De mooiste 4 woorden die ik ooit heb gehoord

Ik heb er al ik-weet-niet-hoeveel logjes en Facebook berichtjes aan besteed.
Draakje’s boodschap aan mij (aan ons): ik ben van papa!

De boodschap werd een traditie met mijn traditionele antwoord.

Hij: ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
Hij: nee ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
*repeat endlessly*

En elke keer gebeurde er weer iets waardoor ons samenspel werd uitgebouwd en dat bouwden we in onze traditie in: hij werd steeds langer en inhoudelijker.

Ik: maar je komt uit mijn buik!
Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!

En elke keer dat we hem uitbouwden gebeurde er de keer erop iets dat ik me realiseerde “oh dear….hij meent het echt.” En ook “oh dear, ik snapte hem echt helemaal totaal verkeerd!”

Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!
Hij loopt triomfantelijk weg maar komt dan terug.
Hij: maar waarom heeft papa mij daar ingelegd? Als hij dat niet had gedaan was ik uit zijn buik gekomen…..

Ik legde hem uit dat we het samen hebben gedaan, dat we er allebei voor nodig waren.
Draakje is onverbiddelijk: maar papa heeft het meeste werk gedaan!
I dare to argue, iets met vacuum en hechtingen, maar dat terzijde.

Voorlaatste keer:
Ik (denkend hem een pleziertje te doen): jij was mijn kadootje van papa aan mij.
Hij is ontroostbaar en zegt oprecht heul verdrietig, nee niet verdrietig, overwonnen, defeated, zo klonk het:
Hij: dus dan ben ik dus echt van jou
Achtergrondgeluid voor de sfeer: mijn hart dat breekt in oneindig stukjes
Moederhart: Damn’, heb ik hem weer verkeerd begrepen!

Vanavond had mama even een door de hoeven zak momentje en de Bevelvoerder en ik zitten samen op de bank, hangend, knuffelend.

Draakje komt erbij. Nee, niet erbij: bij mij.
Ik fluister in zijn oor: wil je heel graag van papa zijn? Go, ga naar papa, je bent van hem.

Draakje (hardop, lachend, ons allebei knuffelend): IK BEN VAN ALLEBEI!

En daarom, niet een selfie, maar een carstenie IMG_2373

De wondere wereld die pubertijd heet

Ik bots soms gigantisch met hem.
Want ik zie hem worstelen met dingen waar ik ook mee worstel(de).
Dat ik hoop dat hij het makkelijker heeft dan ik het deed, ik raak gefrustreerd: doe nou niet zo moeilijk vent! Doe nou niet dezelfde onzekerheden als ik!
Een minuut later weet ik dat het niet zo werkt.
Maar hij kan zo op mijn knoppen drukken.
Zijn pubertijd is helaas voor hem mijn eerste pubertijd met mijn kinderen en hij baant de weg voor zijn broers.
Ik moet het allemaal nog leren.

Hij heeft de humor van zijn vader.
De kwaliteiten van zijn vader.
En hij heeft mijn valkuilen.
En nu in de pubertijd ben ik ervan.
We knallen.
Omdat hij zo absurd verantwoordelijk is geweest de laatste twee jaar.
Als een tweede vader heeft hij het gezin draaiende gehouden.
Zo verantwoordelijk.
En we zijn hetzelfde en kennen elkaars knoppen.
Omdat we zo close zijn.
Omdat hij zo op zijn vader lijkt dat we dus net zo klikken als zijn vader en ik.

Maar pubertijd gaat om loslaten.
Dat hij nu *eindelijk* de ruimte heeft èn voelt: het gaat goed met mama, ik kan mijn eigen pad kiezen.
Dat puberen te maken heeft met onthechten omdat het moet.

Dus ja. Ik ben ervan, in deze pubertijd.

Maar we maken het altijd goed en dan moeten we lachen om en met elkaar.
Als dit is wat de pubertijd is….bring it on!
I could learn to live with this.

We zijn uit de kleine kinderen.
Draakje is bijna 7.
Wijzemans is bijna 9.
Spelmaker gaat naar het gymnasium volgend jaar.
Heeft een vriendin.
Meestal knallen we niet.

Dat hij na het avondeten naar het winkelcentrum gaat om ingrediënten te kopen voor de paaslunch op school en me dan appt vanuit de AH.

En dat zijn antwoord me ontroert tot op het bot.
En dat ik eigenlijk heel blij ben met het totale screenshot.

Als dit de pubertijd is….BRING IT ON!!!!!!

Screenshot_2014-04-16-19-29-20

De Ober en de Spelmaker….verjaardag Repel Style!

Dus.
Wij zitten elke zondag in die Brasserie, met die knutseldames.
Deze zondag ook. Maar deze zondag is speciaal. Feyenoord speelt tegen Ajax.
Wij zullen Spelmaker alleen maar meekrijgen als hij kan kijken.

Gewapend met iPad en de juiste duur betaalde app zitten wij er.
Er loopt veel personeel rond, maar Ober is een vaste.
Hij herkent ons.
Hij ziet de iPad…..en dan het beeld.
Hij maakt er een geintje van, maar hij is verdacht veel bij ons tafeltje.
Hij kijkt veel mee.
Hij dolt met Spelmaker.
Hij is echt erg vaak bij ons tafeltje.
Ober is voor Ajax, heel erg voor Ajax.
Spelmaker is voor Feyenoord, heel erg voor Feyenoord.
Maar de Ober van in de twintig behandelt mijn Spelmaker als volwaardige vent.
En mijn Spelmaker van 11 kan het spel volledig aan.

Ondertussen druppelen mijn vrienden binnen.
Niet gepland, spontane actie.
Ik had de beste verjaardag EVER, ondanks medisch gedoe.
Omringt door lui die de sneeuw trotseerden voor mijn marathon leeftijd!

Feyenoord staat achter.
Spelmaker heeft de hele wedstrijd lang veel geplaag verduren gekregen.
Van Ober.
Vanuit de keuken kreeg hij steun van de kok…..ik vond het hilarisch!

Feyenoord verliest.
Mijn oudste, mijn grote lieve zoon geeft de Ober een hand en zegt gefeliciteerd.
Holy fuck, ik ben zo trots! Wat een mooie zoon heb ik!!!
De Ober trakteert mijn zoon op een cola.
Holy fuck, wat een goeie gozah!

Seriously, de beste verjaardag EVER!!

Twilight Zone

Zondagochtend, rond vijf uur. Ik schrik wakker van…
Ik heb geen idee waarvan, maar ik ben geschrokken.
Ik kijk op de wekker aan de kant van de Bevelvoerder. Het is 05:05 uur.
En dan zie ik ineens dat de plek van de Bevelvoerder leeg is.
Ik probeer terug te denken aan gisteravond. Nee, hij had geen dienst. Hij was thuis.
Ik kijk naar zijn kleding. Ik zie zijn trui liggen.
En zo slaapdronken als ik ben, meen ik ook zijn broek te zien.
Zijn pieper is weg. Maar zijn uitrukkleding ligt er.
Hij is toch niet in zijn t-shirt en onderbroek weg?
Misschien snurkte ik en ging hij in een andere kamer liggen.
Ik loop alle kamers af. Hij is nergens.
Ik pak mijn telefoon. Leeg.
Maar die had ik gisteren opgeladen.
Wat is er aan de hand?
Ik loop naar beneden. Daar ligt zijn sleutelbos.
Wat? Hè? Waar is hij?
Het is zijn andere sleutelbos, maar ik ben om 5 uur ’s ochtends observatie technisch gezien niet op mijn sterkst.
Ik pak de vaste lijn en bel hem. Geen gehoor.
Ik begin steeds ongeruster te worden. Maar ik hoorde zijn telefoon niet: die heeft hij dus meegenomen.
Wel zijn telefoon en pieper mee, maar zonder kleding en zonder sleutels.
Ligt hij ergens doodgevroren?
De hond zit in de bench, die is er wel. “Het”, is dus niet tijdens het uitlaten gebeurd.
Wat “het” ook is.
Ik krijg een idee en ik kijk op internet op P2000 naar de uitrukken van de brandweer.
Rond 4 uur twee uitrukken: een in Repelbuurdorp en een wat verder weg.
Niks in Repeldorp.
Nu vind ik het echt niet leuk meer.
Ik bel nog een keer. Geen gehoor.
Ik maan mezelf tot rust. Repel, niks aan de hand, er moet een logische verklaring zijn.
Ik heb pijn in mijn buik.
Into thin air.
Ik kijk naar de voordeur: niet op het nachtslot.
Ik trek een jas over mijn nachthemd aan en loop naar buiten.
De smart is weg. Dat lijkt een goed teken, gek genoeg.
Ik bel nog een keer. Hij neemt op.
Waar ben je?
Op de kazerne, we hadden een brand, we zijn net terug.
Maar er staat niks op P2000.
Jawel, om kwart over twee.
Ik kijk op het scherm, en inderdaad: ik had niet ver genoeg teruggekeken naar 02:19 uur.

Als hij thuiskomt heb ik twee mededelingen:
Wij moeten een teken verzinnen, een bordje of zo waardoor ik weet dat je een uitruk hebt, dit is niks. En daarbij: als jij thuis bent, is het veilig om de deur in het nachtslot te draaien, maar als ik alleen ben zonder man in huis is het een stuk veiliger om de deur open te laten?

Waarom is het zo dat als je zo opgelucht bent, je geïrriteerd reageert? Althans, waarom doe ik dat?

Als er geen alternatief is, is er ook geen probleem: Het Kikkerdilemma

Wij hebben een serieus probleem.
Nou eigenlijk.
Eigenlijk hebben we technisch gezien geen probleem, want er is geen alternatief.
En als je geen alternatief hebt, heb je ook geen probleem.
Dan heb je een nare situatie.
En wij hebben een heule nare situatie.

Onze Miss Marple is een halfbloed Maine Coon.
Een dotje; heel lief.
En bloedmooi.
En ze jaagt.
Soms op muizen, maar haar favoriet zijn

kikkers.

Wij moeten elk etmaal 1 à 2 kikkers vangen en buiten zetten.
Ze leven namelijk altijd nog. Geen schrammetje hebben ze.
Behalve als Watson er eentje te pakken krijgt.
Of als Fletcher met haar lompe poten erop gaat springen.
Toen ontdekten we dat kikkers kunnen krijsen in doodsangst.
Heel naar.

Enfin, wij redden dus kikkers. Elke dag weer.
Meestal uit de huiskamer, maar soms uit de slaapkamer.
En binnenkort gaan we 14 dagen op vakantie.
Als we thuiskomen zitten er dus met een beetje pech tussen de 14 en 28 kikkers in huis.

Dat je de voordeur open doet en dit tafereel in je woonkamer aantreft.

 

Dat dus.

Hoeveel beschermengeltjes kan een mens verbruiken?

Ik geloof er niet in, maar stel dat een mens aan de start van zijn leven een x aantal beschermengeltjes krijgt, een aantal freebee’s, een aantal escapes…dan zijn wij ze er in 2012 er in een absurd tempo doorheen aan het jagen.

Gisteren liep Draakje van de trap naar beneden. Hij was er al bijna. Wij stonden nog bovenaan de trap. Draakje was boos en mopperde en wilde zijn zin krijgen. Hij wilde zijn buttons, maar wij wisten niet waar ze lagen en we hadden geen zin tijd om ze te zoeken in het spitsuur dat hier de ochtend heet. Elke tree hield hij in, draaide zich om en keek omhoog en dreinde hij dat hij zijn buttons wilde.

De Bevelvoerder stond op de derde tree en ik stond nog bovenaan, toen ineens, zonder schijnbare oorzaak een hamer van de zoldertrap naar beneden viel. En hij kwam één trede voor Draakje terecht. Een serieus zware hamer die rakelings langs hem viel en met een keiharde klap neerkwam en door stuiterde naar beneden. Het scheelde centimeters met Draakje.

De Bevelvoerder en ik keken elkaar secondenlang aan zonder iets te zeggen. Ik vermoed dat dezelfde beelden door onze hoofden flitsten. Die hamer lag daar, even neergelegd om later mee naar boven te nemen. Maar gisteren, weken na dat moment, lag hij er nog. Het was nooit in ons opgekomen dat dit kon gebeuren. Maar die zoldertrap is open. Had Spelmaker hem aangetikt of een van de katten en lag hij ineens op scherp? Het doet er niet toe. En Draakje? Die heeft niks in de gaten gehad, die ging zonder pauze door met dreinen om zijn buttons.

’s Avonds woog ik de hamer en mat ik op vanaf welke afstand die hamer de schedel van Draakje had kunnen raken. Vervolgens pakte ik mijn rekenmachine. Die hamer zou zijn schedel met 23 kilometer per uur geraakt kunnen hebben. Hij zou er dwars doorheen zijn gegaan. Ik durf de rest niet eens te typen

2012. Een op-een-haar-na-brand midden in de nacht, dankzij controle geen uitgezaaide borstkanker…en nu die hamer. Het is O.N.G.E.L.O.F.E.L.I.J.K.

Ik geloof heilig in toeval, niet in beschermengeltjes. Or do I?