Ik, dames en heren, ben ook een moeder die haar kinderen vergat in de auto

Ik heb mijn sleutel wel eens in de garagedeur laten zitten. Een hele avond lang.
Mensen vergeten tassen in treinen. Bedrijfsgeheimen zelfs.
We vergeten afspraken.
We vergeten pinpassen in automaten en paspoorten op weg naar Schiphol.
We rijden op de automatische piloot de route naar werk op zaterdag terwijl we op bezoek gingen bij onze ouders.
We rijden een routineweg en realiseren ons soms dat we niet kunnen terughalen hoe we bepaalde kruispunten zijn overgekomen: ons brein heeft het vast wel gedeald, maar wij weten het niet meer.
Zeker als het aantal gejongleerde ballen in de lucht te hoog is, vallen er ballen op de grond.
En iedereen snapt dat.
Maar als we door dezelfde mechansimes heel belangrijke ballen laten vallen, is het ineens onbegrijpelijk en onvergefelijk.
Een chirurg mag geen instrument vergeten in het lijf van een patient en een ouder zijn kind niet in de auto.

Er stierf vorige week een tweeling van een jaar oud in een snikhete auto in New York. Vader was ze vergeten.
Het gebeurt met enige regelmaat dat ergens op deze wereld een vergeten kind in een hete auto sterft. En de reacties op (social) media zijn niet mals en vol onbegrip en ongeloof: slechte ouder, hoe kan je dat nou vergeten, moord, doodslag, …..
Gelukkig verscheen er deze week ook een stuk in -ik meen het AD- van een wetenschapper  die het fenomeen verklaart: hoe kan een liefhebbende en zorgzame ouder zijn kind vergeten? Nou, was het betoog, dat kan.

En ik kan het weten. Want:
Ik, dames en heren, ben ook een moeder die haar kinderen vergat in de auto.

Het was voor de derde werd geboren. Mijn oudste twee waren allebei op crèche-leeftijd. Bijna 4 en bijna 2.
Het leven was gigantisch druk met een wisselend rooster, en wisselende crèchedagen. Geen vaste dag, voor niks. Zelfs de weekenden kenden geen routine.
Ik reed 3 dagen per week naar werk, en 1 dag per week via de crèche naar werk.
Geen vaste dag, maar flexibel en wisselend. Geen routine. En slaapgebrek.
Op een goede dag had ik de kinderen klaar voor de crèche. Mijn ex was altijd zo vroeg de deur uit dat de ochtendstress altijd de mijne was: jezelf en twee kinderen klaarmaken voor crèche en werk en op tijd de deur uit.
Ik zette de kinderen in de auto in hun stoeltjes en de jongste (inmiddels middelste) viel in slaap. De oudste was stil. En zo draaide ik het dorp uit, op de automatische piloot, de snelweg op, op weg naar werk.

Halverwege de A4 hoor ik een stemmetje op de achterbank: “moeten we niet naar de crèche?”

Mijn inwendige ik stortte in. Ik kreeg het zo heet van binnen? Ik reed op de snelweg, geen bewust idee hoe ik daar was gekomen en hoe kwam het dat ik wel in de achteruitspiegel heb gekeken in al mijn verkeersbeslissingen en hen niet heb zien zitten? Hoe kan ik zijn vergeten te stoppen bij de crèche?

Als mijn oudste niet had gevraagd moeten we niet naar de crèche…had ik dan ook in het nieuws gestaan? Zou ik de auto hebben geparkeerd bij mijn oude werk met hen in de auto? Was ik verguisd als slechte moeder terwijl zelfs mensen die me niet aardig vinden het eens zijn dat ik op z’n minst geen slechte moeder ben en alles voor haar kinderen doet?

Think about it people. Mijn hart gaat uit naar deze vader. En al die andere ouders. Mijn hemel wat heb ik een geluk gehad.

6 thoughts on “Ik, dames en heren, ben ook een moeder die haar kinderen vergat in de auto

  1. Jaren geleden werkte ik op een bank, op een hele drukke vrijdagmiddag viel me op dat 1 klein jongetje wel erg lang aan t legotafeltje zat. Hij kon ons zn naam niet zeggen, en niemand van ons kende hem. Uren later kwam een vader binnen die zich kapot schaamde, maar inderdaad ook in alle drukte was vergeten dat ie zn kind bij zicht had.
    We zin geen heiligen met zn allen, ik denk dat dit ons letterlijk allemaal kan gebeuren.
    Ooh, en wat een intens verdriet voor die amerikaanse vader, verschrikkelijk.

  2. Ja, de kritiek is makkelijk gegeven.
    Maar hoe verder te leven met de wetenschap dat je zoiets kleins, maar ozo belangrijks uit het oog hebt verloren.

    Afgelopen zaterdag liep ik met een hummeltje van een paar maanden in mijn armen over het strand. Een paar haar eerder verdronken hier twee kleuters die even het oog verloren waren….

    Vriendelijke groet,

  3. Geen kind vergeten gelukkig Maar wel de hond. Kan gebeuren als je met baby in de wagen en 2 jarige aan de hand . Nog even snel naar de slager moet. Ik kwam er pas achter toen ik Sam eten wilde geven. Oeps die zat nog aan het haakje bij de slager.

    Kan iedereen overkomen. Wat die vader overkwam. Druk druk druk en nog even vlug Hoe moet je, je leven verder leven?
    Die papa hoe verschrikkelijk is dat ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s