Facebook vraagt me wat ik aan het doen ben

Wat ben ik aan het doen vraagt Facebook?

Ik heb gewoon een gesprek met mijn 9 jarige over het bestaan van dampkringen van planeten, voorwaarden dat er leven op planeten is, over zwarte gaten, en extra dimensies in relatie tot zwarte gaten. Over het uitdijende heelal en het begrip oneindig.

En hij weet meer dan ik.

Wat mij het meest aangrijpt is zijn gemak in het omarmen van het bestaan van begrippen als oneindig en meer dimensies die zijn 9 jarige lijfje van nog geen 1meter40 aan zou moeten kunnen, hier op dit kleine planeetje ergens draaiend om een nietig sterretje in een nietig melkwegje in het heelal. En dat hij me verrukt aankijkt omdat hij het omvat. Hij ziet kansen in het bestaan van zwarte gaten.

Hij kreeg een onvoldoende voor rekenen van de juf omdat hij de helft niet had ingevuld. Na 3 van de 9 rijtjes in de orde grootte “3+3= ” was hij het zat.

Dat ben ik aan het doen Facebook.

Soms de meest dankbare taak

Deze moederdag ging ik naar de supermarkt met Draakje, wetende dat Wijzemans aan het buiten spelen was met een vriendje. Hij was met de fiets en ik had hem verteld dat ik even weg was en dat er een kans was dat ik er nog niet zou zijn als hij thuis kwam, maar dat Spelmaker er ook nog was.

Ik begin hem langzaam wat los te laten. Zoveel als ik durf. Ik ben het meest beschermend naar hem. Instinctief weet ik dat dat nodig is. Van de drie loopt hij de minste kans om  fysieke builen en wonden op te lopen, maar hij is wel degene die emotioneel het meest kwetsbaar is.

Dus, hij was weg met een vriendje en ik liep in de supermarkt. En terwijl ik Draakje zoveel mogelijk in het gareel probeer te houden, gaat de telefoon. Anonieme oproep. Ik neem op met “met mama” en ik hoor een Wijzemans huilend en gillend en compleet overstuur en over de rooie proberen zijn verhaal te doen. En ik versta er geen woord van. Ik probeer hem zo lief mogelijk te kalmeren om te zorgen dat ik hem ga verstaan. Andere mensen kijken naar me, maar het kan me niet schelen. Ik probeer wanhopig zo kalm en geruststellend over te komen als ik kan,  maar inwendig ben ik in paniek: hij is afschuwelijk gewond, er is iets heel ergs gebeurd, de hond is dood, mijn oudste is dood, hij heeft onder een auto gelegen, zijn vriendje is door het glas gevallen en bloedt dood, de Wii controler is door de tv gegaan, de kamer staat blank onder 10 centimeter water….als ik nu naar huis race, ben ik er over 5 minuten maar dan is iedereen al verdronken of is het huis al tot de grond afgefikt.

Op het moment dat hij eindelijk verstaanbaar kan vertellen wat De Erge Gebeurtenis is, moet ik opgelucht en ontroerd glimlachen:
Hij is de Minecraft sleutelhanger van zijn grote sleutelhanger-bos verloren. En hij had hem net gisteren van zijn vader gekregen. Ze hadden de volledige weg terug nog eens nagelopen maar hij was ècht ècht kwijt. Hij was niet verdrietig, hij was kapot van verdriet. Ik kon naar mijn mening als moeder maar een ding doen. Midden in de Albert Heijn.

In tijden als deze is moeder zijn de meest dankbare taak die er is. Ik zei hem dat er geen probleem was. We gaan morgen gewoon een nieuwe Minecraft sleutelhanger kopen. Dat een sleutelhanger vervangbaar is, dat het alleen maar geld is en dat we geld genoeg hebben om een nieuwe te kopen. Dat hijzelf niet vervangbaar is en dat het feit dat hij okay is het meest belangrijke is. Ik zei hem dat ik was geschrokken toen hij zo overstuur belde en dat ik zo opgelucht ben dat hij okay is. En dat ik ook snapte hoe belangrijk die sleutelhanger voor hem was. Dus kopen we morgen gewoon een nieuwe.

Ik had kunnen zeggen dat hij beter op zijn spullen moet letten. Maar dat deed ik niet. Je zou kunnen zeggen dat ik hem verwen. Ja, dat doe ik, ik verwen hem zonder een verwend nest van hem te maken. Ik wil dat mijn kinderen zich speciaal en veilig voelen. Ik geef ze alles wat binnen mijn mogelijkheden ligt terwijl ik ze ook de waarde van kleine en grote dingen probeer bij te brengen. Ze weten dat we veel hebben en ze weten dat we relatief rijk zijn. Don’t take it for granted. Ik leer ze te delen en dat doen ze. Wees dankbaar voor wat je hebt en deel.

Toen ik thuis kwam zei ik hem dat ik zo blij was dat hij me had gebeld toen hij zo overstuur was. En of hij dat alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft altijd wil blijven doen.

Deze moederdag was ik in staat alles goed te maken. Met een knip van mijn vingers maakte ik als een Super Mom alles beter. Er zijn zat Erge Gebeurtenissen geweest in de moeilijke jaren die achter ons liggen waar ik dat niet kon. De Erge Gebeurtenis van vandaag was het beste moederdagkado dat ik me kon wensen.

De mooiste 4 woorden die ik ooit heb gehoord

Ik heb er al ik-weet-niet-hoeveel logjes en Facebook berichtjes aan besteed.
Draakje’s boodschap aan mij (aan ons): ik ben van papa!

De boodschap werd een traditie met mijn traditionele antwoord.

Hij: ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
Hij: nee ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
*repeat endlessly*

En elke keer gebeurde er weer iets waardoor ons samenspel werd uitgebouwd en dat bouwden we in onze traditie in: hij werd steeds langer en inhoudelijker.

Ik: maar je komt uit mijn buik!
Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!

En elke keer dat we hem uitbouwden gebeurde er de keer erop iets dat ik me realiseerde “oh dear….hij meent het echt.” En ook “oh dear, ik snapte hem echt helemaal totaal verkeerd!”

Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!
Hij loopt triomfantelijk weg maar komt dan terug.
Hij: maar waarom heeft papa mij daar ingelegd? Als hij dat niet had gedaan was ik uit zijn buik gekomen…..

Ik legde hem uit dat we het samen hebben gedaan, dat we er allebei voor nodig waren.
Draakje is onverbiddelijk: maar papa heeft het meeste werk gedaan!
I dare to argue, iets met vacuum en hechtingen, maar dat terzijde.

Voorlaatste keer:
Ik (denkend hem een pleziertje te doen): jij was mijn kadootje van papa aan mij.
Hij is ontroostbaar en zegt oprecht heul verdrietig, nee niet verdrietig, overwonnen, defeated, zo klonk het:
Hij: dus dan ben ik dus echt van jou
Achtergrondgeluid voor de sfeer: mijn hart dat breekt in oneindig stukjes
Moederhart: Damn’, heb ik hem weer verkeerd begrepen!

Vanavond had mama even een door de hoeven zak momentje en de Bevelvoerder en ik zitten samen op de bank, hangend, knuffelend.

Draakje komt erbij. Nee, niet erbij: bij mij.
Ik fluister in zijn oor: wil je heel graag van papa zijn? Go, ga naar papa, je bent van hem.

Draakje (hardop, lachend, ons allebei knuffelend): IK BEN VAN ALLEBEI!

En daarom, niet een selfie, maar een carstenie IMG_2373

Spring maar achterop bij mij…..samen op de fiets!

Carsten en ik hadden samen een verjaardag.
De rest wilde niet mee, dus de rest mocht er lekker in stikken.
Carsten en ik gingen samen.

Een half uur fietsen heen en een half uur fietsen terug.
Dan kan je best veel dingen bespreken.
Zeker als het niet helemaal lekker gaat met je jongste en je je zorgen om hem maakt.
Dan zijn die half uur heen en die half uur terug samen op de fiets goud.

Als je dan halverwege bij een tankstation een man verkleed als kerstman op een brommer met aanhanger (what the….) met daarin een boom met VERLICHTE lampjes aantreft is je avond compleet!

Carsten riep heel hard “Hoi Kerstman!”

De kerstman, zo legde hij me op de fiets uit, is gewoon Sinterklaas.
Maar hij komt wat later. Want hij moet zich nog omkleden als kerstman.
En zijn Engels is niet zo goed.

Het is verdomd moeilijk fietsen als je zo ontroerd bent als ik op dat moment, kan ik verklappen.

50 euro en elektrische ramen

Context: Die ene dag had ik toegezegd in de lucht te blijven. Telefoon stand-by.

Ik rijd het parkeervak uit met mijn jongste twee achterin als de telefoon gaat. “Jongens stil, mama moet even wat regelen.” Ik parkeer weer terug in en neem op. Dit gaat me een paar telefoontjes kosten. Maar de Daltons hebben storm in hun hoofd. Dat *kuch* stil zijn gaat hem dus zo niet worden. Ik draai de sleutel in het contact om en roep opvoedkundig verantwoord: “Ga maar met de ramen spelen!”, iets wat normaal nooit mag. Sterker nog, iets wat normaal op mijn “irritatie-aan”-knopje drukt. Het “whieieieieieieiep whoeoeoeoeoep whieieieieieieieiep” geluid linksachter en rechtsachter van de elektrische ramen is in ieder geval beter te handelen dan het gegiechel dat omslaat in gillen terwijl ze de tent èn elkaar afbreken omdat mama niet kan reageren als ze aan de telefoon zit.

Op een moment moet ik mijn collega van het romantische hardlopen bellen. Ik moet nog één keer “jongens: SSSSSSSSSSSHT!” sissen voordat hij opneemt omdat “whieieieiep whoeoeoeoeoep” èn de tent afbreken nóg leuker is.

Ik: met mij, stoor ik?
Hij: nee hoor, ik loop door Amsterdam.
**na een paar zinnen**
Hij tegen mij: Wacht even.
Hij op afstand: Kind2, Kind2, geef die 50 euro terug.
Hij tegen mij: Hij wappert op straat met 50 euro.
Hij op afstand: Kind2, kind2, als je me die 50 euro geeft, krijg je een tientje!
Hij tegen mij: dat is minder erg dan 50 euro.
**Ik hoor ondertussen steeds feller “whieieip-whoeoeoeoeeoeoeoep-whie-whie-whie-whoeoeoeep”**
Hij even later: okay, waar waren we.

Ik ondertussen moest me inhouden niet boos richting achterbank te snauwen dat ze zo “mijn” ramen kapotmaken. En dat deed ik ook nadat ik had opgehangen. Ik probeerde net zo relaxed over te komen als hij maar was het niet. Mijn collega van het romantische hardlopen is een stuk pragmatischer in zijn problem solven dan ik.

Proberen Goede Moeder te zijn Backfiring to da Max :-(

Essentiële “wat vooraf ging”, hoe zat het ook alweer…
Draakje en ik hebben dus dat ene riedeltje samen.
Ik dacht tot gisteren echt dat het een geintje was.
Hij: ik ben van papa
Ik: nee je bent van mij
Hij nee van papa
[….herhaal 10 keer…..]
Ik: maar je komt uit mijn buik!
Hij: maar daar heeft papa mij in gelegd!
Altijd lachend en dan een knuffel en hij heel triomfantelijk.

Die ene keer dat hij terug kwam “maar waarom heeft hij me dan niet gehouden in zijn buik?” had ik voor mijn gevoel goed genoeg uitgelegd….obviously not…..

What happened next….
Ik aan tafel met de drie Daltons.
Ik geef een kind een compliment en merk aan een ander de behoefte ook een compliment te krijgen. En al pratend over elkaar voel ik dat ze de behoefte hebben te horen wat elk van hen uniek maakt. In een gezin van drie.
Ik begin te vertellen en denk dat ik het h.e.l.e.m.a.a.l. goed doe.
Boy, wat ben ik verguld met mezelf.

Ik:
Spelmaker. Jij bent speciaal omdat jij mij moeder maakte. En papa papa en opa opa en oma oma, heel speciaal.
Wijzemans, jij bent de enige van de drie die weet hoe het is om zowel een ouder als een jonger broertje te hebben. Je kan leren van de een, en profiteren van de ander.
Draakje, papa zei dat mijn wens voor drie groter was dan zijn wens om het bij twee te houden, dus jij bent zijn kadootje aan mij.

The twist in the plot…
Draakje, oprecht intens heel verdrietig: Dus dan ben ik toch echt van jou

Tafels en hoogbegaafd: EUREKA

Keersommen. (Ik zat op de lagere school in de jaren zeventig en toen heette dat nog tafels) Mijn Oudste kende in groep 4 de tafels van 1 tot en met 12 uit zijn hoofd en door elkaar. Mijn Middelste zit nu in groep 6 en als ik hem vraag wat 3 keer 2 is kijkt hij mij glazig aan en duurt het 5 seconden voor hij het foute antwoord geeft. Zie hier het probleem geillustreerd van de hoogbegaafde versus de “gewoon” zeer slimme. Hoogbegaafden en keersommen. De hoogbegaafde kan niet automatiseren omdat hij alles blijft uitrekenen. Die zal niet leren middels paaaaaaagina’s en paaaaaaagina’s van heel veel sommetjes dat 19+3 hetzelfde is als 29+3 en hetzelfde is as 39+3. Omdat ze na drie veel te simpele sommetjes het nut van de paaaaaaaaaaaagna’s niet snappen. Dus leveren ze niks in, of afgeraffeld werk met veel foutjes. Maar wat dan? Hoe leer je het dan al het schoolsysteem niet werkt? Deze week had ik voor Wijzemans ineens de tool. De Eureka. Ik: 3 keer 6 Hij: die heb je al 2 keer gevraagd Ik: Keersommen gaan niet om rekenen. Je moet een robot zijn, je moet niet rekenen, je moet blind antwoorden. Ik: Je bent de kassa van de Albert Heijn en er komt iemand aan met 10 bolletjes saks. Bij elk bolletje roep jij “49 cent” De kassa roept niet na 4 bolletjes “ja stop eens eventjes, ik heb er al 4 gehad!” En als ik slordig ben aan de kassa en ik leg eerst mijn brood op de band en dan een bolletje saks en dan een blikje erwtjes en dan pas nog een bolletje saks zegt die kassa niet “heb ik al gehad!” Bellen naar de fabriek om te vragen wat het kost is ook geen optie want dan worden de rijen te lang. Dit verhaal begon gisteren en vanavond bij het eten werkten we het uit. Het werkte. Hij is nu de laatste groep 6’er van Nederland die de tafel van 3 kent. Het begrip oneindig snapte hij al toen hij 3 was, de tafel van 2 pas nu. Dat 3 keer 2 moeilijker is dan oneindig snappen is best wel eeeeehm….ik snap het niet.

Ooooooone hundreeeeeeeed and eeeeeeeeeeeeightyyyyyyyyyyyyyy

Na een juf-continuïteits-technisch gezien niet ideaal *kuch* verlopen jaar in groep 5, zeker niet voor een faalangstige hoogbegaafde, had ik vandaag een 10 minuten kennismakingsgesprek met de juf van groep 6.
Voor mij geen onbekende en ik had goede hoop, maar omdat we het hebben over Wijzemans ging ik er toch enigszins *kuch* argumenten-technisch-gezien tot de tanden toe bewapend naar toe.

Tien minuten later liep ik met een gerustgestelde glimlach en met een heel blije onderbuik het gebouw uit.

Ik heb geen argument ter tafel kunnen brengen, ik kon alleen maar het hele gesprek uitbrengen: “nou, dat dus”, “precies, exact dát!” 
Ze had voorbeelden die zo raak waren dat ze alleen maar “9 darters” gooide.

Ze heeft hem volledig in het snotje als kind, als MiniMe. Maar ze herkent daarbij ook alle valkuilen die hoogbegaafdheid met zich meebrengt. Ik bedoel het andersom: Alle lieve rare autistische dingen die hij heeft die domme, normale, slimme en heel slimme mensen zien als knulligheid en stommigheid of zelfs als ongeïnteresseerdheid of afwezigheid, herkent zij voor wat ze echt zijn: de typische valkuilen die horen bij een hoogbegaafde.
(Sorry voor de lange zin.)

Dat Wijzemans vanmiddag tegen me zei dat hij wat foutjes had gemaakt bij het rekenen (oh, humongeous bekentenis: foutjes gemaakt, de horror!) maar dat hij aangaf dat hij het met de juf samen had opgelost was de toef slagroom op de dag. Een juf die zijn foutjes mag aanwijzen en samen met hem mag oplossen is een Juf van de Buitencategorie.

Ranking the Kids

Ik stuur wat foto’s.
En vervolgens nog een extra foto van Draakje.
En ik voel de noodzaak toe te voegen dat Draakje niet mijn favoriet is maar dat ik hem met vlagen wel het meest fotogeniek vind en dat ik daarom en alleen daarom nog een foto van hem stuur en…..

Achteraf vraag ik me af waarom ik dat moest toevoegen.
Intrinsiek voel ik het namelijk niet, dat hij mijn favoriet is, maar ik voel de noodzaak mezelf te verdedigen nog voordat de ander überhaupt heeft geoordeeld.

Wellicht omdat ik per saldo meer foto’s van hem maak dan van de andere twee?
Omdat ik gezinnen ken waar je de voorkeur voor een van de kinderen gewoon ziet?

Ik heb de rest van de dag mentaal geprobeerd mijn liefde voor mijn kinderen de revu te laten passeren en te wegen.
Het eerste lukte, het tweede niet.

Ik heb drie totaal verschillende kinderen.
En dus hou ik niet simpelweg “hetzelfde en evenveel” van mijn kinderen. Zo eenvoudig is het niet.

Spelmaker schrijft me op de momenten die ertoe doen de liefste en meest ontroerende kattebelletjes die ik bewaar.
Wijzemans is MiniMe en kan met de mooiste woorden met de mooiste uitspraak uitdrukken hoeveel hij van me houdt als hij zijn handje in mijn hand stopt tijdens het wandelen.
Draakje heeft een empathisch vermogen dat bijna te groot is voor deze wereld en zeker humongeous voor zijn leeftijd.
Spelmaker is zo allround mooi, slim en ontwikkeld.
Wijzemans stelt de mooiste filosofische vragen.
Draakje kan problemen zo loepzuiver uiteenrafelen tot waar het werkelijk om gaat.

En zo kan ik blijven doorgaan, maar ik kan ze niet onderling wegen en vergelijken.
Bij elk kind ging er gewoon heel spontaan een extra kamertje in mijn hart open dat bodemloos is.

Achter het behang plakken wil ik ze ook bij tijd en wijle, ook alle drie.
En al die dingen niet op hetzelfde moment.

Maar Ranking The Kids kan ik niet.

Draakje is gewoon het meest fotogeniek en manoeuvreert zich altijd in de meest fotowaardige houdingen en momenten. Zo simpel als dat.

 

 IMG_0888

P.iemels en knapzakken door de ogen van een kind

Picture it:  la France, Ecuras. Augustus 2014.

Draakje loopt de veranda op met de woorden:
“Als je aan vrijen denkt, wordt je p.iemel lang”
Het komt er heel matter of factly uit.
Ik kijk hem verbaasd aan.
Verbaasd dekt de lading niet eens.
Hij vervolgt: “maar dan moet ik me wel heel erg concentreren op denken aan vrijen”.

Ik weet niet wat ik hoor; het kind is net 7.
Wat is er gebeurd met onschuld en nog lang niet in de pubertijd?
De Bevelvoerder stikt bijna van het lachen.…of is het stiekem van trots?

Nauwelijks bekomen van de schok en mijn beschaamde vertrouwen in de onschuld van een kind komt Draakje opnieuw naar me toe.
Hij wil een stok en een tas en eten en drinken.
Want hij is een avonturier en hij wil een knapzak maken.
(Ik rekende het woord “krapzak” goed.)
En dan wil hij op avontuur en in de natuur picknicken.
We freubelen een knapzak en die wordt gevuld: Draakje is er klaar voor.
Hij zit vervolgens een half uur heel sip op de veranda.
Ik: wat doe je?
Hij: ik bedenk waar ik naartoe moet op avontuur
Ik leidt hem naar de veranda van de buren die er niet zijn.
Wij zijn uit zicht, hij is volkomen o sole mio op avontuur.
Daar heeft hij uren geavonturierd met kindercola, een appel, een suikerwafel en een knijpfruitje.
En ik moest goed begrijpen dat hij een avonturier was; als hij zwerver was geweest zou er een wolkje vliegen boven zijn knapzak hebben gehangen.

Na vandaag weet ik 2 dingen heel zeker:
1. p.iemels en knapzakken moet je soms bekijken door de ogen van een 7 jarige
2. het leven gaat verduveld interessant worden met Draakje erbij.