Het is het ergste voor de kinderen

Zeggen ze. Het is het ergste voor de kinderen.

Ik had me dat gerealiseerd toen ik de beslissing nam.
Ik had het me alleen niet gepermitteerd dat het voor mij ook moeilijk was.

Ik had me gerealiseerd dat ik de kinderen zou gaan missen met co-ouderen.
Ik had me alleen niet gerealiseerd en niet gepermitteerd dat ik het alleen maar rationeel wist, en dat ik dat ook echt fysiek en emotioneel tot in het diepst van mijn hart en ziel zou gaan voelen, dat missen. Totdat het fysiek pijn doet.

Ik had me gerealiseerd dat alleen doen zwaarder is, veel zwaarder.
Ik had me alleen niet gerealiseerd en niet gepermitteerd dat ik het ook zou ervaren, dat het zwaarder is.

Het is de top drie dingen die ik verkeerd had ingeschat omdat ik alles op standje handelen deed. Dat voelen kwam pas later, zoals het bij mij altijd gaat.

Zo ontzettend goed als het was om de beslissing te nemen, zo ontzettend heb ik me verkeken op het leed dat er voor mij impliciet bij hoorde.

Ik had voor de kinderen gehoopt dat hij snel een nieuwe partner zou vinden,
met zijn 24 uurs diensten.
En toen ik na anderhalf jaar echt niet meer mijn leven nog steeds wilde schikken naar, en passen en meten aan zijn dagdagelijkse rooster en er bot een week-op-week-af door forceerde, was ik blij dat die er was, die nieuwe partner.
Ik was toen pas eindelijk los van mijn oude leven en had het motto: als ik dan de prijs heb betaald van de kinderen missen, heb ik ook recht op enig voordeel van zonder ze te zijn. Een stuk echt eigen leven.

Toen bleek dat de kinderen dol op haar zijn had ik gehoopt dat ze zouden gaan samenwonen, dan kon ik mijn zorgen die ik had over “hoe gaat het met ze als hij 24 uurs diensten draait” loslaten.
Toen ze gingen samenwonen was ik opgelucht en kon ik ook die box afvinken.

De afgelopen week schreeuwde mijn onderbuik net zo hard tot ik eindelijk een keer luisterde.
Ik had me niet gerealiseerd (nee: niet gepermitteerd) dat het pijn doet dat als ik ze een week niet heb, er een andere vrouw bij ze is. Iemand die ze troost, iemand die met ze lacht, iemand die er is als ze thuiskomen, iemand met wie ze naar hun serie kijken, die huiswerk met ze maakt, die met ze eet. Een week lang, vol in hun leven.

En die iemand is niet ik.

Ik had me niet gerealiseerd (gepermitteerd) hoeveel pijn dat doet.

Advertenties

9 thoughts on “Het is het ergste voor de kinderen

  1. Ik voel je. Bij mijn scheiding mochten de kinderen kiezen waar ze woonden en hoe ze het wilden, iets met leeftijd en rechten, ze ‘kozen’ onderdak bij mij. Ik wilde me niet blij of trots of gelukkig voelen, ik vroeg alleen: weet je het zeker?
    Toen mijn dochter zomaar opeens bij haar vader ging wonen a 2 jaar bij mij te zijn geweest, voelde ik pijn. Niet over haar keuze, die respecteerde ik, maar over de wijze waarop, opeens was haar kamer leeg, op de rommel die ze niet wilde na. Haar vader had zonder mijn aanwezigheid of toestemming door mijn huis gelopen, (wij hadden geen amicale scheiding). Er was tussen haar en mij geen ruzie, gee. Woorden, geen onvrede, niet zover ik wist en weet. Ze was gewoon opeens weg.

    En toen opeens was ze er weer, ze kon niet overweg met haar toen nieuwe moederpersoon. Tja….. Dus ik stapte over mijn pijn heen, luisterde naar haar, deed leuke dingen samen…. En opeens was ze weer weg.

    De nieuwste nieuwe mams is een leuk mens, dat hoorde ik nog wel. En ik heb haar nooit meer gezien of gesproken. Mijn ex zei: ik heb mijn gezin deels terug, nu mijn zoon nog…..

    Voel je pijn W. Omarm hem, maar voedt de leegte met de dankbaarheid dat je ze in je leven hebt, allemaal! Niet met de pijn van het beeld van hun nieuwe andere woonplek. Geniet van hun dubbele basis en dat ze het goed hebben. Hoeveel pijn je ook voelt. Die andere pijn, van het niet hebben, van het verkloot hebben zonder opgaaf van reden, is veel lastiger te overschreeuwen. I kidd you not! 😘😢

    Ps. Ik typte dit niet uit overtreffende trap behoefte ofzo…. Ik typte dit omdat ik de dualiteit van je pijn herkende.

    • Denk niet dat je me kwijt bent. Mijn Facebook account is ongeveer 8x gehackt en toen heb ik het opgegeven. Vaak heb ik me afgevraagd hoe het met je gaat…. nu weet ik dat dus. Bah. Bah. BAH!!!! Eerst wil ik ff zeggen dat je gewoon een goede, warme moeder bent. punt. Ie boys kunnen zich on de handjes knijpen met zo’n leeuwin als moeder. Moeder zijn doet pijn altijd. Als je een andere beslissing had genomen – of geen- had je nu ook pijn gehad, maar andere pijn. Verder krijg je en grote knuffel van me. Mail of bel me eens! Liefs van Janneke

  2. En ineens moet ik heel erg denken aan de ‘kracht van de kwetbaarheid’ die ik voel als ik je verhaal lees; een oerkracht, en die heb je!
    Dikke knuffel xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s