Life according to Carsten, subtitel: never a dull moment

Picture it, Repeldorp, de Albert Heijn.
Midden in de coronacrisis.
De telefoon gaat. Carsten.
Context: het is “mijn week”.
Hij (met bibberstem): Nou en ik had dus met dat vriendje afgesproken en toen gingen we met dat bootje varen
(mijn brein: huh?)
en toen ben ik dus in het water gevallen
(mijn brein: hij belt met zijn eigen telefoon, check)
maar nu ben ik helemaal vies en nat en papa is niet thuis.
(mijn brein: dan weet ik waar hij aan het varen was)
Ik: Dan kom je hierheen.
Hij: Nee, ik ben helemaal nat en vies, kan je me met de auto komen halen.
(mein brein: NEE!!!!!)
Ik: Ik sta midden in de appie, waar is je fiets, waar is je sleutel, kom NU naar mij.
Hij: die liggen binnen in mijn jas en ik sta buiten
(mijn brein: huh?)
en (huilend) zo durf ik niet naar jou.
Ik: Je komt nu naar mij anders loop je een longontsteking op!
Hij: NEE! Papa belt vast zo wel terug.
Ik: Als hij moet werken kan hij niet altijd bellen, je komt nu hier!
Ik word ondertussen gevoelsmatig langzaam ingesloten door medewerkers van de AH met die bordjes “u wordt dringend verzocht alleen uw boodschappen te doen”…
Hij: NEE!!! Ik bel Tijn wel.
Ik: …..
tuut-tuut-tuut-tuut
De telefoon gaat, midden in de appie
Tijn: Ik ben even naar papa’s huis want Carsten is uit een boot gevallen.
Stel je voor dat ik dat telefoontje eerst had gekregen…..

Naar eer en geweten wikken en wegen

Toen de eerste berichten van corona kwamen, dacht ik dat het wel mee zou vallen.
Gewoon een nieuwe SARS, ver van mijn bed.

Toen corona dichterbij kwam dacht ik wel dat het wel erger was dan dat, maar dat het nog steeds wel mee zou vallen. Nog geen paniek scenario.

Toen corona nog dichterbij kwam baalde ik in eerste instantie van mijn New York trip. Nog voordat ik dacht “stel je voor dat ik er vast kom te zitten”, en zelfs dat was nog ver (10 stappen minder ver) voordat ik anno vandaag, 3 dagen voor het eigenlijke vertrek, kijk naar New York anno vandaag. Er zat slechts luttele dagen tussen die 10 spreekwoordelijke stappen.

Toen corona bij de oosterburen was, had ik het nog steeds niet goed en wel door.
Ik had al wèl moeite met die volle lift op die externe locatie op afspraak van werk, al een beetje.
En die elleboog beviel me wel.
Toen al. Een vaag ongerust gevoel, maar anno vandaag zag ik echt niet aankomen.

We leven nu op 5 april 2020.

Persoonlijk ken ik mensen die ziek zijn geweest, vermoedelijk ziek zijn geweest en niet ziek zijn geweest. Maar ik ken (nog) niemand persoonlijk die is overleden.
Corona is inmiddels full blown hier en binnen de grenzen en context van bovenstaande zin (disclaimer mensen, disclaimer), ligt mijn leven redelijk overhoop.

Het eindexamen van oudste. Hij moet nog een toetsweek.
Bijzonder onderwijs van middelste….hoe dan…
Brugklas jongste, hoe motiveer je zonder school iemand met de motivatie van een pepernoot.

Mijn vader is (godzijdank) nog niet terug van zijn eiland en zit daar voorlopig vast. Redelijk veilig.
Die hoop ik na 7 maanden afwezigheid in mijn armen te kunnen sluiten. Voor nu is hij veilig.

En ik? Ik probeer me aan de regels te houden en aan de richtlijnen.
En ik geef er een persoonlijke invulling aan.
Ik doe wat ik doe met het hoofddoel om de verspreiding te vertragen, niet perse om het zelf niet te krijgen.
Ik wik en weeg.

Met kinderen namelijk, is je kring op minder dan 1,5 m groter dan je gekozen zou hebben zonder kinderen.
Met een co-ouderend gezin is je kring ineens zo groot als die twee samen, want terug van de andere kant houd je (zonder klachten) geen 1,5 meter afstand van je eigen kinderen.
Mijn kring is groot.
Ik moet naar werk, de ex moet naar werk, zijn vriendin moet naar werk, mijn vriend heeft kinderen….onze gezamenlijke kring is groot.
En dan weet ik nog niks van de nieuwe partner van de ex van mijn vriend noch van de ex van de nieuwe vriendin van mijn ex en of haar kinderen daar nog komen.

Ik wik en weeg.
De jongste (12) mag buiten spelen met 1 (één) vriendje, mits ik weet per dag dat daar thuis alles ook klachtenvrij is.

Ik doe het met het hoofddoel de verspreiding te vertragen en daarmee de zorg te ontlasten, niet perse om het zelf niet te krijgen.
Sterker nog; stel dat ik het zelf krijg zonder veel klachten kan ik dan bijdragen aan de 60% die nodig is voor de kudde immuniteit?
Ik wik en weeg.

En ondertussen vraagt het thuisscholen van drie verschillende zonen op drie verschillende scholen ook best wat aandacht.

Ik gooi geen bordje “blijf binnen” tegen het raam.
Ik heb wel beren opgehangen aan mijn balkon.
Doe ik het goed?
Naar mijn mening wel.
Maar is dat het juiste?
Ik geloof dat ik naar eer en geweten de richtlijnen volg.
Daar waar ik niet binnen blijf doe ik het met een afweging, daar waar mijn kinderen naar buiten gaan doe ik dat ook met afweging.

Mijn god, ik hoop dat ik het al gehad heb.