Autism Mom: Not for the Weak.

Tijn.

Anderhalf jaar lang heb ik me gevoeld alsof ik in Ahoy een wereldrecord domino op heb staan bouwen. Alsof ik miljoenen steentjes heb gepositioneerd. Alleen was ik nooit degene die ging over het zetje geven aan de eerste. Dat over de top machteloze gevoel. Niet positioneren van al die steentjes betekent sowieso geen kans, wel positioneren betekent nog niet dat het eerste steentje daadwerkelijk wordt omgeduwd.
Zijn vader en ik hebben het zo goed mogelijk proberen te doen bij de scheiding destijds, maar maakten (maken) af en toe toch zeperds helaas, maar nooit als het om hem ging. Die samenwerking was *excusez le mot* rete-strak. Anders was het zeker weten niet gelukt.

Bottom line van het verhaal.
Als je ziet dat je kind het weer niet gaat redden op school, en als wel dit jaar, dan volgend jaar waarschijnlijk niet, en als niet: dat hij een niveau lager ook niet gaat redden omdat het niet aan het niveau ligt maar aan het pulletje dat regulier onderwijs heet, en als je weet dat er een school is, in Leiden dan ook nog eens, zo grijpbaar maar zo ver weg, waar hij wel op zijn plek zou zijn, als je weet dat de wachtlijst humongeous is vanwege de waanzinnige reputatie van die school, als je weet dat de oude school mee moet werken, als álles op het juíste moment op het juíste plekje moet vallen…
Als je weet dat als het niet lukt, je een zeer intelligente, lieve, zachtaardige, gevoelige, introverte, van de Beatles houdende, slimme jongen met autisme moet sturen naar een 2 VMBO waar ze hem op 4 van de 5 scholen rauw lusten nog voor de korte pauze, als je weet dat je dan een jongen met autisme dan waarschijnlijk van jaar tot jaar moet gaan laten school-hoppen tot hij thuisblijver wordt…
Dan weegt je hart als lood.
Vandaag hangt de vlag uit: Tijn wordt met OPEN ARMEN ontvangen op het Leo Kanner College in Leiden. Tijn’s lichaamstaal vandaag toen het rond was maakte het plaatje compleet.
My tattoo says it all: Autism Mom, not for the weak….
IMG_1727