Gezin

Mijn ex heeft een vriendin en ik heb inmiddels ook een vriend. Allebei al een dusdanig poosje dat je er gevoeglijk van kan uitgaan dat ze in het leven van onze gezamenlijke kinderen zitten, nog meer gaan zitten, èn gaan horen. Al horen, eigenlijk.

En dat is heel fijn. En het brengt ook gevoeligheden met zich mee. Tegelijkertijd. Ik heb er heel lang over moeten nadenken en ik heb er heel veel met mijn peut over gesproken en er kwam zelfs en punt dat ik iets benoemde waar zij nog niet bij had stilgestaan, kan je nagaan. Dat heeft niks met intelligentie te maken, maar met pas weten wat het is als je er zelf voor staat. Als je het meemaakt.

Mijn vader ging weg bij mijn moeder toen ik 9 was. Mijn vader leerde zijn vriendin kennen toen ik 16 was. De vrouw is in zijn en dus in mijn leven vanaf mijn 16e. Ik kan me mijn leven opgroeiend van af mijn 16e niet zonder haar voorstellen. Ze heeft me dingen geleerd. Smaak in mode bijgebracht. Kunst, de Franse cultuur. Smaak in sieraden. Samen stappen toen we allebei in Leiden woonden….Ze maakte mijn eerste vriendje mee en ze is de oma van mijn kinderen. Ik ken haar 31 jaar. Al tweederde van mijn leven dus.

En toch…was het niet mijn gezin, waar ik was daar als ik er was. Het was een samenstelling van mensen waar ik van hield. Maar het gezin waar ik uit kwam was kapot en ik kon niks nieuws ons “gezin” noemen.

Je kan een uniek stuk kunst niet vervangen door een ander stuk. Je krijgt een nieuw ander mooi kunstuk terug, hopelijk. Maar dat ene unieke stuk is voor altijd weg en kapot.

De vriendin van mijn vader was en is een integraal deel van mijn leven. Een volwaardig deel van het leven van mijn vader en van mij. En toch noemde ik het nooit mijn gezin. Voelde het nooit mijn gezin want daar was in de combi met mijn vader en ik maar een van. En dat was met moeder en zus.

René en ik hebben het fijn. Heel fijn. Als we met mijn jongens zijn is het ook enorm fijn. Maar we zijn geen gezin, hij en ik met mijn jongens. Dat ben ik ook niet als ik met René en zijn meiden ben, hij en ik met zijn meiden zijn ook geen gezin, al houd ik heel veel van zijn meiden. En samen met de kinderen allemaal zijn we al helemaal geen gezin.

We zijn geweldige samengestelde zootjes ongeregeld. We zijn mooie kunststukken. We zijn mooie stukjes patchwork lappendekens en er is enorm veel liefde. Maar mijn jongens hebben al een vader, zijn meiden hebben al een moeder, en mijn jongens hebben ook al een moeder.

Het gezin dat ik had met de vader van mijn kinderen is kapot en kan nooit meer terugkomen. In geen enkele situatie. Dat is verdrietig en is voor mij een litteken. Iets onvervangbaars.

Toen mijn ex een fotoshoot maakte met zijn vriendin en de jongens zag ik heel mooie foto’s voorbij komen. In allerlei constellaties. Het zag eruit als een heel leuke en gelukkige shoot. In een van de foto’s met 5 echter, stonden ze geposeerd in een “gezin”-compositie die vader-moeder-kinderen uitbeeldde en die foto vond ik heel naar en gaf me kortsluiting. Het heeft me heel wat denkwerk gekost, maar ik weet nu waarom. En dat is dit.

Ik ben geen onderdeel van heel veel gezinnen. Ik was onderdeel van mijn ouderlijk gezin  en ik was onderdeel van mijn eigen gezin. Klaar. Vanaf nu ben ik onderdeel van diverse samengestelde lapjes en units. Het feit dat het woord gezin zo’n lading heeft wil niet zeggen dat ik de samengestelde units en lapjes niet veel meer waardeer.

Maar ik geloof dat ik nu pas rouw om het verlies van iets dat onomkeerbaar is.

Advertenties

Contactadvertentie. Gezocht: Het perfecte tasje

Picture it, Leiderdorp, 8 september 2018.

Vrouw in tassenwinkel, terwijl ik naar de tasjes kijk: Mevrouw kan ik u helpen?
Ik, glimlachend: Nee. Ik zoek het perfecte tasje. Mijn hele leven al.
Zij, schiet in de lach: Ik snap het.
Ik, zuchtend, klaar met snuffelen door de rekjes: Ooit gaat het me lukken, maar vandaag is niet die dag, dank u wel, fijne dag.
Zij, lachend: Ooit!

Ik zoek het perfecte tasje.
Ik heb heul veul tasjes. Heul veul. Echt. Trust me.
Tasjes die leuk zijn en tasjes die okay zijn en miskleunen en miskopen.
Maar ik mis het perfecte tasje.
De tasjes die ik heb hebben óf te veel vakjes, óf te weinig.
Zijn óf te groot, óf net te klein.
Groot is niet erg. Als ik het perfecte tasje zou hebben, zou ik het meedragen naar een galadiner. Te groot kan niet als ik het perfecte tasje heb.
Het perfecte tasje kan namelijk bij alles.

Als ik mijn top 5 tasjes op een rijtje zet die het allemaal net niet redden:
Ik heb een heel mooie A4 formaat leren Über-dure die je ook als rugzak kan dragen, heel chique slash hip. Goeie opening en goeie sluiting, juiste aantal vakken. Maar hij is staand A4 formaat en ik wil liggend A4 formaat want alles zakt te diep weg. Ik graai me te blubber ellebogen diep naar mijn sleutels. Laat staan naar mijn anti-koortslip-tubetje.
Ik heb een heel lief mini-rugzakje met uiltjes, maar die heeft maar 1 groot vak en ik ben altijd alles kwijt. Het is net een grabbelton.
Ik heb een heel gave handige outdoor hiking over de schouder ding, leuk genoeg voor altijd, maar die heeft zoveel vakjes dat ik nooit iets kan vinden. En na een paar jaar heb ik opgegeven dat een logische ordening mogelijk is.
Ik heb het perfecte mooie leren tasje maar die hengsels zijn te kort, die kan niet over mijn schouder, maar alleen aan mijn hand gedragen worden. Als je ooit met krukken hebt gelopen zoals ik, wil je voor altijd beide handen hebben en wil je niet 1 hand kwijt zijn. Boodschappen doen met dat tasje is een no-go.
Ik heb het perfecte kleine mooie leren uitgaanstasje, maar dat hengsel is niet verstelbaar en te lang zodat hij stuitert op mijn bovenbeen als ik loop. En ik ben daarbij 47 en mijn leesbril past er niet meer bij.

En ja. Ik heb een BiB. Een Bag in Bag die ervoor moet zorgen dat je je kleine meuk moeiteloos van het ene naar het andere tasje kan verplaatsen. Luister mensen: het werkt niet. Een BiB is gewoon een volgend, een ander niet perfect tasje.

Ze zijn allemaal nog steeds niet het perfecte tasje.
Ik zoek door.
Mijn hoop is nu gevestigd op een ouderwetse dokterstas. Zo’n mooie leren bruine. Zo eentje als ik heb, maar dan in liggend A4 formaat. En ik zoek op internet en ik doe en ze zijn duur en ik ga er eentje kopen.

En ergens weet ik ook dat dát tasje…niet het perfecte tasje gaat zijn…