Juno

Ik behoor denk ik tot een grote categorie mensen die in februari niet voorzag dat we in juni nu op deze wijze zouden leven.
Ik behoor denk ik ook tot een grote categorie mensen op wie dit sowieso niet de ergste, grootste impact heeft gehad, ook niet de minste, maar toch wel min of meer “fors”. En dan heb ik nog niemand verloren aan corona.

Fors omdat? Laat ik even vergeten dat de trip New York in april mijn Grande Finale als moeder van 3 middelbare schoolgaande kinderen had moeten zijn, laat ik even vergeten dat mijn werk volledig op zijn gat ligt. Laat ik even vergeten dat mijn vader vast zit op Lanzarote met een tekort aan medische hulpmiddelen. Ik bedoel met fors wat anders.

Drie schoolgaande jongens, single mom. Lange tijd was het onzeker wat er met het eindexamen van de oudste zou gebeuren. En terwijl mensen in Brabant voor hun leven aan het vechten waren, zag ik de toekomst van mijn oudste in onzekerheid. Zelfs toen kon ik niet voorzien dat we anno nu in juni zo zouden leven als we nu doen.
Ik ben op geen enkel moment worst case scenario gaan leven. En leven we nu eigenlijk überhaupt wel worst case scenario? Ik denk het niet. Worst case scenario’s? Ik kan ik nog wel een paar oplepelen die beyond dit gaan, eerlijk gezegd.

Enfin, dat terzijde.

Forse impact. Een brugklasser die ineens alles alleen moet doen. De planning, de discipline, parabolische vergelijkingen vanaf de computer moet gaan leren snappen in plaats van in de les, en dat allemaal co-ouderend. Een school met heel weinig online les, dus hij alles zelf moeten doen. Forse impact: ik nam 50% zorgverlof om te voorkomen dat hij verzoop. Wat dit voor mijn werk gaat betekenen? I do not know. Deze ging voor.

En dan een knul met ASS die voor het eerst op speciaal voortgezet zit en die er FLOREERT. En…die…floreert nog meer bij de corona crisis. Hij heeft nog nooit zo prikkelarm mogen leven. De maatschappij heeft nog nooit zo weinig van zijn aanpassingsvermogen gevraagd als nu.

En nu zijn we anno nu. In juni. Juno, zoals we tegenwoordig zeggen. Juno. (Kots.) En mijn ASS’er is onze maatschappij zoals hij was, en ooit weer zal worden, ontwend. De aanpassingen, de versoepelingen die voor ons een verademing zijn, zijn voor hem een vernauwing.

De scholen zijn weer open, maar niet voor hem. Het gebouw is er letterlijk niet op gebouwd. Hij zal prikkelarm mogen blijven, met online les, totdat de anderhalve meter maatschappij niet meer hoeft en hij weer moet. Het proces van versoepeling “mogen” gaat zijn inverse “moeten” worden. De skills die hij heeft aangeleerd om in onze maatschappij te moeten leven gaat hij weer moeten leren.

We gaan af en toe naar zijn natural habitat, de vinyl Beatles selectie van elke platenzaak in onze buurstad. Ik verwen hem te pletter.

Degene die nog niet naar school mag. Naar school hoeft.

Ik wil van alles af. Van het nieuwe normaal. Van juno. Van kinderen om wie ik me zorgen maak. Ik bedoel niet dat ik van mijn kinderen af wil, nou ja, dat dus. En dan heb ik nog niemand in mijn nabije omgeving verloren aan Corona. Kan ik 2020 nog ergens inleveren, anyone?