Macht

“Wat ging er hier mis? Denk je.”
Je kunt de toon erbij verzinnen.
Dat u mij tutoyeert, om maar eens mee te beginnen, dacht ik.
Maar het leek me beter om dat niet hardop te zeggen.
Zijn intonatie, blik en lichaamshouding vertelden mijn onderbuik dat ik een half weerwoord was verwijderd van een bekeuring.
Maar ook, dat ik met de juiste houding en reactie die bekeuring niet ging krijgen.
Wonderbaarlijk hoeveel je je kan realiseren in een split second.
En dat gebeurde allemaal terwijl ik net in between songs was op mijn playlist.
“Pardon, wacht even”, zeg ik, terwijl ik op pauze druk terwijl een nieuw liedje begint.
“Dat is ook niet goed he? Dat leidt af in het verkeer. Stop die oortjes maar weg.”
Hij sloeg zijn armen over elkaar en nam een houding aan die mij moesten bewegen de oortjes letterlijk fysiek op te bergen terwijl hij boven me uit torent.
Ik ben een vrouw van middelbare leeftijd, geen kleuter noch puber, en u moge dan in functie zijn, ik ben uw gelijke, geen ondergeschikte. Geloof het of geloof het niet, maar ik dacht woorden van die strekking (maar dan in het heel boos), en het leek me veel beter dat niet hardop te zeggen. Zeker met de golf van woede die ik voelde. Het had zomaar gekund dat ik een half weerwoord was verwijderd van het beledigen van iemand in functie.
“Je was zeker afgeleid he? Je zat zeker mee te zingen?”
Ik keek hem met oprechte verbazing en inmiddels los van de woede ook met onderkoelde minachting aan.
“Maar wat ging hier nou mis?”, ging hij door.
Ik gaf het antwoord waarvan ik wist dat hij het wilde horen.
“Precies”, zegt hij, “en wat nou als er op dat moment net….”
Ik liet hem uitpraten terwijl ik hem vol in de ogen keek. Ik maande mezelf tot geduld, want een houding van ongeduldheid zou averechts werken.
Hij liet een pauze vallen.
” Je bent geschrokken he?”
Ik keek hem weer vol aan. “Ja”, loog ik. Het stormde inmiddels nog harder in mijn buik.
“Ga dan maar even aan de overkant stilstaan om daar even tot rust te komen”
“Nee hoeft niet, ik ben er al.” Het eerste niet gelogen antwoord kwam uit mijn mond.

Een en ander totaal onafhankelijk van of ik verkeerstechnisch fout zat. In dit geval is dat werkelijk irrelevant voor mijn blog.

Het is het ergste voor de kinderen

Zeggen ze. Het is het ergste voor de kinderen.

Ik had me dat gerealiseerd toen ik de beslissing nam.
Ik had het me alleen niet gepermitteerd dat het voor mij ook moeilijk was.

Ik had me gerealiseerd dat ik de kinderen zou gaan missen met co-ouderen.
Ik had me alleen niet gerealiseerd en niet gepermitteerd dat ik het alleen maar rationeel wist, en dat ik dat ook echt fysiek en emotioneel tot in het diepst van mijn hart en ziel zou gaan voelen, dat missen. Totdat het fysiek pijn doet.

Ik had me gerealiseerd dat alleen doen zwaarder is, veel zwaarder.
Ik had me alleen niet gerealiseerd en niet gepermitteerd dat ik het ook zou ervaren, dat het zwaarder is.

Het is de top drie dingen die ik verkeerd had ingeschat omdat ik alles op standje handelen deed. Dat voelen kwam pas later, zoals het bij mij altijd gaat.

Zo ontzettend goed als het was om de beslissing te nemen, zo ontzettend heb ik me verkeken op het leed dat er voor mij impliciet bij hoorde.

Ik had voor de kinderen gehoopt dat hij snel een nieuwe partner zou vinden,
met zijn 24 uurs diensten.
En toen ik na anderhalf jaar echt niet meer mijn leven nog steeds wilde schikken naar, en passen en meten aan zijn dagdagelijkse rooster en er bot een week-op-week-af door forceerde, was ik blij dat die er was, die nieuwe partner.
Ik was toen pas eindelijk los van mijn oude leven en had het motto: als ik dan de prijs heb betaald van de kinderen missen, heb ik ook recht op enig voordeel van zonder ze te zijn. Een stuk echt eigen leven.

Toen bleek dat de kinderen dol op haar zijn had ik gehoopt dat ze zouden gaan samenwonen, dan kon ik mijn zorgen die ik had over “hoe gaat het met ze als hij 24 uurs diensten draait” loslaten.
Toen ze gingen samenwonen was ik opgelucht en kon ik ook die box afvinken.

De afgelopen week schreeuwde mijn onderbuik net zo hard tot ik eindelijk een keer luisterde.
Ik had me niet gerealiseerd (nee: niet gepermitteerd) dat het pijn doet dat als ik ze een week niet heb, er een andere vrouw bij ze is. Iemand die ze troost, iemand die met ze lacht, iemand die er is als ze thuiskomen, iemand met wie ze naar hun serie kijken, die huiswerk met ze maakt, die met ze eet. Een week lang, vol in hun leven.

En die iemand is niet ik.

Ik had me niet gerealiseerd (gepermitteerd) hoeveel pijn dat doet.