Heb je nu nog steeds geen sleutel?

Toen ik nog in het oude huis woonde had Middelste hem al als vriend. Wonderbaarlijke combi.

Hij belde zo vaak aan met zijn glimlach, zijn lieve blik. Hij belde veel te vaak aan. En ik opende de deur altijd met “heb je dan nog steeds geen sleutel!” Zo noemde ik hem. “Heb je nu nog steeds geen geen sleutel”.

Toen ging ik scheiden. En verhuizen. En scholen wisselden. En hij kwam nooit meer. Hun contact is online geworden tot 1 keer per jaar op 4 juli.

Vanavond stond hij voor de deur (hij heeft nog steeds geen sleutel) en hij is er voor Tijn. Zijn grijns. Ik vraag hem hoe het gaat. Hij antwoordt in de deur opening dat het niet gaat: ik ben “weer” een niveau gezakt. Hij kijkt me vanuit onder zijn wenkbrauwen aan.
Hij is weer een niveau gezakt. Dat is de boodschap die de wereld hem zendt. Van havo/vwo naar mavo/kader naar basis.

Ik heb een praatje gemaakt op dat moment (er kwam visite!) maar had iets beters in petto.

Hij ging gamen met de jarige en ik pakte mijn extra reservesleutel in met een briefje: in mijn ogen ben je al twee niveaus gestegen.

Nailed it. Ik gaf het hem en zijn ogen straalden.

Advertenties