Ik, dames en heren, ben ook een moeder die haar kinderen vergat in de auto

Ik heb mijn sleutel wel eens in de garagedeur laten zitten. Een hele avond lang.
Mensen vergeten tassen in treinen. Bedrijfsgeheimen zelfs.
We vergeten afspraken.
We vergeten pinpassen in automaten en paspoorten op weg naar Schiphol.
We rijden op de automatische piloot de route naar werk op zaterdag terwijl we op bezoek gingen bij onze ouders.
We rijden een routineweg en realiseren ons soms dat we niet kunnen terughalen hoe we bepaalde kruispunten zijn overgekomen: ons brein heeft het vast wel gedeald, maar wij weten het niet meer.
Zeker als het aantal gejongleerde ballen in de lucht te hoog is, vallen er ballen op de grond.
En iedereen snapt dat.
Maar als we door dezelfde mechansimes heel belangrijke ballen laten vallen, is het ineens onbegrijpelijk en onvergefelijk.
Een chirurg mag geen instrument vergeten in het lijf van een patient en een ouder zijn kind niet in de auto.

Er stierf vorige week een tweeling van een jaar oud in een snikhete auto in New York. Vader was ze vergeten.
Het gebeurt met enige regelmaat dat ergens op deze wereld een vergeten kind in een hete auto sterft. En de reacties op (social) media zijn niet mals en vol onbegrip en ongeloof: slechte ouder, hoe kan je dat nou vergeten, moord, doodslag, …..
Gelukkig verscheen er deze week ook een stuk in -ik meen het AD- van een wetenschapper  die het fenomeen verklaart: hoe kan een liefhebbende en zorgzame ouder zijn kind vergeten? Nou, was het betoog, dat kan.

En ik kan het weten. Want:
Ik, dames en heren, ben ook een moeder die haar kinderen vergat in de auto.

Het was voor de derde werd geboren. Mijn oudste twee waren allebei op crèche-leeftijd. Bijna 4 en bijna 2.
Het leven was gigantisch druk met een wisselend rooster, en wisselende crèchedagen. Geen vaste dag, voor niks. Zelfs de weekenden kenden geen routine.
Ik reed 3 dagen per week naar werk, en 1 dag per week via de crèche naar werk.
Geen vaste dag, maar flexibel en wisselend. Geen routine. En slaapgebrek.
Op een goede dag had ik de kinderen klaar voor de crèche. Mijn ex was altijd zo vroeg de deur uit dat de ochtendstress altijd de mijne was: jezelf en twee kinderen klaarmaken voor crèche en werk en op tijd de deur uit.
Ik zette de kinderen in de auto in hun stoeltjes en de jongste (inmiddels middelste) viel in slaap. De oudste was stil. En zo draaide ik het dorp uit, op de automatische piloot, de snelweg op, op weg naar werk.

Halverwege de A4 hoor ik een stemmetje op de achterbank: “moeten we niet naar de crèche?”

Mijn inwendige ik stortte in. Ik kreeg het zo heet van binnen? Ik reed op de snelweg, geen bewust idee hoe ik daar was gekomen en hoe kwam het dat ik wel in de achteruitspiegel heb gekeken in al mijn verkeersbeslissingen en hen niet heb zien zitten? Hoe kan ik zijn vergeten te stoppen bij de crèche?

Als mijn oudste niet had gevraagd moeten we niet naar de crèche…had ik dan ook in het nieuws gestaan? Zou ik de auto hebben geparkeerd bij mijn oude werk met hen in de auto? Was ik verguisd als slechte moeder terwijl zelfs mensen die me niet aardig vinden het eens zijn dat ik op z’n minst geen slechte moeder ben en alles voor haar kinderen doet?

Think about it people. Mijn hart gaat uit naar deze vader. En al die andere ouders. Mijn hemel wat heb ik een geluk gehad.

Advertenties

Heb je nu nog steeds geen sleutel?

Toen ik nog in het oude huis woonde had Middelste hem al als vriend. Wonderbaarlijke combi.

Hij belde zo vaak aan met zijn glimlach, zijn lieve blik. Hij belde veel te vaak aan. En ik opende de deur altijd met “heb je dan nog steeds geen sleutel!” Zo noemde ik hem. “Heb je nu nog steeds geen geen sleutel”.

Toen ging ik scheiden. En verhuizen. En scholen wisselden. En hij kwam nooit meer. Hun contact is online geworden tot 1 keer per jaar op 4 juli.

Vanavond stond hij voor de deur (hij heeft nog steeds geen sleutel) en hij is er voor Tijn. Zijn grijns. Ik vraag hem hoe het gaat. Hij antwoordt in de deur opening dat het niet gaat: ik ben “weer” een niveau gezakt. Hij kijkt me vanuit onder zijn wenkbrauwen aan.
Hij is weer een niveau gezakt. Dat is de boodschap die de wereld hem zendt. Van havo/vwo naar mavo/kader naar basis.

Ik heb een praatje gemaakt op dat moment (er kwam visite!) maar had iets beters in petto.

Hij ging gamen met de jarige en ik pakte mijn extra reservesleutel in met een briefje: in mijn ogen ben je al twee niveaus gestegen.

Nailed it. Ik gaf het hem en zijn ogen straalden.