We doen allemaal maar wat

Ik heb de neiging te denken dat ik de enige ben die twijfelt over juiste beslissingen en die zich sociaal onhandig voelt en die altijd denkt dat de héle wereld om zich heen volwassen is en ik…maar wat doe.

Vanmorgen moest ik tanken met de scoot voordat ik naar werk kon Hollederen. (Dat is een werkwoord, ja.) Ik kom bij die pomp, trek mijn pas eruit en lees “pomp is beschikbaar”. Ik steek dat ding die in die scoot, ik knijp…niks.

Werkelijk, het eerste wat ik doe is kijken via de pinautomaat, naar het benzinedisplay, naar het vulpistool (ja, dat woord moest ik opzoeken ja) om te kijken wat ík nou fout deed. Ik doe namelijk maar wat. Ik kan niks vinden en vraag dan pas mijn buurman aan de pomp naast me of het hem lukt. Nee dus. En die daarnaast ook niet en die daarnaast ook niet.

Ik ga wel naar die pomp een stukje terug, zegt mijn buurman.
Nee joh, veel te duur, je moet naar die in dat industrieterreintje hier verderop, scheelt wel 10 cent de liter, zegt de man ernaast.
Waar is dat, vraag ik.
Hij begint uit te leggen maar zegt al snel “rij maar achter me aan”. En ik voel me dus weer zo onhandig dat ik zijn aanwijzingen niet snap. Ik doe maar wat.

We rijden het pompstation af en ik rij achter hem aan naar het stoplicht. Volkomen illegaal, want hier moet ik met mijn scoot op het fietspad Hollederen. We staan bij het stoplicht en ik zie zijn benzineklepje open staan. Ik stap af en klap hem dicht. Hij lacht in de buitenspiegel naar me en ik lach terug. Ik meen nog te zien dat zijn benzinedop er niet op zit, maar dat kan toch niet zo zijn? Ik schuif de gedachte weg want iedereen is volwassen en ik doe maar wat.

De man stapt ineens uit en klapt dat klepje weer open en kijkt.
IK BEN MIJN BENZINEDOP VERGETEN!, roept hij. Hij twijfelt en kijkt naar pomp en naar het rode stoplicht en naar mij en weer naar de pomp.
Ik haal hem zometeen wel, zegt hij, terwijl hij weer wil instappen. En dan stapt hij, half ingestapt nog maar, weer uit. Hij realiseerde zich dat met een volle tank zonder tankdop terugrijden geen goed idee is. Maar hij staat voor een stoplicht en iedereen gaat zo rijden en dan? Hij kijkt weer naar het rode licht en dan naar de pomp.
Ik ga hem halen!, roept hij en sprint richting pomp. De auto’s die van achteren komen bonjour ik om mijn scoot en zijn auto heen, het is gelukkig niet druk.

De man is al vrij snel weer terug en draait de dop erop en klimt zijn auto weer in. Wat een begin van de maandag, zegt hij lachend. Zijn deur stond zelfs nog open.

Ik rij achter hem aan naar de pomp die hij bedoelde en realiseer me dat hij een heel slimme korte route heeft naar dat industrieterreintje dat hij bedoelde. Zo slim zou ik nooit gereden zijn. Maar ik aan de andere kant was ik mijn benzinedop weer niet vergeten.

Ik rij achter hem aan en bedenk me voor de zoveelste keer: we doen allemaal maar wat…

 

Advertenties

12 thoughts on “We doen allemaal maar wat

  1. Ik dacht altijd dat er een leeftijd was waarop je “het” snapte en in de vingers had. Pfa. Not. Ik kan niet zeggen dat ik maar “wat” doe, daarvoor doe ik tezeer mijn best om de goede dingen goed te doen. Maar ik leer elke dag wel wat nieuws bij of iets ouds af. Met vallen en opstaan. En dat is maar goed ook, zou een saaie boel worden anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s