Cat’s deeper thoughts

Miss Marple:
“So, Dog. You’re back.
Thank you so bloody very much.
No more living room for me then, you filthy stinking lower creature.
Oh, you can’t reach the defrosting disgusting dogmeal on the counter?
Well screw you: I can. And I am gonne sit here just because I can.
Djeez, begging? Begging is sooo beneath us higher cat beings.

Now hooman: feed me expensive stuff.”

10649770_972963559396430_370451879684337441_n

Advertenties

Ten voeten uit

Spelmaker was 5 toen het begon.
Mama, mag ik een hondje?
Vijf jaar lang heeft hij het volgehouden en toen werd het lange zeuren wachten beloond. Voor zijn tiende verjaardag kreeg hij een hondje.
Mama, zullen we hem Swaffel noemen?
Die werd dan wel weer keihard gevetood, maar dat verhaal heb ik al eens verteld.

Toen we de beslissing namen dat er een hondje kwam, had de hele wereld er allerlei meningen over. Zowel positief als negatief.
Maar hoe dan ook, ik kan me niet voor de geest halen dat iemand het NIET heeft gezegd:
Ja, ja: zijn hondje, maar uiteindelijk draaien jullie ervoor op!
En heel stiekem hielden we rekening met dat scenario, al hadden we verwachtingen bij  onze verantwoordelijke jongen.

We hebben onze Fletch nu ruim een jaar.
Wij vragen Spelmaker geregeld een rondje met het hondje te doen, ook op momenten dat hij aan het gamen is of met een vriendje.
Ik kan naar waarheid zeggen dat hij het altijd doet….sterker nog:
Hij heeft nog nooit ook maar gemopperd dat hij geen zin had of dat hij niet wilde.
Geen enkele keer.
Spelmaker, ga jij een rondje doen met Fletch?
Okay mam!
Ik ken geen trouwer baasje dan Spelmaker.

Spelmakerdec12

Nooit meer windje tegen

I walk alone. Dat is de basisregel.
Ik alleen met mijn gadgets en mijn muziek.

Als ik goed graaf in mijn geheugen is mijn toevallige anonieme pacer van mijn eerste 10 kilometer ooit met een “buiknumer” de eerste met wie ik samen liep.
Maar die telt niet echt.
Mijn collega van het romantische hardlopen. Dat was eigenlijk echt de eerste. Met hem heb ik mijn eerste kilometers hardlopend babbelend doorgebracht.
We waren toen aan het trainen voor de Den Helder – Maastricht estafette.
Ook dat telde dus niet echt mee, want dat was speciaal voor de estafette.
Daarna liep ik namelijk gewoon weer alleen. I walk alone, want dat is de basisregel.
Ik alleen met mijn gedachten, en al dan niet met mijn zorgen en beslommeringen.

Maar toen deed ik een duoloopje met Nesrine. En toen met Ronald en toen liep ik met Marcel’s clubje mee in Schoorl.
En ineens zoek je elkaar op voor de start van een prestatieloopje. Je loopt daar wel je eigen tempo gedurende de race, maar je ziet elkaar voor en achteraf,en soms gedurende.
I walk alone werd heel geleidelijk de praktische trainings-basisregel. Maar als het ff kan of uitkomt, doe je een duoloopje, al dan niet virtueel.
Dat kan namelijk ook nog, zo ontdekte ik. Ook al loopt de Zuid-Hollander 7,5 km en de Fries 15 km. Maar wel al twitterend tegelijkertijd.

Gisteren zou ik een duoloopje gaan doen in Mijdrecht. Maar omdat ik met een hand in het gips niet mag autorijden, vroeg ik of hij mijn kant op wilde komen.
Ik heb namelijk hier mijn vaste rondje dat niet alleen verdacht veel op een echt rondje lijkt (in de zin van cirkel), maar dat daarbij van mijn deur terug tot aan mijn deur ook nog eens nagenoeg, zonder stiekeme extra bochten her of der, ook nog eens, exact 16,1 km is. Bizar! (Voor de niet lopers onder jullie: 16,1 km is een echte loopafstand….beter bekend als de 10 Engelse mijl. De 10EM. Een heerlijke afstand!)

Hij vond het prima en hij stelde voor Diesel mee te nemen.
Dat is namelijk naast hardlopen iets dat we delen: hij doet het met zijn Diesel en ik wil het ooit gaan doen met mijn Fletcher…
Hardlopen met je hond, canicross, canine running, canirun.

Ik ben geen avondloper en mijn energie had er gisteren überhaupt al een mening over. En het was warm. Maar ik wilde de afspraak toch niet afzeggen. En het was daarbij de laatste training voor mijn tweede Den Helder – Maastricht estafette komend weekend….en dus een soort van full circle idee als het gaat om duoloopjes.
Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen: ik voelde de hele avond al een stroperigheid in mijn lijf en toch een vastberadenheid.

*** ik zou een logje aparte kunnen dichten over het hoofdstuk “Fletcher ontmoet een andere hond in haar huis: Diesel kwam binnen.”***

We gingen op pad.
Hij met Diesel aan de buikriem.

Ik merkte dat ik moe was, maar lopen was fijn.
Babbelen was fijn.
En ik snoof op hoe het is te lopen met een hondje.
Hondje duikt af en toe een plas in.
Om te drinken, of te koelen, of gewoon, omdat het lekker is.
En het hondje moet ook wel eens plassen.
Interval Aparte!

Op bijna 10 km (rondje ken ik op mijn duimpje),
kreeg ik Diesel van hem. Mijn god, wat vond ik het eng!
Maar Diesel vond het prima.

Toen we startten aan het rondje wist ik al dat we de tweede helft windje tegen zouden hebben.
Ik ken mijn rondje.
Ik was moe, maar precies toen kreeg ik Diesel.
Met Diesel heb je nooit windje tegen, weet ik nu.
Met Diesel lopen, speel je een beetje vals.
Diesel trekt je prettig vooruit. Niet onderuit, no way, maar prettig vooruit…

En aan het eind van het rondje had ik meer energie dan toen ik begon. Zo werkt het met ziek zijn.

Image Hosted by ImageShack.us

Alleen lopen blijf ik doen.
Maar zodra Fletcher een jaar oud is, loop ik geheid een stuk minder alleen.

Schat, we nemen een hondje!

Ik moet enorm de neiging onderdrukken om dit logje defensief te schrijven; om te beginnen met het ontkrachten van eventuele vooroordelen of stellingnames die er misschien zijn.

Want nee, de komst van het hondje was niet impulsief. Daar discussieerden we al 5 jaar over.
En ja, het tijdstip van de komst van het hondje was weloverwogen.
Evenals het ras.
En de financiën.

Heb ik het stiekem toch gedaan he? Mezelf verdedigen.

Toen we het belletje kregen dat er een teefje uit een nestje voor ons was, jubelden we.
Maar stiekem diep in mijn hart schrok ik.
Kan ik dit wel? Kan ik een hond opvoeden?
Was dit het juiste besluit? Help?

Toen we het hondje op 15 oktober ophaalden was ik al #fliefd.
Fletcher stal ons hart vanaf dat moment.
Maar de rit naar huis was ik ongerust.
Oh hemel, kan ik dit wel.

Volgens de boekjes had ze binnen 2 weken zindelijk moeten zijn.
Maar we hielden moed.
Wij wisten wel beter, want we kenden haar, moedeloos als we soms waren.

Ik wist wel dat ze niet zo rap zindelijk werd als gehoopt, maar ik merkte niet dat er iets anders speelde.
Ik heb niet gemerkt dat het bergafwaarts ging met haar, zo sluimerend ging het.
En toen werd ze ziek.
Blaasontsteking, blaasgruis.
De ontsteking was de reden dat we onderliggende blaasgruis ontdekten.
Blaasgruis is een oude kater ziekte, geen puppy teefje van 4 maanden ziekte?

Stemmetje achter in mijn hoofd: hey Reeeeepel…..fout hondje Repel! Dit wordt je financiële ondergang en je kinderen kunnen niet meer zonder haar….hey Reeeeepel!
Hey Reeeeepel: voor altijd zal je haar elk uur moeten uitlaten zoals de laatste 2 maanden, hey Reeeeeepel: je bent gegijzeld door je hondje!
Hey Repel, weet je nog dat je twijfelde? Eigen schuld dikke dult Repel! Je had nooit een hondje moeten nemen!

Een aderlating verder en een aanslag op ons gezin verder gaat ging het beter met haar.
Tot vandaag.
Weer helemaal loos.
Bij het inleveren van de urine bij de dierenarts krijgen we de andere arts en de andere assistente en de adviezen en voeraanbevelingen en medicijngegevens staan haaks op elkaar.
Nee, niet eens haaks: ze zijn elkaars inversen.

Over een ding zijn ze het echter allemaal eens: er is iets goed mis met het hondje.

De Repel heeft een afspraak afgedwongen met de arts die ze wel vertrouwt.
De Bevelvoerder gaat daar morgen naartoe.
Dan mag ik een rondje gaan draven.
Voor mijn 41’ste verjaardag.

Ik ga net zolang draven totdat dat stemmetje mijn kop heeft verlaten:

Hey Reeeeeeepel, komt niet goed niet! Het is een aangeboren afwijking en ze moet geopereerd worden.
En zelfs daarna wordt ze niet zindelijk en blijft ze aan dieetvoer!
Hey Reeeepel, jullie moeten de komende 16 jaar elk uur naar buiten, en nooit meer samen met je man weg want je vind nooit geen oppas meer die op 3 kinderen en een onzindelijk hondje wil passen…

Ja maar….ik hou van haar.
Ze is een gezinslid.
Ze is Fletcher.

 

Drie-Eenheid-From-Hell

Fletcher en Draakje.
Ze zijn hetzelfde.
Ik weet zeker dat ik van de kinderbescherming geen tweede bench mag aanschaffen voor Draakje, anders zou ik het doen.
Ze jagen elkaar aan. Ze gaan samen kwadratisch.
Samen kunnen ze hun eigen niveau ontstijgen.
En ik kan jullie beloven dat dat eigen niveau op zich al “prijzenswaardig” is!
Echt: Ik roep boos Draakje tegen Fletcher en boos Fletcher tegen Draakje.
Ik kan ze soms niet eens meer uit elkaar houden.
In allebei geen greintje kwaad, geen vezel, maar allebei zo
ondeugend
eigenwijs
stout
Pietje Bell
onstuimig
onstopbaar
dat het niet normaal meer is.

Honden hebben een karakter, zo heb ik ontdekt, en Fletcher heeft Draakjes karakter. Carbon Copy.
Hebben wij weer: “als Draakje de eerste was geweest, was hij de enige geweest!”, mag ik graag roepen; we hebben onze handen VOL aan hem.
En wat doen wij? We halen als vierde een tweede Draakje in huis.
Way to go, Repel en Bevelvoerder! Way to go.

Op 50 meter van ons huis woont een hondje dat 2 dagen ouder is dan Fletcher.
Toen we Fletcher net een dag hadden, zag ik het beestje lopen met zijn baasje en ik sloeg de bejaarde man bijna tegen de grond: MAG IK U VRAGEN WAT U MET MIJN HONDJE DOET?????? Oh my Lord, wat lijkt hij op Fletcher.

Hij is 2 dagen ouder dan Fletcher en zijn naam is nagenoeg Draakje. Laat ik hem hier Drakuultje noemen.
Dit kan geen toeval meer wezen.
Fletcher en Drakuultje komen elkaar elk #rondjemethethondje tegen en zijn niet uit elkaar te ontknopen.

Ergens hebben de Bevelvoerder en ik iets HEUL erg fout gedaan in dit universum om dit als straf te krijgen! Draakje – Fletcher – Drakuultje

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Snuffelen en doen met mijn nieuwe kennissenkring

Inleiding
Vandaag hebben we het hondje op de kop af twee weken in huis en Casa Repel staat op stelten. Het is mijn eerste hondje, dus voor mij is alles nieuw.

Voor ik met mijn verhaal begin: jullie vroegen me de oren van mijn kop, dus voor ik begin de laatste sitrap:
Laten we beginnen met de poezels. Hoe ervaren de poezebeesten Fletcher?

Sherlock is, sinds Fletcher er is, twee keer zo groot geworden; hij loopt volcontinu met een hoge rug en alle haren overeind. Zijn humongeous pluimstaart is ook twee keer zo groot. Hij is prachtig, sinds Fletcher er is. Ondertussen gaat hij geen centimeter uit de weg. Hey, ze blijven Maine Coons, het zijn geen watjes!
Watson ziet groot potentieel in Fletcher. Het is dat ze nog net een beetje te ontstuimig is, maar er zit zeker weten potentie in. Watson is ook al een keer meegeweest met het #rondjemethethondje. En neusje-neusje doen ze vaak. Oh boy oh boy, dat gaat nog wat worden met die twee.
Miss Marple is nul veranderd sinds Fletcher er is. Ik dacht nog even dat ze in total denial was, maar het boeit haar gewoon nul. “So what, dan loopt er nog iets rond: als ik Watson en Draakje kan handelen, moet dit een eitje wezen.” De eerste tik-op-neus is ook al een feit. Fletcher loopt richting 8 kilo, maar 2,8 kg aan elegant Miss Marple is iedereen de baas.

De Daltons vraagt u? Hoe ervaren de Daltons het?

Spelmaker had een paar dagen nodig, maar hij heeft het hondje goed onder controle in de zin van baasje zijnde. Echt bijzonder voor een jongeman van op een haar na 10. Daarbij zijn ze nu al zoooooo enorm verknocht aan elkaar. Dit was wat we voor ogen hadden: samen opgroeien. Ik moet regelmatig even een traantje wegslikken.
Met de andere twee Daltons is het nog even lastig: ze is (correctie: ze zijn) vreselijk wild en enthousiast (“S.P.E.L.E.N.!!!!!”) en dat gaat gepaard met happen en knabbelen en in sokken bijten en springen. Door alle drie, zou ik bijna zeggen. En Wijzemans en Draakje reageren totaal anti-honds en Fletcher reageert totaal anti-mens. We werken er elke seconde aan, zeg maar. En toch vinden ze het leuk, alledrie, ondanks dat ze alle drie regelmatig teleurgesteld de hoek in zijn gestuurd. En ondanks dat de mensenkinderen een traan moesten laten omdat het hondje te wild was. De verbetering op dat vlak gaat traag, heel traag, maar gestaag.

En ik? Hoe ervaar ik het hondje?

Ons huis staat op zijn kop. Er staat een grote bench in de woonkamer en er staan voerbakken voor een hond in en overal liggen hondenspeeltjes en botten en zo. Het ruikt er zelfs naar hond. Mijn huis ruikt naar hond, djiez! De Repel moet even aan haar nieuwe huis wennen.
De Bevelvoerder vertrok voor drie dagen naar Eurodisney met Wijzemans toen we haar koud een dag hadden, dus 3 dagen lang was ik het alpha-vrouwtje voor een wezen waar ik geen ervaring mee had.
We zijn twee weken verder…en ik kan lezen en schrijven met haar en ik ben nog steeds het alpha-vrouwtje. Ik weet ook dat we, ondanks dat we geen problemen hebben, toch op cursus gaan met haar. Want ze heeft een bovenmatige portie aan Drentsche patrijzeneigenschap in haar: Eigenwijsheid :-D.
Daarbij ik wil leren hoe ik haar kan opvoeden zodat ze veilig mee kan draven met me.
Maar man oh man oh man, ik wist niet hoe dol je kan zijn op een hondje. Wat zijn hondjes zoveel leuker dan ik altijd al dacht.
Ik ben namelijk niet exclusief een kattenmens, ik heb gewoon nog nooit een hondje gehad. Ik ben beide. Correctie, ik ben alles: ik ben meer een dierenmens dan een mensenmens.

Maar, van alles wat ik wel of niet had verwacht, ben ik het meest verbaasd over….het uitlaten!

En dan nu eindelijk de point van dit logje
Daar loop je dan, elk uur als ze niet slaapt (pokkezindelijkheidstraining).
En ik heb ze mijn hele leven al wel zien lopen hoor, die hondenbezitters met hun honden, maar ik heb nooit interactie met ze gehad. Ze waren er gewoon. We bewogen ons in parallelle werelden. Ik fietste langs, of ik draafde langs hopende dat die mormels niet naar mij zouden happen. Of ik reed met de wielen van de wandelwagen door hun kak.
Nu ben ik in die parallelle wereld getreden. Fletcher heeft geleerd dat andere honden bij dit leven horen en dat dat bereleuk is. En terwijl Fletcher snuffelt en doet met die andere honden, heeft mijn opvoeding mij geleerd dat het beleefd is te babbelen met de persoon aan de andere kant van de andere lijn terwijl de hondjes snuffelen en doen.

Kortom: ik lul wat af bij elk rondje wat ik doe.
Het stomme is dat ik me iedere keer opnieuw voorstel: ik weet nog steeds niet wie ik al wel of niet heb gezien. Ik ben nieuw in mijn nieuwe kennissenkring. Zij kennen mij natuurlijk wel: ik ben gewoon een nieuweling in een kliek.

Ik ben wel volslagen geaccepteerd. En terwijl de hondjes snuffelen en doen aan elkaar, doen de baasjes en ik dat ook aan elkaar, op de mensenmanier dan. Zonder letterlijk snuffelen, zeg maar.

“Sorry, ik ben nog een beetje onwennig met het in de war raken van de riemen, komt goed”
“Sorry, ik weet niet zo goed of ik moet ingrijpen als ze bovenop de kop van uw Bouvier van 40 kg springt, het is mijn eerste hondje.”
“Zag ik je zoon al eerder met deze pup lopen vandaag?”

Ik heb er gewoon een hele nieuwe kennissenkring bij. Ik wist niet dat uitlaten van een hondje zo leuk was! Da’s een bonus bij het hebben van een hondje die ik niet had zien aankomen. Het rare is alleen dat als ik dat tegen mijn nieuwe kennissen zeg, met name tegen de kennissen van wie de hondjes meer klikken dan gemiddeld (jaja, dat verschil ken ik inmiddels ook), zij verbaasd kijken: ja, inderdaad, zo is het inderdaad….het is een andere kennissenkring.

Gek he? Ben ik nou zo raar?

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Mea Culpa

Lieve Lewis,

Heus, je zou het verschrikkelijk hebben gevonden, appaling.
Je zou op je plekje op de leuning van de bank hebben gelegen en met die typische blik van jou naar die bench hebben gekeken.
Dat mormel had met je willen spelen en je stramme lijf zou moeite hebben gehad met op tijd wegkomen.
Je snapt wel dat ik het leuk vind hè?
Maar ondanks dat ik zo geniet van 4,7 kilogram puur geluk had ik gisteren even een momentje dat ik het moeilijk had.
Het is nog niet zo lang geleden dat ik je heb vermoord dat je er niet meer bent.
Je hebt toch niet het idee dat ik je heb ingeruild voor dat mormel hè, dat schuldgevoel zit toch alleen maar in mijn eigen hoofd hè?
Ik mis je Lewis.
Ik moet Wijzemans maar geloven: je ligt nu lekker samen met Morse te slapen.
Zo ineengekruld als jullie vroeger lagen.
Heus, je zou het shear hell hebben gevonden hier, nu.

 Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

A Remorseful Day – Revisited

Het was tijd voor de jaarlijkse vaccinatie van de poezels. En naar goede traditie waren we in Resort Repel weer twee maanden te laat. Maar aangezien de poezenbeesten sinds deze zomer zalig buiten komen, moesten we wat prompter zijn met de herhalingsprikken dan voorheen. En dus stond de afspraak met de dierenarts voordat we een kwartaal te laat waren. Hij stond voor vanavond en daarmee stonden wij voor een beslismoment dat we het liefst wéér een keer wat verder voor ons uit hadden geschoven.

De vaccinatieronde viel namelijk samen met de discussie die thuis voor de zoveelste keer was opgelaaid: Wat te doen met Lewis. Grens na grens is verlegd. “We zingen het wel uit”, “Het is nog wel te doen”. Maar als je er heel koud en kil naar kijkt, werd het heel langzaam, maar wel gestaag, elk kwartaal een beetje erger. Sinds een poos kakte ze eigenlijk gewoon meerdere keren per dag ergens in huis. En sinds kort kakte ze ook nog in de keuken. De grens van het toelaatbare was hygiëne-technisch gezien allang overschreden wel bereikt.

Voor de zoveelste keer speurde ik internet af naar boerderijen, naar kattenvrouwtjes, naar dierenopvang. En elke keer weer kwam ik tot dezelfde conclusie: hier gaat Lewis niet blij van worden. Lewis is bijna 14. Da’s voor een Brit heel oud. Wat te doen met een hoogbejaarde moddervette Brit die je huis volkakt? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die graag de hele dag op het bed van Wijzemans wil slapen? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die poepvlekken achterlaat op de bedden van je kinderen? Ik wist eigenlijk al een paar jaar dat deze collision course onafwendbaar was. Ik heb gewoon jarenlang die muur waartegen we frontaal moesten botsen naar achteren kunnen verplaatsen. Ik heb afgebroken en gemetseld als een bezetene. Tot vanavond.

De nieuwe jonge dierenarts keek me na afloop aan: “Ik zou dit niet gedaan hebben als ik er niet achter zou hebben gestaan.”
Wijzemans zei na afloop tegen me: “Weet je waarom ik niet huil? Lewis is nu weer bij Morse. En bij Michael Jackson.”

Dag lieve Lewis,
Ik mis je nu al. De leuning van de bank is zo leeg!
Ik ben een agnost, ik zou het niet weten, maar Wijzemans zegt dat je weer bij Morse bent.
Dat zou mooi zijn.
Lewis, wees niet boos op me alsjeblieft? Ik voel me heel erg schuldig.
Volgens mij was je heel gelukkig bij ons.
Tot aan de andere kant van de regenboogbrug lieve poezel van me, maatje en huisgenoot.

Image Hosted by ImageShack.us

[Morse recites to Lewis as they sit having a drink outside a pub]
Chief Inspector Morse:
Ensanguining the skies
How heavily it dies
Into the west away;
Past touch and sight and sound,
Not further to be found,
How hopeless underground
Falls the remorseful day.

Image Hosted by ImageShack.us