Maandag Wisseldag

Nou
Het is 19:15
Maandag wisseldag
Het huis is oorverdovend stil
#HetWentNooit
Middelste riep rond avondeten: ik ga je missen mam!
Zonder knuffel, zonder drama
Hij riep het gewoon
Als hij het zegt is het niet uit nood
Niet omdat hij zich niet op de week bij zijn vader verheugt
Niet om iets voor elkaar te krijgen
Maar omdat hij het voelt
Zo puur als dat
De 14yo autist kan het wellicht beter verwoorden dan iedereen

Ruim 3 jaar verder is de wereld anders
Levens zijn anders
Sommige dingen lijken zelfs een heel leven geleden
Maar maandag wisseldag is een stilstaand gegeven in de tijd

Ik ga jullie missen jongens

De oudste gaat zo zoetjes aan uit huis en dat is hoe het hoort
Op een natuurlijk manier
Ik mis hem op een natuurlijke manier
Niks is, noch blijft natuurlijk aan maandag wisseldag

Ik ga jullie missen jongens

Morgen pak ik mezelf op en ga ik de voordelen pakken van ze niet hebben
Ik heb de prijs al betaald, het is daarna altijd noodzaak om de keerzijde te pakken
Anders betaal ik dubbel
Voor nu ga ik bedden afhalen en wassen draaien en zorgen dat alles klaar is
Voor de komende maandag wisseldag
Al ze weer komen

Ze doet nog steeds loggen anno 2020

Ik volgde kort geleden een training om een BOT’er te worden. Iemand van het Bedrijfs Opvang Team dus. Super nuttige training. Je leert gesprekstechnieken, je leert een stukje psychologie voor dummies en je leert (en dat is waar ik het voor deed) een collega te helpen die iets schokkends heeft meegemaakt. De eerste opvang. Ik moest solliciteren en ik moest slagen voor de training en alles. Ik ben er best trots op!

De man die de training gaf, had het op een gegeven moment in de training over een poppetje dat iedereen op zijn schouder heeft zitten. En ook (zelfs) als iemand iets schokkends heeft meegemaakt, is dat poppetje op die schouder de eerste die zijn mond opendoet. Dat poppetje is namelijk je innerlijke criticus. De taak van dat poppetje is jou meteen op je eigen fouten te wijzen in de situatie waar je je op dat moment in bevindt. Jouw “eigen schuld aandeel” in de situatie. Maakt niet uit hoe heftig en buiten jouw schuld om de gebeurtenis, dat poppetje is de eerste die weer terug op die schouder is gekropen om in je oor te fluisteren hoe stom je wel niet was dat je hierin terecht kwam, of hoe stom je hebt gehandeld in een situatie waarin je beter had kunnen handelen. Aan jou de taak als BOT’er (onder andere) om overtuigender te zijn dan dat poppetje op de schouder van die ander.

Ergens wist ik natuurlijk wel dat iedereen zo’n poppetje heeft. Maar het was toch wel fijn te horen van een deskundige dat ik niet de enige ben. Dat is namelijk hoe ik in elkaar zit: ik heb blijkbaar niet een, maar twee poppetjes op die schouder zitten, waarbij het tweede poppetje me zegt hoe stom het is zo’n poppetje te hebben omdat níemand anders dat eerste poppetje heeft. Die innerlijke critici kunnen heul vermoeiend zijn, kan ik u verklappen.

Daarbij heb ik soms niet eens een poppetje op mijn schouder, soms voelt het alsof er achter mijn rug, live in de situatie, een compleet operakoor in een Griekse tragedie aan het zingen is (met ontblote schouder en al) “Zij doet het niet goeoeoeoeoed, zij doet het niet goeoeoeoed, zij doet het noooooooooooit goed, zijijijijijijij doet het nooooooooooit goeoeoeoeoeoeoed!!!!!!”

(sidenote: mensen die mij een beetje kennen herkennen de stem van Baasje van R.I.P. Ben in de laatste metafoor.)

Ik kan nog niet mijn eigen BOT’er zijn, maar ik ben met een aantal treffende en enigszins hilarische handvatten nu wel in staat dat koor van het podium te knikkeren en dat poppetje van mijn schouder te vegen alsof het roos is op een zwart shirt.

Mijn ergste “fouten” in dit leven zijn (zijijijijijijij doet het nieieieieieiet goeoeoeoeoed) dat ik mensen vertrouw, dat ik lief heb, dat ik aantoonbaar nooit zuur word, en dat ik altijd en opnieuw mijn hart open stel. Wantrouwen is überhaupt geen garantie nóch bescherming tegen belazerd worden, en zuur worden is geen bescherming van je hart.

Je hart opnieuw openstellen is veerkracht, levenslust en getuigt van de onmetelijke hoeveelheid liefde die te geven is die ik te geven heb. Voor alle soorten van liefde. Van de boterham of geld voor de zwerver (ik doe het altijd letterlijk altijd geven), tot de vriendjes (“heb je nou nog steeds geen sleutel”) van je kinderen, tot de BOT’er voor je collega, tot de nieuwe liefde voor een nieuwe liefde. Dit is wie ik ben en wie ik kies te zijn en te blijven. En waar ik trots op ben te zijn.