Gênant

Ik wilde deze blog starten met de woorden dat lichamelijke gebreken gênant kunnen zijn. Maar terwijl het logje zich vormde in mijn hoofd, moest ik mezelf al snel corrigeren. De maatschappij, wij, de mensen om ons heen, die maken sommige lichamelijke gebreken gênant.

Mensen die “raar” mank lopen (“Kijk? Hij heeft een steentje in zijn schoen, hahahaha!”) Het doorlekken als je ongesteld bent en met een rode plek in je broek rondlopen. Die kennis van me die met een zware blaasontsteking richting nierbekkenontsteking de eerste hulp niet op tijd haalde in het buitenland en op straat in zijn broek plaste. Bijna elke vrouw die na zoveel bevallingen niet meer kan niesen zonder haar benen te kruisen. Ik, die na drie bevallingen dus echt niet meer kan trampolinespringen. Ik heb een dame op mijn Facebook en op twitter die openlijk over haar stoma praat. Zeldzaam dapper. En dat je dat “zeldzaam dapper” noemt is gek en typerend voor wat ik bedoel. En zelfs iets simpels als een koortslip is gênant. Zeker op een eerste date. Correctie: ervaar je als gênant.

Niet iedereen doet het, niet iedereen doet eraan mee, maar per saldo maakt “men” een lichamelijk gebrek gênant. Eigenlijk een heel nare eigenschap van “ons”. Want alle lichamelijke gebreken zijn voor de eigenaar van het gebrek al naar genoeg zonder ook nog de gêne te moeten ervaren van lachende of afkeurende blikken. En ik denk dat “we” het doen omdat we bang zijn voor lichamelijke gebreken. Omdat we namelijk als de dood zijn dat we het zelf zouden hebben. Zelfs zoiets simpels als een koortslip tijdens een sollicitatiegesprek. Tot en met de gedachte “het zal je kind maar zijn”, bij de vieze blik naar een spastisch zwaar gehandicapt kind. Angst.

Enfin. Dat dus. Een van mijn kinderen heeft last van obstipatie. Altijd serieus, maar soms ernstig. En dat komt met voor het kind nare verschijnselen waar ik niet allemaal in detail op in ga, maar de term overloop d.iaree is er een van en verstopping van het toilet is een ander voorbeeld. Verzin de rest er maar bij. Het is fysiek lastig en pijnlijk en naar. Iets wat de meest natuurlijke dagelijkse bezigheid zou moeten zijn en zelfs een heerlijk opgelucht gevoel kan geven is dat voor dat kind niet. Het is een bron van pijn….en het is opgelegd gênant. En het is een bron van dagelijkse zorgen. Als naar het toilet een bron van zorgen is, kan je het niet overal. En wordt het “een ding”.  In de luizenzak op school, in de tas mee voor onderweg (denk schoolreis, denk logeren) zit/zat standaard een gesloten plastic zakje met vochtige toiletdoekjes, een of twee verschoningen en extra luchtdichte zakjes. Je wilt namelijk niet te boek staan als het kind dat…..Dat weten ze na 20 jaar nog. Dan loop je jaren later als volwassene rond in het winkelcentrum en dan zie je die vent of vrouw bij wie je in de klas zat vroeger en dan denk je “oh ja, dat was dat kind dat…..”

Hoe fijn mijn nieuwe huisje ook is, de toiletpot waar het mee kwam is dat niet. Zo’n ouderwetse met een plateautje. Vreselijk. Ik heb drie zonen, u snapt sowieso mijn ergernis, maar voor dat ene kind is die pot daarnaast een werkelijke crime. Richting afvoer zitten zoveel smalle bochten meer dan een diepspoeler heeft, dat je het probleem kan uittekenen. Maar niet elke diepspoeler is even breed en sommigen hebben ook akelig nauwe bochten. (Ik heb me erin verdiept.)

Ik kon via mijn lieve vriendje ergens een wc-pot bestellen met zijn werkkorting, maar in de brochure kon ik de binnenkanten van al die potten niet goed bekijken. En dan kan ik gewoon geen goede keuze maken. Ik had er eentje uitgezocht die aan de buitenkant heel mooi en gaaf is (ja, zelfs in mijn toilet wil ik mijn huisje fijn en mooi hebben!), maar ik had geen beeld van het binnenwerk. Maar mijn lieve vriendje zou bij de groothandel gaan kijken om een brochure voor me te halen.

En toen kwam hij terug met de boodschap dat hij een showmodel gaat meenemen. Het kostte even wat overredingskracht, maar hij legde de toko daar zonder gêne uit waarom hij het wilde, en toen gingen ze akkoord. Morgen mag (ik) mijn kind zelf de pot gaan bekijken en beoordelen of daarmee zijn dagelijkse bron van zorgen een stukje lichter kan worden. En daarmee ook die van de moeder. Ja, zo lief is dat vriendje van mij.

(Disclaimer: deze blog is bij uitstek niet bedoeld om te reageren met lief of goed bedoelde adviezen en tips over de kwaal zelf, over hoe te verhelpen, of te verminderen. Trust me, we are and have been on it.)

Advertenties