb moeten nemen om iets slechters te voorkomen.

Tot op de dag van vandaag snap ik niet wat mijn ouders bezielden destijds. Dat ze mijn zus en mij, twee kleine zusjes, uit elkaar trokken in de nasleep van hun vechtscheiding die na de uitspraak van de formele scheiding zelf nog 30 jaar virtueel “vrolijk” doorging. Ik snap niet waarom ze dat deden; mijn zusje en ik ook laten scheiden. Waarom dat nodig was. Zelfs met de kennis van nu begrijp ik dat nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat het mijn zus en mij heel veel slechts heeft gebracht. Wat ik ook weet is dat mijn zus en ik werden verscheurd in loyaliteit naar beide ouders en dat wij de vechtscheiding van onze ouders dunnetjes als zusjes overdeden in een poging op te komen voor de ouder bij wie we woonden. Kleine kinderen die we waren.

En wat ik ook wist, toen ik dacht volwassen te worden, waren twee gouden regels. In beton gegoten, heiliger dan de stenen tafelen van Mozes. Twee basis-levens-principes die ik nooit, nóóit zou breken.

  1. Ik zou überhaupt nooit gaan scheiden, was het plan, maar als ik dat dan toch zou doen, dan zou ik er voor de kinderen nooit, nooit de vechtscheiding van maken die mijn ouders ervan hebben gemaakt. En ik zou mijn kinderen nooit bewust in een loyaliteitsspagaat trekken zoals mijn ouders dat hebben gedaan en ik zou nooit, nooit mijn kinderen opzadelen met grote-mensen-scheidings-problemen waar ze niks mee te maken hebben en waar ze niks mee kunnen en waar ze überhaupt nooit om hebben gevraagd. Er gaat een wereld van leed van jaren schuil achter deze paragraaf. Ongetwijfeld ook voor mijn ouders, maar zeker voor mijn zus en mij. Ongevraagde slachtoffers van een vechtscheiding.

Dat eerste is gelukt. Ik was verbeten. Maar net zoals dat je scheiden uiteindelijk onder de streep niet alleen doet (dat is onder de streep een proces van twee mensen), is “er geen vechtscheiding van maken” uiteindelijk onder de streep ook iets dat je gezamenlijk doet. Of niet doet, eigenlijk. Ik moet dus zeggen dat we zijn gescheiden en dat we er geen vechtscheiding van hebben gemaakt.

  1. Nummer twee was nog heiliger. Als je dan gaat scheiden, ga je nooit, nooit, nóóit, NOOIT, de kinderen uit elkaar halen.

Als ik twee dingen meen te weten, is dat mijn ouders heus verdriet moeten hebben gehad tijdens alles. Maar ik meen dus ook te weten dat het belang van mijn zus en mij niet perse voorop heeft gestaan in hun beslissing.

Ik weet een laatste ding zeker. Dit besluit hebben we genomen in het belang van Middelste en we menen zeker te weten dat dit goed is. Maar met de belofte dat als dit de oplossing niet blijkt te zijn (mijn God laat ons er niet naast zitten), we weer terug gaan naar het oude en op zoek gaan naar een betere oplossing. Je mag namelijk altijd terugkomen op een beslissing.

Advertenties

13 thoughts on “Koningin Salomon. Zo voel ik me.

  1. Weet je. Ik ga niet zeggen dat ik me je gevoel kan voorstellen, want dat kan ik niet. Ik kan het me wel indenken en van daaruit begrijpen waarom je je zo voelt en hoe pijnlijk het is dat je voor je gevoel je principe hebt moeten loslaten.

    Ik denk dat er 1 heel belangrijk verschil is tussen wat er vroeger met jou en je zus en nu met jouw jongens is gebeurd en ik denk ook dat dat verschil alle verschil gaat maken. Jullie doen het in overleg. Niet alleen met elkaar als ouders, maar met elkaar als gezin. Dát is nog steeds helemaal volgens jouw basis-levens-principes en gaat er voor zorgen dat met jouw jongens niet gebeurt wat jou is overkomen.

    Maar ik snap helemaal dat je gevoel nu alleen maar zegt “slechte slechtere slechtste beslissing ever!”. Ik hoop dat het lukt dat van je af te schudden en dat de komende tijd zal blijken dat het voor Middelste de juiste en dus goede, betere, beste beslissing was. *dikke kus*

  2. Een moeilijke maar doordachte beslissing .die op het juiste moment is genomen .
    Jou middelste is bij wie hij het hardste nodig heeft
    Jou middelste heeft op dit moment jou nodig en jij hem .
    Vind het een heel erg moedige beslissing
    Hij word niet verplicht te kiezen maar kan bij allebei zijn ouders terecht en jij geeft hem nu de rust die hij nodig heeft
    Dikke knuffel lieverd !

  3. Altijd! Jullie doen het ZO goed! Heb lak aan de rest, en je hoeft niets uit te leggen, en jullie kennen jullie jongste, middelste en oudste als geen ander…en blijf maar dicht bij jezelf xx en (mag je zelf invullen *knipoog*)

  4. Wat ik nu tegen jou ga zeggen moet ik zelf ook nog steeds goed laten doordringen. Hele andere situatie, zelfde innerlijke worsteling.
    Here comes:
    Je neemt je moeilijke beslissingen met de oude pijn op je netvlies. Je bekijkt de situatie van àlle kanten. Dat alleen al maakt je/jullie tot een compleet andere ouder (s) dan die van jezelf. En het gegeven dat je altijd openstaat voor bijstelling van de beslissing maakt je/jullie tot een geweldige ouder/s.
    Er is namelijk nooit ‘de juiste’ beslissing. Er is alleen de best mogelijke, gegeven de situatie.

    Onverdraaglijk voor perfectionistisch (als in het beste voor je kind willen doen, niet het perfecte kind willen maar dat snap je wel) ingestelde moeders.. 😘
    Dikke knuffel.

  5. Ach meissie toch. Wat een ontroerend logje. Verschrikkelijk hoe het vroeger met jou en je zus ging, zoveel verdriet en dat allemaal zo onnodig.
    Jij en E doen het goed. Belang van de kinderen voorop. En als het zo is dat hij dan nu even bij jou is, dan is dat zo.

  6. Ook ik ga zeggen dat dit een hele andere situatie is. NU heb je bij deze beslissing het belang van het kind voorop gesteld. Dat hebben je ouders niet gedaan. Die hebben jullie als een appel gedeeld: duimen in het klokhuis steken en trekken maar tot hij in tweeën breekt… Dit is een overdachte situatie die nu ff zo moet, omdat dat het beste is. Waarschijnlijk blijft het niet zo. Ik begrijp je oud zeer:, je wilt je kinderen niet dezelfde pijn laten hebben als jij gehad hebt, maar dat IS ook niet zo! Wat voorop staat bij een kind is, dat je een beslissing neemt in ZIJN/HAAR belang en niet in je eigen belang. Ook al zou het de verkeerde beslissing zijn, het MOTIEFis zuiver. Als jij ervoor zorgt dat je motief altijd zuiver is (en daar reken ik op!),, kan er niet veel langdurig fout gaan. ECHT niet! Heb vertouwen in jezelf en ook in je kinderen……… We moeten echt een keer wat afspreken als je een gaatje kan vinden trouwens. Ik wacht geduldig, maar ik wil je nog steeds zien.

  7. De wetenschap dat je een beslissing nog terug kunt draaien (of bijsturen) is sowieso nodig om een moeilijke beslissing te kunnen nemen. De tijd zal leren of je beslissing juist was, en zo niet, dan weet ik zeker dat je er alles aan zult doen om de situatie beter te maken. Sterkte!

  8. Jij handelt zo weloverwogen, met de mogelijkheid het bij te stellen, je staat open voor opmerkingen, ideeën etc. Dan kan je naar mijn idee geen grove fouten maken. Ik snap dat je je verscheurd voelt en onzeker, vertrouw op je gevoel en blijf zo open in het leven staan.

  9. Je foto. Zo prachtig!

    En verder kan ik een heleboel herhalen van wat je zelf verwoord, van wat anderen verwoorden. Ja, je hebt je principes en die baseer je op je eigen ervaringen, maaaaar (!!!) je durft ze ook ter discussie te stellen. Boven alles het respect waarmee je over de bevelvoerder schrijft, de manier waarop jullie alle drie de jongens betrekken in de keuzes en de ruimte die er is om dingen toch weer anders te doen.
    Het gaat goedkomen.

    En dan toch een knuffel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s