Het jongetje dat geen angst kende

Hij kon nog maar nauwelijks lopen toen hij als klein jongetje telkens bovenaan de trap met een luide “WOEIIIIII!!!!!” zichzelf van de trap stortte in mijn armen.
Of ik er nu op berekend was of niet.

De inkt op zijn diploma A was nog niet eens droog toen hij 2 uur na het behalen ervan op de hoge duikplank stond tussen de tieners om bommetjes te maken in het water.
Ik was hem maar 1 seconde uit het oog verloren.

Nadat een vriendje had gezegd “jij durft echt niet in die sloot te springen”, heb ik een verbod uitgevaardigd op het woord bluf binnen een straal van 200 meter.

Hij was het jongetje dat geen angst kende.

Maar toen kwam de terror klas en ik begrijp nu pas hóe ingrijpend dat in zijn leven is geweest. Er waren zoveel incidenten en vele twijfels mijnerzijds. Je haalt een kind niet zo een, twee, drie van school. Dacht ik.

Maar toen hij van de trap werd geduwd was de maat voor mij vol: het kind gaat van school en wel nu. Na hem volgden nog drie anderen uit die klas, hoe zwart de intern begeleidster mij ook had willen maken. (Ik was die moeder die alleen maar boze mails stuurde.) De laatste die ging, schakelde de inspectie in en verweet ons dat wij dat niet hadden gedaan.

De nieuwe school was een verademing. Totdat ik werd gebeld door de moeder van een vriendinnetje. Hij was bij een partijtje in een soort kinderdisco getuige geweest van een pest-festijn onder een andere groep. En hij was toen onbereikbaar voor anderen in een hoekje gaan zitten huilen. Alles kwam terug. Maar het ging gaandeweg beter met hem. En toen kwam de scheiding en was ik druk met mezelf.

Hij zei altijd dat hij ADHD had. En ik zei altijd “nee joh, je bent een heerlijk expressief kind!” Hij had zijn woede, zijn buien, zijn doorgaan-als-de-rest-al-was-gestopt, tuurlijk, maar ik zag er geen ADHD in. Ik zag een heerlijk expressief kind dat geen angst kent.

Ik zag niet dat hij inmiddels al heel veel angst kende.

Toen de oudste de diagnose ADD kreeg was ik zo verbaasd: het kind heeft tot en met 4 VWO zijn ADD (sorry, ADHD type I, voor de kenners onder jullie, nieuwe nomenclature) weten te compenseren met slimheid. Maar dan gaat het wel pittig worden. Te pittig om te compenseren zonder handvatten. En gaandeweg dit traject met hem, dacht ik aan jongste.

Dus daar zaten we vandaag. Voor een ADHD intake. Als hij zegt vast te lopen en oudste heeft de diagnose, let’s go. In het jaar voor de middelbare een goede om te weten of je het vinkje wel of niet kan zetten…

En toen kwam de uitslag.

Ze kunnen helemaal niet zeggen of hij überhaupt ADHD heeft. Om dat te weten te komen moeten ze eerst (moet híj eerst) door dat trauma heen. Het kind heeft namelijk een trauma opgelopen door het pesten. Een trauma waardoor hij continu in een stress-vlucht-modus functioneert. Wegstoppen, wegstoppen, niet aan denken. En ondertussen loopt je trauma als een donkere schaduw met je mee.

Daar waar ik bij de middelste altijd het donkere wolkje boven zijn hoofd zag, daar heb ik bij mijn jongste de donkere lelijke schaduw gemist die met hem meeliep.

Mijn jongetje dat geen angst kende heeft met veel te veel angst rondgelopen de laatste jaren.

This. Ends. Now. We kunnen gelukkig direct aan de slag.

bf9fd8d2-48ff-432e-b99a-7c2347156fe7

Advertenties

8 thoughts on “Het jongetje dat geen angst kende

  1. Ik lees het met een brok in mijn keel. Wat goed dat je het deelt! Voor hem is er nu gelukkig hulp (en een begripvolle moeder). Je zou zomaar veel bewustwording kunnen genereren met je hartveroverende eerlijkheid. Wees niet te streng voor jezelf. Het is niet vreemd dat een werkende moeder van drie signalen mist. Maar o, wat begrijp ik je verdriet!

  2. Ach gossie! Maar wat goed dat je er nu bij bent! Ja, je had wel even wat anders aan je hoofd. Ik denk dat je meer van de wetenschap bent, maar ik wil het toch even zeggen. Er is een energiebehandeling die BARS heet, en die trauma’s, depressie en een heleboel andere dingen kan laten verminderen en/of verdwijnen. Als het nou kan helpen, why not try, zeg maar. Je weet het niet. In het slechtste geval heeft hij een prettige hoofdmassage gehad en in het beste geval verandert zijn leven meteen. Ik ben een leraar en vind het een wonderlijk gereedschap! http://Www.accessthebars.com
    Als niet, dan toch veel succes en sterkte hiermee!

  3. Ach arme ziel, jij en hij allebei. Als ik denk aan je logjes toen hij nog maar zo jong was, kan het verschil haast niet groter zijn. Vaststellen en erkennen is het begin, van daaruit kunnen jullie gaan werken aan verandering (en hopelijk daarmee verbetering). Sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s